De overige bijeenkomsten worden ingevuld door een of meerdere gasten die in het onderwerp zijn gespecialiseerd: hoogleraren, journalisten, onderzoekers, bestuurders, ondernemers of andere deskundigen. Zij zullen geen les of lezing verzorgen, maar onder leiding van de redacteur in gesprek gaan met de groep.

De groepsgrootte is 20 tot 25 personen, zodat iedereen in de gelegenheid is om vragen te stellen of gesprekspunten in te brengen. De bijeenkomsten zijn dynamisch, cursisten hebben een actieve rol. De Wereldpodium Academy is in principe bedoeld voor iedereen die geïnteresseerd is in mondiale thema’s en die daarbij verdieping zoekt. De Wereldpodium Academy. Dat is Weten hoe de Wereld Werkt.

Cursusaanbod voorjaar 2012
In het voorjaar van 2012 gaat de Wereldpodium Academy van start met de volgende cursussen. Klik hier voor de inschrijfvoorwaarden.

Cursus: Kosmopolitisme. Een oud idee, een frisse invulling.

Cursus: Er is genoeg voor iedereen. Landbouw en het wereldvoedselvraagstuk.

Cursus: Ontwikkelingshulp 2.0.

Filmcyclus: ‘De wereld is (g)een dorp.

Naam: Paul Marsman (66)

Woonplaats: Goirle
Beroep: Ik ben gepensioneerd weg- en waterbouwkundige.
Met: Ik kom altijd alleen. Mijn vrouw en ik hebben onze eigen hobby’s.
Reden: Ik ben een trouwe bezoeker van het Wereldpodium; ik kom eigenlijk altijd.
Hoe zou kerstavond er zonder Wintervuur uitzien? Waarschijnlijk niets bijzonders. Ik ben protestants, kerstavond vieren is niet gebruikelijk.
Minpunt: Ik heb twee kleindochters uit China; ze zijn geadopteerd. Daarom wilde ik graag naar het verhaal van de Chinese luisteren, maar ik bleek in de verkeerde zaal te zitten.

Pluspunt: De verhalen van Othman Aanannaz en Homayoon Hakimi waren erg boeiend. Schokkend wat Homayoon allemaal heeft meegemaakt, zoveel oorlog, marteling en leed. Maar wat een doorzettingsvermogen.
Opgemerkt: De sfeer was meteen goed.
Neemt mee naar huis: Je realiseert je weer hoe goed het leven hier is. Wij hebben eten, onderdak, familie, vrijheid en werk. De verhalen sterken me ook weer in mijn vrijwilligerswerk voor armere landen.
Komt u terug? Hahahaha (daverend), die vraag hoef je mij toch niet te stellen?

Lees ook het Wintervuurverslag van Andrea van Dael dat in het Brabants Dagblad van 28 december verscheen.

“Het was een mooie combinatie van geestelijke en lichamelijke inspanning”

Naam: William van Dijk (52)

Woonplaats: Tilburg
Beroep: Ik ben een eigen bedrijf aan het opstarten als mantelzorgmakelaar. Ik wil mantelzorgers ondersteunen door ze wegwijs maken in allerlei regels en voorzieningen. Daar willen ze eigenlijk helemaal niet mee bezig zijn.
Met: Met mijn vrouw en vier vrienden.
Reden: Het is traditie geworden bij ons om op kerstavond iets te ondernemen. Via de nieuwsbrief van De NWE Vorst én van Het Wereldpodium hoorde ik van Wintervuur.
Hoe zou kerstavond er zonder Wintervuur uitzien? Ik denk dat we voor een film in Cinecitta hadden gekozen.
Minpunt: ………. hmmm, nee, ik kan niets bedenken

Pluspunt: Ik ben naar de toneelvoorstelling ‘As I left my fathers house’ geweest en de Afrikaanse dansworkshop. Dat was een mooie combinatie van geestelijke en lichamelijke inspanning.
Opgemerkt: Ik kwam hier toevallig ook een aantal oude bekende tegen, heel gezellig.

Neemt mee naar huis: Het Wereldpodium slaagt er vaak in om me een nieuwe blik op een onderwerp te bieden. Ook nu is dat gelukt.

Komt u terug? Ja, graag.

De dorpelingen pikken het niet langer dat ambtenaren hun land afpakken en doorverkopen aan projectontwikkelaars. Want zonder land is de boerenbevolking van Wu-Kan veroordeeld tot honger en extreme armoede. Wereldwijd kijken Chinezen en niet-Chinezen zenuwachtig toe hoe de gebeurtenissen in Wu-Kan zich ontwikkelen.

Er staat veel op het spel. Niet alleen Wu-Kan is in opstand. In 2011 kwamen in China meer dan 180.000 van dergelijke opstanden voor. Dat zijn er bijna vijfhonderd per dag. In 2000 waren dat er nog maar honderd per dag. De meeste opstanden gaan, net als in Wu-Kan, over het recht op grond, maar steeds meer Chinezen keren zich ook tegen achterstallige lonen, absurde belastingen, plotselinge sluiting van fabrieken, slechte arbeidsomstandigheden, aantasting van het milieu, corruptie, verdwijnen van overheidsgeld, gedwongen verhuizingen en machtsmisbruik van de politie.

Ik weet wat de opstandelingen doormaken. Op zoek naar vrijheid deed ik in 1989 en als 20-jarige studente mee aan de beroemde demonstratie voor vrijheid op het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing. Die opstand liep uit op een bloedbad. Het Chinese Rode Kruis schat dat de tanks van het Chinese leger meer dan 2500 mensen verpletterden. In het najaar van ’89 viel de Berlijnse muur en richtte de aandacht van de pers zich op Oost-Europa. Niemand had nog aandacht voor de schreeuw om vrijheid in China. Net als voor de meeste demonstranten die het bloedbad overleefden, was het voor mij nog niet voorbij. Meer dan dertig keer werd ik opgepakt. Telkens dwong de geheime dienst me om schriftelijke verklaringen af te leggen. Verklaringen waarin ik moest beweren dat ik van het communisme hield. Ik besloot China te ontvluchten. Vlak voor kerst 1995 nam ik afscheid van mijn dorpje Afang, diep in de bergen bij Tibet. Afscheid van het dorp waar ik werd geboren en waar mijn voorouders al generaties lang woonden. De nacht voordat ik Afang verliet, bleef het hele dorp wakker. Een Taoïstisch priester vroeg me voor China te bidden.

Vervolgens belandde ik in Nederland. Sindsdien is kerstavond een van de pijnlijkste avonden van het jaar. Ook al woon ik nu in een prachtig en vrij land, met kerst ervaar ik pas wat het is om emigrant te zijn en je familie te moeten missen. Soms is die ervaring onverdraaglijk. In 2005 overwon het verlangen om mijn moeder weer te zien. Ik besloot naar China terug te keren, maar werd meteen weer opgepakt. Veel Nederlanders hebben geen idee hoe hard de communistische dictatuur nog is. China is een opkomende economie, waar veel geld kan worden verdiend. Wat velen voor onmogelijk hielden, is vandaag is een feit. Chinese communisten zijn dikke vrienden met westerse kapitalisten. Handelsdelegaties uit Europa overspoelen het land en China profileert zich als toekomstig wereldleider.

Maar de bevolking weet beter. Zij komt in opstand. Was 2011 het jaar van de Arabische lente, 2012 zou het jaar kunnen worden van de Chinese lente. De wereld buiten China moet beseffen dat de Chinese opstanden geen ver-van-hun- bed-shows zijn. De opstanden raken ook Europa en de VS. Wanneer 1,4 miljard Chinezen niet in vrijheid kunnen leven, dan is ook vrede voor de rest van de wereld een illusie. De aankomende Chinese lente verdient de steun van ons allemaal. Voor mij is deze kerst de meest hoopvolle van de afgelopen zestien jaar.

Mona Zhimin Tang, schrijfster over China. Op kerstavond vertelt ze over haar leven op Wintervuur; de Nwe Vorst Tilburg.; 19.30uur. Zie wereldpodium.nu

(Opinieartikel verschenen in het Brabants Dagblad van vrijdag 23 december)

Klik hier voor meer informatie.

Dear Colleagues and Friends,
This is to announce that Together Against Impunity in the Great Lakes Region (TAI/GLR) – Rwanda, is planning to hold a second study tour to Rwanda from 15th – 21st July, 2012 to educate participants about Transitional Justice mechanisms adopted after the 1994 genocide and is seeking applications from interested individuals. The deadline for application is 20th of May 2012.

The study tour is designed to clarify the complexities involved in re-building a society after a genocide, and will be comprised of two components: a literature study and a study tour. It will involve all stakeholders in Rwanda, visiting genocide memorial sites, solidarity camps, social- economic development initiatives and different crucial institutions involved in reconciliation efforts. In addition to Rwandan experience, the programme will include a roundtable session discussing other post-conflict situations in Africa, in particular the situation of Northern Uganda, Kenya, Southern Sudan and Ivory Coast.

The study tour is open to not more than 25 participants; students, professionals, researchers and academics who are interested in learning about transitional justice in a post genocide society. Added to this group we will include a small group of students of Rwandan universities from various disciplines.

The main language of the conference will be English, but French speakers with a reasonable knowledge of English are also welcome.

Each participant is supposed to pay 900 Euros for tuition, accommodation, meals and transport within Rwanda during the study tour period.

Interested applicants shall submit an application letter explaining reasons of their interest to participate (motivation statement not more than 600 words) together with their curriculum vitae, to Mr. Alphonse Muleefu (M: taiglr@yahoo.com).

For further details see http://www.againstimpunity.org/spip.php?article3.

We organizers;

Roelof Haveman
Rule of Law Consultant
Currently based in Côte d’Ivoire
Tel. + 225 09161176
Roelof.haveman@gmail.com

Usta Kayitesi
Vice Dean,
Faculty of Law
National University of Rwanda (Butare)
Tel: +250 788489003
ncusta@yahoo.com

and

Alphonse Muleefu,
Founder of TAI/GLR,
Currently based at Tilburg University
The Netherlands
Tel. +31657473062
alpfong@yahoo.com

wish to ask you to share this call with potential participants. To learn more about the experience of the previous study tour (July 2011) see the report at http://www.against-impunity.org/spip.php?article2.

Op woensdag 21 december organiseert Tilburg DebatStad in samenwerking met poppodium 013

Het grootste popmuziekevenement van Nederland is namelijk niet Pinkpop of Lowlands, niet Guus Meeuwis in het PSV-stadion of de Toppers in de Arena. Nee, het allergrootste evenement speelt zich af in de laatste week van het jaar: de Top 2000. Vorig jaar bereikte de Top 2000 11 miljoen Nederlanders via radio, televisie en internet. Opvallend is ook het grote aantal jongeren (10-34 jaar) dat naar de Top 2000 luisterde: 2,3 miljoen, bijna de helft van alle jongeren in ons land. De Top 2000 slaat dus een brug tussen verschillende generaties van muziekliefhebbers.

Een keur van artiesten komt op 21 december live zijn opwachting maken: Gé Reinders (bekend van Blaosmuziek, op 177 in de Top 2000), Thomas Waterreus (Boef en de Gelogeerde Aap), Bertus Borgers (o.a. Herman Brood & The Wild Romance [Still Believe, op 848 in de Top 2000] en Raymond van het Groenewoud), Nol Havens (vorig jaar nog met Suzanne op plaats 1890), Eefje de Visser en anderen. Sommigen van hen zullen worden begeleid door de beste talenten van de Tilburgse Rockacademie, verenigd in de aanstekelijke live-band Norman Kapoyos & the Swinging Mood Orchestra. Daarnaast zal DJ Gert Gering kunnen putten uit vrijwel alle 2000 nummers uit deze bijzondere hitlijst. Ook zal er een speciaal gecomponeerd lied over de Top 2000 worden gespeeld en gezongen door John Tuerlings en is er kans dat er nog een of meer mystery guests opduiken.

Maar het programma behelst meer dan muziek. Presentator Frank van Pamelen interviewt ook een aantal wetenschappers. Onlangs verscheen het boek ‘De muziek zegt alles – De Top 2000 onder professoren’, waarin toonaangevende wetenschappers zoals Tom ter Bogt, Ad Vingerhoets en Tim Wildschut vanuit hun eigen expertise de Top 2000 hebben geanalyseerd. In dat boek is ook een rol weggelegd voor Tom Goris, de ‘huis-statisticus’ van de Top 2000 en verbonden aan zowel de Universiteit Utrecht als Fontys in Tilburg. Goris zal het publiek in 013 op de hoogte brengen van de meest uiteenlopende informatie die verscholen zit áchter de hitlijst: welke mensen stemmen op welke platen, waarop hebben de Brabanders gestemd en hoe was het stemgedrag van de Tilburgers?

Wat: Top 2000 (talking ’bout) My Generation
Wanneer: Woensdag 21 december 2011
Waar: Poppodium 013, Dommelsch Zaal, Veemarktstraat 44, Tilburg
Aanvang: 20.00 uur (ontvangst 19.00 uur)
Tickets: € 12,50 excl. servicekosten
Meer informatie: www.tilburgdebatstad.nl
Informatie over voorverkoop: www.013.nl/tickets

Zorg op afstand, zorgrobots of een elektronisch consult; gezellig klinkt het niet. De kritiek is dat technologie kil en koud is. En dat robots en ICT warm menselijk contact niet kunnen vervangen. Maar zorgtechnologie is juist sociaal en maakt minder eenzaam, betoogt Ilse Vossen.

Verplegers, artsen, chronisch zieken en ouderen hebben vaak hun bedenkingen bij technologische vernieuwingen in de zorg. Geen verpleegkundige meer die gezellig langskomt, maar louter contact via een beeldscherm. Geen handen aan het bed, maar een zorgrobot die je billen wast. Geen menselijke warmte, maar kille apparaten en computers. Zorg op afstand zou onpersoonlijk zijn en zorgrobots en zorgtechnologie lijken alleen maar te worden gebruikt om kosten te besparen. Niets is echter minder waar. Al was het maar omdat meer technologie de zorg voorlopig niet goedkoper maakt. Vooralsnog is de toepassing en ontwikkeling van allerlei nieuwe technologie vrij duur.

Belangrijker is dat zorgtechnologie juist bijdraagt aan menselijk contact. Sterker nog, veel van deze technologie wordt speciaal ontwikkeld om contact met anderen te bevorderen en eenzaamheid tegen te gaan. In Breda startte dit jaar het project Gezond Thuis. Ouderen en chronisch zieken houden via internet niet alleen contact met artsen en verpleegkundigen, zij doen dat ook met hun mantelzorgers en, vooral, met elkaar. Ze kunnen langer thuis blijven wonen en breiden hun sociale netwerk uit. Ze mailen, praten via een beeldverbinding of spelen online spelletjes met elkaar. De techniek geeft daarnaast een veilig gevoel, omdat ze direct in verbinding staan met een verpleegkundige. Het systeem wordt, tegen de verwachting in, vooral gebruikt voor sociale contacten en minder voor zorgvragen.

Robotzeehond

Een ander voorbeeld is robotzeehond Paro. Deze elektronische knuffel maakt knorrende geluidjes, zwaait met zijn staart of geeft een knipoog als hij wordt aangehaald. Zorginstellingen gebruiken de robotzeehond vooral bij dementerende ouderen. Terwijl een hond van vlees en bloed in een instelling maar amper mogelijk is, zorgt Paro ervoor dat de bewoners opvrolijken en minder gestrest raken.

Zorgtechnologie is niet alleen sociaal en nuttig, ze is ook noodzakelijk. We kunnen in de toekomst niet meer zonder verpleegkundigen en artsen via het beeldscherm. Steeds minder mensen kiezen voor een beroep in de zorg en steeds meer ouderen hebben zorg nodig. Al jarenlang weten we dat er een tekort komt aan verpleegkundigen en andere zorgverleners. Door zorgtechnologie verstandig in te zetten, kunnen de alsmaar schaarser wordende verplegers en verzorgers beter worden ingezet. Zij hoeven, bijvoorbeeld, geen onnodige bezoekjes meer af te leggen, omdat mensen veel vragen online kunnen stellen. Via een beeldverbinding antwoordt de verpleegkundige dan meteen. Dit geldt ook voor de komst van robots die zorg- of huishoudelijke taken kunnen overnemen, een ontwikkeling die overigens nog in de kinderschoenen staat. Maar ook hier is het effect allerminst negatief. Mensen hoeven niet meer te wachten tot iemand de afstandbediening komt oprapen die ze per ongeluk hebben laten vallen.

Ziekenhuizen, verpleegklinieken, woningbouwcorporaties en gemeenten zouden dan ook veel vaker het voortouw mogen nemen als het gaat om het toepassen en ontwikkelen van nieuwe zorgtechnologie. Ook al zullen ze het gewone menselijke contact nooit vervangen, robots en beeldschermen hebben een belangrijke toegevoegde waarde. Zeker wanneer artsen, verplegers, patiënten en ouderen bij de ontwikkeling ervan betrokken worden. Moderne zorgtechnologie heeft de toekomst en zal over twintig jaar net zo vanzelfsprekend zijn als vandaag de televisie, de laptop of het koffiezetapparaat.

Ilse Vossen is gezondheidswetenschapper en redacteur van het Wereldpodium. Op woensdag 30 november organiseert het Tilburgse Wereldpodium een avond over “Techno Nursing in Brabant. En de lessen uit India”. Meer informatie: www.wereldpodium.nu

Bovenstaand opiniestuk is gepubliceerd in het Nederlands Dagblad van 30 november onder de titel “Zorgrobot is heel sociaal” en onder de titel “Geen handen maar een zorgrobot aan het bed” in het Brabants Dagblad van 30 november.

• Toneelvoorstelling As I left my fathers house van Bright Richards (Liberia). Let op: het is niet meer mogelijk om plaatsen te reserveren voor deze voorstelling. 
• Workshops Afrikaanse dans van Cynthia van Soest (Ghana). Let op: het is niet meer mogelijk om plaatsen te reserveren voor de dansworkshops. 
• Schrijfster Yasmine Allas (Somalië)
• Verteller Alphonse Muambi (Kongo)
• Verteller Othman Aanannaz (Marokko)
• Verteller Homayoon Hakimi (Iran)
• Verteller Zhimin Tang (China)
• Dialoogtafels. Let op: het is niet meer mogelijk om plaatsen te reserveren voor de dialoogtafel ‘Voel jij je thuis in Nederland’ tijdens de tweede programma ronde. 

‘Pauze’-activiteiten:

• Wereldspelletjes o.a. Mahjong en Mancala
• Zing buiten mee rond het kampvuur onder leiding van Rob Grosveld op de piano
• Luister naar duizend-en-één-nacht liefdesliederen uit Iran door Homayoon Hakimi en Maryam Harouni.
• Exotische en oer-Hollandse hapjes en drankjes
• Speed-ontmoetingen

(Klik op de titel om direct naar het programma-onderdeel te gaan)

As I left my fathers house is een indrukwekkende voorstelling over de gevolgen van oorlog, over ontwrichting en ontheemding, gemaakt door New Dutch Connections, een stichting opgericht door theatermaker en migrant Bright Richards uit Liberia. De teksten in dit theaterexperiment de voorstelling zijn een mix van persoonlijke vluchtverhalen van vele migranten en teksten uit de Bijbel, de Koran en de Tenach, en wel zo dat niemand meteen weet uit welke bronnen wordt geput. Richards doel is zo veel mogelijk op te treden voor een gemengd publiek van alle geloven en culturen. Bijna alle spelers zijn ook migrant: Bright O. Richards, Hossein Mardani, Oleg Fateev, Zoumana Diara en Pukki Marshall Pukki. Een aantal van hen heeft directe ervaring met oorlog. Bright Richards was al op jonge leeftijd actief als maatschappelijk bewust theatermaker in Liberia. Zijn rol in de populaire TV soap Johnny Got Home redde hem later zijn leven. In Nederland volgde hij de toneelschool en speelde rollen in films en theater (o.a. het RO theater en Huis aan de Amstel). Hij richtte zijn eigen stichting New Dutch Connections op om zelfontwikkelde stukken uit te kunnen brengen.

De voeten gaan van de vloer bij de workshops Afrikaanse dans van de Ghanese danseres Cynthia Gabla. Cynthia kwam in 2001 voor het eerst naar Nederland als lid van het Kusum Gboo Dance Ensemble. Ze traden op bij Festival Mundial. Vanwege de liefde kwam ze terug, en sinds 2004 woont ze in Nederland. Ze geeft als Cynthia van Soest dansworkshops op scholen en bij bedrijven. Cynthia is pas tevreden wanneer iedereen energiek danst en plezier heeft. “De mensen hier zijn gehaast en vaak gestrest, dansen werkt bevrijdend.”

Yasmine Allas verliet op jonge leeftijd haar geboorteland Somalië en kwam in 1989 in Nederland terecht. Ze volgde een toneelopleiding, acteerde bij verschillende gezelschappen en trad op met een soloprogramma. In 1998 debuteerde ze met de succesvolle roman Idil, een meisje. Allas schrijft essays en opiniestukken over de multiculturele samenleving, onder meer in de Volkskrant. Ze verhaalt graag hoe bevrijdend democratie en vrijheid van meningsuiting kan zijn, vooral voor vrouwen. In 2010 verscheen haar meest recente roman, Een nagelaten verhaal, over een jonge vrouw die voor het eerst terugkeert naar haar geboorteland. Het wordt een emotioneel weerzien, wanneer blijkt dat het land geheel is verwoest en haar verleden daarmee is uitgewist. Voor Allas is Nederland gewoon geworden, ze voelt zich diep geworteld, maar mist de Somalische muziek die de taal van het volk, het land en de liefde is.

Alphonse Muambi is schrijver, kritisch opiniemaker en lobbyist uit DR Congo. In 1994 kwam hij naar Nederland; studeren in Congo was niet meer mogelijk. In 2003 rondde hij de lerarenopleiding wiskunde af. Hij werkte een tijdje als docent, maar richt zich nu op het schrijven. Ook spreekt hij veel over Afrika en globaliseringsvraagstukken. Zijn stelling is “niet de wereld moet globaliseren, maar de mens.” In 2006 trad hij namens Nederland op als internationale verkiezingswaarnemer in Congo, hierover schreef hij het boek Democratie kun je niet eten. Hij heeft een eigen onderwijsproject in Congo. Mumabi woont met zijn vrouw en twee kinderen in Den Haag. Hij mist het ‘lawaai’ van zijn thuisland: de hanen die ’s ochtend kraaien, het leven op straat en de verjaardagsfeesten mét muziek.

Othman Aanannaz kwam als vijfjarige vanuit Marokko naar Tilburg waar zijn vader woonde en werkte, en groeide op in de Kruidenbuurt. Hij is ook bekend als rapper Oowtje Ananas en treedt vaak op met Boef en de gelogeerde aap. Aanannaz maakt muziek, schrijft gedichten en heeft een eigen label. Een aantal jaar geleden zag zijn wereld er heel anders uit. Hij zat in de gevangenis wegens diefstal –“Sorry als ik uw auto gestolen heb”- en vechtpartijen, en leefde een half jaar op straat. Met hulp van Traverse krabbelde hij ‘uit de goot’ en begon aan een lerarenopleiding maatschappijleer. Die opleiding maakte hij niet af, maar ditmaal niet vanwege spijbelen. Zijn muziekcarrière ging zo hard dat hij opleiding en werk niet meer kon combineren en hij koos voor de muziek.

Homayoon Hakimi ontvluchtte als tiener het Iran van de ayatollahs. Zijn vader was gouverneur geweest onder de Sjah en onder het Islamitische regime voelde hij zich niet veilig en vrij. Hij kwam in 1988 zonder familie aan in Nederland en ging elektrotechniek studeren hij aan de HTS. In 2001 vertrok Hakimi naar Canada, maar inmiddels woont hij al weer anderhalf jaar in Eindhoven waar hij een eigen handelsbedrijf heeft in composietmaterialen. Hakimi is een vurige voorvechter van wereldvrede en bezoekt regelmatig scholen voor Vluchtelingenwerk om zijn levensverhaal en vredesboodschap te vertellen. “Als iedereen één stapje extra zou doen, zou er zoveel minder ellende zijn.” Hakimi mist vooral de vrolijkheid van de Iraniërs, maar de keren dat hij terug was in Iran kreeg hij ook heimwee naar Nederland.

Zhimin (Mona) Tang (China) kwam in 1995 naar Nederland vanwege de liefde én politieke vervolging. Ze studeerde kunst en communicatie. Momenteel volgt Tang een muziekopleiding (zang) en schrijft in het Chinees en Nederlands. Vrijheid en rechtvaardigheid zijn uiterst waardevol vindt Mona, maar helaas niet vanzelfsprekend. Zelf strijdt ze hartstochtelijk voor meer vrijheid haar geboorteland. Namens Chinese schrijvers in China richt ze in Nederland bijvoorbeeld de Chinese Schrijvers Bond op omdat dit in China onmogelijk is. De Chinese overheid ziet haar als een bedreiging. Terug in China op familiebezoek werd ze ontvoerd door de geheime politie; in Nederland werden onlangs nog haar website en emailbox gehackt.

Wanneer voel jij je thuis in Nederland? En waarom, of waarom niet? Kijk je uit naar nieuwe ontmoetingen of zie je er juist tegenop? Deel je ervaringen, ideeën en dromen in kleine kring aan de dialoogtafel. Aan de dialoogtafels praten 8-10 mensen over de vraag ‘Voel jij je thuis in Nederland?’ of over het thema  ‘Nieuwe ontmoetingen’. Onder de deelnemers is minstens één migrant of vluchteling. Het gesprek wordt geleid door een gespreksleider van het Wereldpodium. Iedereen wordt uitgenodigd zijn of haar ervaringen te delen en te luisteren. Er is ook een speciale dialoogtafel waar bezoekers van het toneelstuk As I left my father’s house kunnen napraten met de maker Bright Richards.

Wereldspelletjes Ganzenbord, monopoly, risk of de Kolonisten van Catan. Wie heeft ze nooit gespeeld met de familie, knus rond de kachel of open haard in de donkere dagen rond kerst. Maar kent u ook het oosterse Mahjong of Afrikaanse Mancala? In de warme kamers van de NWE Vorst kunt u de ‘Hollandse gezelligheid’ uitbreiden met exotische spellen. Mahjongclub De Vier Winden wijdt u in in de geheimen van het oosterse Mahjong en mensen met Afrikaanse roots dagen u uit voor een potje Mancala/Kalaha, een spelletje met de boontjes.

Inschrijven voor deze cursus kan via onderstaand inschrijfformulier.