Bezoek de ‘Voedseltuin van de Toekomst’

Binnen de stad gonst het al lang over plannen voor stadslandbouw op het voormalige Van Gend&Loos terrein in de Spoorzone. Op woensdag 22 mei presenteren 5 studenten van de HAS  hun ideeën als inspiratiebron voor uw creativiteit. Hoe groot is 8,5 hectare? Wat gebeurt er nu? En wat kan er straks gebeuren? Een energiekas? Een stadspark met pluktuinen? Een groene ontmoetingsplek voor stad en platteland? Gaan voedselproductie en consumenten elkaar midden in de stad ontmoeten? Of…. wordt straks besloten dat ook hier torenhoge flats komen met bomen in bakken?

We beginnen met een rondwandeling over het terrein en daarna trekken we ons terug in de restanten van de kelder. Daar kunt u meedenken over de mogelijke inrichting, we verzamelen ideeën en bieden ze aan bij de gemeente Tilburg. De kelder is helaas niet rolstoeltoegankelijk. Deelname is gratis. Inschrijving is gesloten.

Programma:

15.45 uur ontvangst op het VGL-terrein (ingang nabij Hazelaarstraat, Tilburg)

16.00 uur rondleiding over het terrein, met eigen ogen (kansen) zien o.l.v.  van Dirk Arends

16.40 uur presentatie van de plannen door de studenten van de HAS

17.00 uur Creatieve sessie o.l.v. Huub Glas (o.a.MVO013) om ideeën te creëren en uit te wisselen.

17.30 uur afsluiting

De ‘Eetbare Stadsnatuur’

Op zaterdag 25 mei leidt de Tilburgse bioloog Gert Brunink u in een stadswandeling langs paardenbloemblad en hazelnoten. Maar wat heeft de stadsnatuur ons nog meer te bieden aan eetbaars? Schrijf u in voor de wandelexcursie en ontdek de Eetbare Stadsnatuur.

De wandeling met Gert Brunink start bij Stadshoeve de Tuin (aan de Korte Schijfstraat) en eindigt bij het atelier van Meating-kunstenaar Tineke Schuurmans nabij de Muzentuin. Hier ontvangen de wandelaars koffie/thee. We houden een maximum aan van 20 wandelaars per ronde. Mocht de toeloop niet voldoende zijn, dan kan het aantal wandelingen minder worden.

De wandelingen vinden plaats op zaterdag 25 mei op de volgende tijdstippen:

13.00 uur – 13.45 uur

14.30  uur – 15.15 uur

16.00 uur – 16.45 uur

Opgeven kan via onderstaand inschrijfformulier tot 23 mei (of tot het maximum aantal bezoekers is bereikt). Ook kunt u aangeven naar welk tijdstip uw voorkeur uitgaat.  U dient 10 minuten voor aanvang van de wandeling bij de Stadshoeve aanwezig te zijn. Meewandelen is gratis.

Het Denkcafé vindt plaats op donderdagavond 23 mei van 20.00 uur tot 22.30 uur in Theater de NWE Vorst. De toegang bedraagt 5 euro per persoon.

De voorinschrijving is gesloten, u kunt wel nog toegangskaarten verkrijgen aan de avondkassa.

Bezoek de smaakmakers van Tilburg

Kent u IFF? Misschien heeft u ze wel eens geroken? Al 45 jaar maakt dit bedrijf op industrieterrein Kraaiven geur- en smaakstoffen. De smaakjes komen terecht in toetjes, snoep, snacks en frisdranken. Ziet de toekomst er rooskleurig uit voor deze ‘chemie’ of zijn de meeste stoffen ‘puur natuur’? Het Future of Food Festival biedt u een bijzondere kans om kennis te maken met de smaakmakers van Tilburg, de fabriek te zien en in discussie te gaan over de toekomst van de smaakmaker. Met een kleine groep (max. 25 personen) bezoeken we IFF* op dinsdagmiddag 21 mei. De excursie is helaas niet rolstoeltoegankelijk. Toegang is gratis.

Programma:

vanaf 15.45 uur ontvangst bij IFF (Zevenheuvelenweg 60, Tilburg)

16.00 uur bedrijfspresentatie door Regine Lueghausen (Engelstalig!)

16.30 uur gesprek/discussie over smaakmakers tussen bezoekers en IFF

17.00 uur rondleiding/bezoek deel fabriek

17.30 uur afsluiting

*IFF kan deelnemers weigeren die een connectie hebben met concurrenten, daarom wordt u verzocht uw beroep en evt. werkgever op te geven

U kunt zich helaas niet meer inschrijven voor deze excursie.

(klik op naam om direct door te gaan naar beschrijving programmaonderdeel)

De vertellers:

• Oleg Fateev (Moldavië)
• Fara Omarzada (Afghanistan)
• Jamal Okai (Ghana)
• Vusi Kweyama (Zuid-Afrika)
• Mohammad Soroush (Iran)
• Berend de Vries & Illegale Vluchteling
• Henny de Boer

Voor de jeugd:

• verteller Omar (hij vervangt de eerder aangekondigde Catia)
• jeugdfilm Kidz in da Hood
• hennatatoeages

En nog veel meer…. :

• toneelvoorstelling Vertreksvergunning
• workshop Afrikaanse dans
• vuuracrobatiek
• mahjong
• hapjes en erwtensoep
• muziek

(Terug naar pagina met het inschrijfformulier)

De vertellers van Wintervuur 2012

Oleg Fateev (1967) werd geboren in Moldavië  in de voormalige Sovjet-Unie. Hij studeerde aan het muziekcollege te Tiraspol, Moldavië gevolgd door de Russische Muziek Academie Gnesin te Moskou. Hij speelt de bayan, een grote Russische knopaccordeon. Tijdens zijn militaire dienst kwam Fateev terecht in Armenië ten tijde van etnische zuiveringen in en rond Nagorno-Karabach. Hij reisde naar Europa en speelde met een groep straatmuzikanten in Duitsland en Nederland. In Tilburg werd hij verliefd en besloot om in onze stad te blijven. Hier werd hij ‘van de straat geplukt’ door de saxofonist van Herman van Veen en speelde vervolgens 27 keer met Van Veen in Carré. Inmiddels treedt Fateev regelmatig op in theaters, heeft hij een eigen trio en speelt veel Jazz. Theater Artemis maakte de voorstelling Reis van een Rus (2010-2011) over zijn levensverhaal. Tijdens Wintervuur vertelt Fateev over zijn leven, maar speelt natuurlijk ook op zijn bayan.

Fara Omarzada is sinds 2000 in Nederland. Zij vluchtte op haar 18e met haar moeder uit Afghanistan. Omdat Omarzadas vader een hoge functie bekleedde in de regering, vreesde de familie de fundamentalistische Taliban en de Moedjahedien. Sinds 2002 wonen Fara Omarzada, haar moeder en haar zusje in Tilburg. De rest van haar familie leeft verspreid over Europa. Ze wilde zo snel mogelijk de taal leren en wat betekenen in de Nederlandse samenleving. “Ik kan niet terug, Nederland is mijn vaderland geworden.” Omarzada volgde een HBO-opleiding Maatschappelijk werk. Sinds 2008 werkt ze als maatschappelijk werkster bij Stichting Nieuwkomers en Vluchtelingen waar ze nieuwe vluchtelingen ondersteunt. Omdat Omarzada in haar jeugd een aantal jaren in Rusland woonde, spreekt ze behalve Farsi en Nederlands, ook Russisch.

Jamal Okai (1967) is geboren in Accra, de hoofdstad van Ghana, als jongste van een groot gezin. Zijn moeder handelt in Ghanese stoffen en reist veel door het westen van Afrika. In Nigeria ontmoet ze een man uit het zuiden van Soedan. Beiden nemen de jonge Jamal mee naar de Soedanese stad Malakal, ruim 3500 kilometer van Accra. Okai woont bij zijn stiefvader en krijgt les op een strenge Koranschool. Op zijn 14e keert Okai weer terug naar Ghana en volgt een opleiding machinetechnologie. Zijn passie is echter de poëzie. Niet lang na het afronden van zijn opleiding wint hij een internationale gedichtenwedstrijd en wordt uitgenodigd naar Zuid-Korea. Hij verlengt zijn verblijf daar en werkt in fabrieken tussen Bengalese en Pakistaanse arbeidsmigranten. In 1998 vliegt hij terug naar Ghana. Zijn vlucht heeft een tussenstop in Amsterdam en Okai besluit uit te stappen op Schiphol en gaat een nieuw leven tegemoet. “Europa is voor Afrikanen een droom, het beloofde land.” Inmiddels woont Jamal Okai langer in Tilburg dan eerder in Ghana, Soedan en Zuid-Korea. Hij is getrouwd, heeft drie kinderen en een vaste baan bij DAF. Okai vertelt hoe het is om telkens weer een nieuw leven op te bouwen in een vreemd land. En hoe het is om nergens helemaal thuis te zijn.

Vusi Kweyama is 34, komt uit Zuid-Afrika en studeert sinds twee maanden rechten in Tilburg. Voordat Kweyama aan zijn studie begon, zat hij 9 jaar in Zuid-Afrikaanse gevangenissen voor diefstallen, inbraken en gewelddadige berovingen. Hij was lid van een gevaarlijke bende in Durban en overleefde de gevangenissen door hard op te treden tegen leden van andere gangs. Drie keer ontsnapte Kweyama, drie keer werd hij weer ingerekend. Na zijn vrijlating besloot hij zijn leven te beteren. Dat lukte via de World Changers Academy. Sinds 2002 zet Kweyama zich in voor humanitaire projecten. In Durban bouwde hij een bibliotheek, voor andere ex-gevangenen organiseerde hij de reclassering. Kweyama startte social enterprises om geld te verdienen voor goede doelen. Hij zorgt dat jonge muzikale talenten zich ontwikkelen en zet sportprojecten op om potentiële boefjes op het goede pad te houden. In 2009 begon hij in Zuid-Afrika aan een universitaire studie criminologie, rechten en internationale betrekkingen, die hij komende zomer in Tilburg hoopt af te ronden. Op dit moment maakt een Australische tv-ploeg een documentaire over Vusi Kweyamas bijzondere leven.  Nb. Dit gesprek is in het Engels

Mohammad Soroush (1961) wordt geboren in het Iran van Sjah Reza Pahlavi. In zijn studententijd meldt hij zich bij de Volksmoedjahedien die strijdt tégen de Sjah en vóór vrijheid, gelijke rechten en broederschap. In 1979 wordt de Sjah verdreven, Ayatollah Khomeini komt aan de macht en  Mohammad Soroush juicht. Maar van zijn idealen ziet hij niets meer terug. Tijdens de Iran-Irak oorlog wordt Mohammad tot 15 jaar cel veroordeeld wegens zijn inzet voor de Volksmoedjahedien die door Khomeini tot staatsvijand is verklaard. In zijn cel wordt hij gemarteld. Dankzij smeekbedes van zijn moeder komt Soroush vrij om zich medisch te laten behandelen. Hij vlucht de grens over naar Pakistan en belandt in 1990 via de VN als uitgenodigd vluchteling in Nederland. Ook hier blijft Soroush zich inzetten voor de Volksmoedjahedien, maar keert de organisatie teleurgesteld de rug toe vanwege het toenemende fundamentalistisme in de beweging. Soroush studeert vervolgens cultuursociologie in Amsterdam. Nu doet hij promotieonderzoek in Tilburg naar radicalisering van Islamitische jongeren. Mohammad Soroush woont in Tilburg met vrouw en twee kinderen.

Wethouder Berend de Vries en een Illegale Vluchteling  uit Guinee vertellen bij Wintervuur over hun ‘uitwisseling’. Berend de Vries groeide op in de Achterhoek, maar verhuist in 1995 in Tilburg, waar hij Nederlands recht studeert. Enkele jaren werkte hij als onderzoeker en als senior beleidsadviseur bij het Ministerie van Economische Zaken. Sinds april 2010 is De Vries voor D66 wethouder in Tilburg. In zijn portefeuille zit ondermeer de post Internationale Samenwerking. Uit angst om te worden opgepakt, wil de Illegale Vluchteling niet met zijn naam en foto in dit programmaboekje. Hij groeide op in Guinee waar hij jong zijn beide ouders verloor. Familie ving hem op, maar nadat zijn oom werd vermoord, ontvluchte hij met zijn tante het land waar het leger al decennia lang de politiek domineert. Na weken tussen zeecontainers verstopt te hebben gezeten, stond hij plots als 12-jarige jongen moederziel alleen op een kade in Rotterdam. Inmiddels bijna 30 leeft hij nog steeds illegaal en vreest onder het nieuwe kabinetsbeleid daadwerkelijk te worden opgespoord en gevangen gezet. Bemiddeld door het Wereldpodium, trokken de Wethouder en de Illegale Vluchteling een dag met elkaar op. Hij volgde zijn dagelijkse bezigheden op het gemeentehuis, Berend bezocht zijn woning en verdiepte zich in het leven van een illegaal. Tijdens Wintervuur doen beiden verslag van wat hen bindt en wat hen scheidt.

Henny de Boer (1974) is journaliste. Ze werkt o.a. voor persbureaus ANP en GPD, als voor Metro, De Tijd, het Nederlands Dagblad en Stichting Vluchteling. De Boer zoekt gebieden op die in het nieuws zijn. Dit jaar reisde ze met fotografe Mariëlle van Uitert in Turkije en Libanon langs de grens met Syrië en deed verslag van de burgeroorlog. In vluchtelingenkampen en grensdorpen sprak ze met tal van vluchtelingen. Haar collega Mariëlle van Uitert trok vervolgens Syrië binnen, en raakte gewond tijdens een mortieraanval. Henny de Boer keerde veilig terug. De Boer reist niet alleen als journaliste. Ze is ook reisbegeleider bij Djoser. Ze werkte onder meer in Egypte, Jordanië, Syrië, Katar, Libanon, Thailand, Indonesië, Nepal, Maleisië, Singapore, Mexico, Guatemala, Honduras, Belize, Zuid-Afrika, Congo en Rwanda.

Voor de jeugd

Omar Dweik (Nederland/Palestina, foto volgt) is 19 jaar en zit op de havo. Omar’s moeder is Nederlands en zijn vader Palestijns. Hij spreekt daarom Nederlands en Arabisch, maar ook nog Frans en Engels. Omar werd geboren in Frankrijk. Toen hij 1 jaar oud was verhuisden hij, zijn broer en zijn ouders naar Jeruzalem. Dat is de hoofdstad van het land Israel. Maar ook de Palestijnen zien Jeruzalem als de hoofdstad van hun land, Palestina. Omar woonde 8 jaar in Jeruzalem. Hij ging er naar de lagere school en speelde er op de ‘vuilnisbelt’ met zijn vele neefjes en nichtjes. Daarna kwam hij naar Nederland omdat de scholen hier beter zijn, maar ook omdat de Israëliërs en Palestijnen niet ophouden met elkaar te vechten. Nog steeds is is Omar bijna alle zomervakanties een paar weken in Jeruzalem. Hij vindt het een prachtig land met heel vriendelijke mensen, maar er is ook veel armoede, haat en geweld. Bij Wintervuur vertelt hij over het leven van Palestijnen in Jeruzalem. Nb. Omar vervangt verteller Catia Rashid, zij kon vanwege vergunningsperikelen helaas niet met kerst in Tilburg zijn.

Met andere kinderen naar een spannende film terwijl je ouders luisteren naar de verhalen van Wintervuur? Kom dan naar Kidz in da Hood, een prachtige film uit Zweden. Een groep stoere, rappende kids uit een buitenwijk krijgt een nieuw vriendinnetje: de uit Afrika gevluchte Amina. Zij en haar opa zijn illegaal in het land en moeten voortdurend verhuizen. Beide Afrikanen vinden tijdelijk onderdak bij Johan, die leeft voor de muziek. Mag Amina bij hem blijven als haar opa plotseling sterft? Kidz in da Hood kreeg in 2007 de Cinekidleeuw publieksprijs. De bezoekers gaven de film een 9,6! De film duurt iets meer dan anderhalf uur.

Je kent ze vast wel: henna tattoos, die krullerige figuurtjes op je hand. Ook ooit zelf zo’n tattoo willen hebben? Dat kan! Tijdens Wintervuur versiert de Marokkaanse Farah Wijdane je handen met sierlijke hennatekeningen. Farah is 19 jaar oud en begon als jong meisje van 11 jaar oud met het creëren van allerlei henna versieringen die ze eerst bij zichzelf en later ook op andere uitprobeerde. Een henna tatoeage is natuurlijk geen echte tattoo! Het doet geen pijn en de tattoo verdwijnt na een tijdje vanzelf weer. Voor jong, maar ook voor oud!

Verder: marshmallows roosteren en zelf stokbrood bakken bij het vuur in de binnentuin.

 Toneel, dans, hapjes, muziek, …

Elke dag is er weer de hoop dat het goed komt. Elke dag als een geloof zonder een god. Vooral niet opvallen. Dan duurt het alleen maar langer. Een vluchteling wacht elf jaar op zijn verblijfsvergunning en elf jaar heeft hij het gevoel dat hij niemand is. Anderen mogen soms weg. Sophie mocht weg. Zij kreeg een vertreksvergunning….. Vertreksvergunning is een solovoorstelling van de Syrische vluchteling George Tobal (1986). Een voorstelling over dingen die je denkt te weten van televisie of uit de krant, maar waar je eigenlijk niets van weet. Met humor vertelt George Tobal zijn verhaal. Een verhaal over de weg naar een bestaan en hoe je van niemand iemand probeert te worden. Met Vertreksvergunning won Tobal de ITs Parade Parel 2011. “Het is knap dat George Tobal in zijn Vertreksvergunning nergens directe verwijten maakt en niemand expliciet als schuldige aanwijst:, schrijft de jury. NRC Handelsblad schreef: “Tobal beheerst de kunst om snel en trefzeker van toon te wisselen, hij spreekt het publiek rechtstreeks aan. Tobal is een begenadigd acteur met een groot charisma. Zoveel briljant engagement ben ik in lange tijd in het theater niet tegengekomen”.

Afrikaanse dans De voeten gaan van de vloer bij de workshops Afrikaanse dans van de Ghanese danseres Cynthia van Soest- Gabla. Van Soest kwam in 2001 voor het eerst naar Nederland als lid van het Kusum Gboo Dance Ensemble en trad op bij Festival Mundial. Ze keerde terug naar Nederland voor de liefde. Sinds 2004 verzorgt ze dansworkshops op scholen en bij bedrijven. “In Afrika speelt dansen een belangrijk rol in het dagelijkse leven. We dansen wanneer we blij zijn, als een kind geboren wordt en om elkaar te troosten.” Cynthia van Soest is pas tevreden wanneer iedereen plezier heeft. “De mensen hier zijn gehaast en vaak gestrest, dansen werkt bevrijdend.” Om de sfeer compleet te maken, krijgen alle deelnemers enkele Afrikaanse kledingstukken van Van Soest. Zo verandert een koude Hollandse winteravond in een vurige Afrikaanse zomerdag.

José Reyes uit Mexico is straatmuzikant en -artiest. Hij speelt in zijn geboorteland Mexico voor de vele toeristen, maar trekt ook rond in Guatemala, Belize en Nicaragua om al spelend in zijn levensonderhoud. De liefde bracht José Reyes vorig jaar voor het eerst naar Nederland. Bij Wintervuur begroet hij de bezoekers met een warm welkom op zijn trommels, maar steelt vooral de show als vuurspuwer en vuuracrobaat. Reyes is zowel te vinden in de binnentuin als bij de ingang van de Nwe Vorst op de Willem II straat.

Ganzenbord, Monopoly, Risk of de Kolonisten van Catan. Familiespelen voor bij de open haard in de donkere dagen rond kerst. Minder bekend is het oosterse Mahjong. Mahjongclub De Vier Winden introduceert het wellicht meest gespeelde spel in de wereld. In de salon van de NWE Vorst combineert De Vier Winden Hollandse gezelligheid met dit Chinese bordspel van 144 stenen voor vier spelers. In China speelt vrijwel iedereen Mahjong, al is het ook populair in Korea, Japan, Taiwan en de Filippijnen. Letterlijk betekent Mahjong overigens ‘kibbelende vogels’. Het spel wordt wel eens vergeleken met Rummikub.

Muziek hoort bij Wintervuur. De Herdertjes Christien Rijnen en Theo Neggers spelen kerstmuziek op hoorn en bugel. Het Kerstnachtensemble Bekske Troost zingt schoone liedekes uit de Lage Landen. Traditionele muziek, “vol lief en leed, om te lachen, om te huilen.” Bekske Troost, dat zijn David Cornelissen, Sander van der Schaaf en Conny Essbach.

Wereldhapjes Vanaf circa 21.00 uur staan in de Rode Salon hapjes klaar uit o.a. Malawi, Marokko en het noorden van India. Samooza’s, linzenballetjes en bladerdeeghapjes met kaas of tonijn. Ze zijn bereid door Lucia Rashid uit Malawi, Stichting Hindoegemeenschap Tilburg en de Marokkaanse Nisrin Aatbi. Wie bij de reservering hapjes heeft besteld, kan de gerechten ophalen met de Wereldhapjes-strippenkaart die wordt uitgereikt bij binnenkomst in de Nwe Vorst. Eén strip is één hapje. Let op: er zitten drie verschillende strippen op de strippenkaart. Ieder hapje kan maar eenmaal worden geproefd. Wie geen hapjes vooraf heeft besteld, kan bij de informatiebalie informeren of er nog strippenkaarten te koop zijn. Ze kosten zes euro, zolang de voorraad strekt.

Erwtensoep Buitengewoon In de binnentuin van de Nwe Vorst serveert Wintervuur warme erwtensoep. De soep is bereid door ‘Stichting Buitengewoon leren & werken – Prins Heerlijk’. Voor deze winterse soep heeft u géén strippenkaart nodig.

Speciaal voor de langblijvers sluiten we af in de binnentuin met Gluhwein (zolang de voorraad strekt) en een laatste vuurshow!

(Terug naar pagina met het inschrijfformulier)

WERELDPODIUM BEVEELT AAN

Komend seizoen brengen Theater De NWE Vorst en Theaters Tilburg Ervaar daar hier theater: een reeks prachtige internationale theater- en dansvoorstellingen waarin de maatschappij van dit moment centraal staat.

Op 16 november brengt Ervaar daar hier de dansvoorstelling ‘Listening to Third Grandmother’s Story’ van choreografe Wen Hui (1960). In China is ze nauwelijks bekend. Geen wonder, want de machthebbers daar zijn bepaald niet gecharmeerd van de onderwerpen die ze aansnijdt. In 1994 was Living Dance Studio dan ook het eerste onafhankelijke moderne dansgezelschap in de volksrepubliek. Hui, deels opgeleid bij Pina Bausch, werkt bont, fragmentarisch en multidisciplinair. Met dans, tekst en filmmateriaal documenteert zij maatschappelijke fenomenen. Deze voorstelling gaat over Hui’s oudtante, de 83-jarige Su Mei Lin. Deze ‘derde grootmoeder’ maakte alle omwentelingen van de twintigste eeuw mee. Een persoonlijke voorstelling over de recente geschiedenis van vrouwen in China.

Te zien op vrijdag 16 november om 20.30 uur in De NWE Vorst.  Meer informatie.

Volgende voorstellingen in de reeks Ervaar daar hier:

• Fernando Rubio: You can leave what you want (Argentinië) – theater, vr 15 februari 20.15 uur in Theaters Tilburg:

• Rabih Mroué: Riding on a Cloud (Libanon) – theater, vr 15 maart 20.30 uur in De NWE Vorst

• Ea Sola: Drought and Rain (Vietnam) – dans, vr 19 april 20.15 uur in Theaters Tilburg

MedEia is muziektheater van de  Zuid-Afrikaan Brett Bailey. De gelauwerde regisseur laat zich inspireren door de Griekse mythe van Medea, de moeder door haar man in de steek wordt gelaten en uit wraak haar zonen vermoord. Bailey verplaatst het verhaal naar het Afrikaanse continent waar gewapende bendes rovend en verkrachtend rondtrekken, waardoor mensen in paniek op de vlucht slaan.  Bailey’s MedEia is een ruige aanklacht, op klanken van rap en stevige popmuziek. MedEia is uitgeroepen tot beste Zuid-Afrikaanse productie van de laatste tien jaar. De vooraanstaande Zuid-Afrikaanse krant The Star noemde Baileys voorstelling een ‘anarchistisch meesterwerk. ‘MedEia is een voorstelling van Theaters Tilburg en De NWE Vorst en wordt van harte aanbevolen door het Wereldpodium.

Vanwege overheidsbezuinigingen ontvangt het Wereldpodium minder subsidie. Daarom vragen wij voor een bezoek aan het Wereldpodium een eigen bijdrage van vijf euro. Is de entreeprijs te hoog voor u en wilt u toch graag bij onze podia aanwezig zijn, stuurt u dan een berichtje naar aanmelding@wereldpodium.nu. U ontvangt dan een gratis toegangskaart. Ook scholieren en studenten ontvangen een gratis toegangskaart op vertoon van hun bewijs van inschrijving.

The Loving Heart is een documentaire van de Tilburgse filmmaker Wouter Verhoeven over een even tijdloos als urgent probleem: de wereldwijde armoede van honderden miljoenen mensen.  In The Loving Heart maakt hij een emotionele, avontuurlijke en confronterende reis, die ons de wereld toont zoals we hem nog nooit hebben gezien. We reizen door de hooglanden van de Andes, de binnenlanden van Tanzania, de jungle van Bolivia en de de sloppenwijken van Bombay, Nairobi en Lima. Als kijker worden we getuige van de levens van de hoofdpersonen die dagelijks leven in extreme armoede. Gaandeweg ontdekken we dat in elk mens, rijk of arm, een groot potentieel schuilt. Wouter Verhoeven nam zijn film op over een periode van elf jaar in in India, Kenia, Tanzania, Ecuador, Peru, Bolivia, Japan, de Verenigde Staten en Nederland. Dit speciale Wereldpodium vindt plaats in de grote zaal van het Goretti Gebouw in Tilburg. De film wordt voorafgegaan door een interview met Wouter Verhoeven door Ralf Bodelier en een nagesprek met de bezoekers.  Voor meer informatie over The Loving Heart  www.wouterverhoeven.com.

The Loving Heart. Aanvang 20.30. Einde 22.45  Reserveren niet nodig. Kaartjes 4 euro bij de kassa van het Goretti gebouw. Wilhelminapark 53/54 Tilburg.

De Trailer: Wouter Verhoeven: The Loving Heart

…………

MedEia is ‘woest en meeslepend’ Afrikaans muziektheater dat de controverse doet oplaaien. MedEia is geïnspireerd door de Griekse mythe van Medea, de moeder die, verlaten door haar man Jason, haar eigen zonen vermoord. De gelauwerde Zuid-Afrikaanse regisseur Brett Bailey (1967) verplaatste het klassieke verhaal naar het hedendaagse Afrika waar bendes rovend en verkrachtend rondtrekken en zo hele mensenmassa’s op de vlucht doen slaan. Read the rest of this entry »

Ontwikkelingshulp ligt onder vuur. Van alle kanten wordt betoogd dat de traditionele hulp van westerse organisaties, deels betaald met belastinggeld, aan arme landen in het zuiden zijn langste tijd gehad heeft. We vinden dat onze eigen problemen voorgaan, of dat de hulp niet werkt en dus weggegooid belastinggeld is, of particuliere initiatieven onvoldoende zijn afgestemd op een hulpvraag, of dat de hulp niet meer van deze tijd is.

Maar de problemen waarmee ontwikkelingshulp zich bezighoudt, zijn de wereld niet uit: honger, droogte, voedselschaarste, onderdrukking, slechte gezondheidszorg en onderwijs, gebrek aan schoon drinkwater en hygiëne, conflicten en ‘natuurrampen’ zijn aan de orde van de dag. Voor sommigen een bewijs van dat de hulp niet werkt, voor anderen reden om niet op te geven.

Buiten de wereld van de officiële ontwikkelingshulp om, voelen veel mensen, organisaties en bedrijven zich verantwoordelijk voor de wereld waarin zij leven. Zij willen ‘iets doen’. Particuliere burgerinitiatieven zijn talrijk, het bedrijfsleven doet aan ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’, jongeren doen vrijwilligerswerk in ontwikkelingslanden, en ook de traditionele ontwikkelingsorganisaties beraden zich op hun rol en verantwoordelijkheden. Ze zijn, met andere woorden, begaan met wat we maar even kortweg ‘armoedebestrijding’ noemen.

Waarom, en hoe doen ze dat? Wat denken ze te bereiken? Doet het ertoe of er vraag is naar hun initiatief? Hoe weten ze of ze verschil maken? Welke rol speelt eigenbelang – en hoe erg is dat? En welke rol vinden ze dat de overheid/de belastingbetaler moet spelen?

Over deze vragen praten we met en over o.a.

- Maastrichtse scholieren die via Global Explorations op locatie ontwikkelingsprojecten doen;
- Nelleke Barning over het Global Food Project van DSM (bedrijfsleven);
- Abakoula Argalales over zijn organisatie Aman Iman (particulier initiatief).

Hun verhalen en ervaringen worden van kritisch en opbouwend commentaar voorzien door mensen die juist wél in de officiële ontwikkelingshulp zitten:
- Jeroen de Lange, PvdA-woordvoerder internationale samenwerking 2e kamer;
- Eline van Drongelen, directeur van het Mondiaal Centrum Maastricht;
- Sara Kinsbergen, expert Particulier Initiatief CIDIN.

Datum: 23 mei 2012
Tijd: 20:00 tot 22:00 uur
Locatie: Centre Céramique, Avenue Céramique 50, Maastricht. Ingang aan de kant van het Plein.
Entree: Gratis
Gespreksleiding: Felix Meurders.
Meer informatie: www.sphinxmaastricht.nl
Dit debat is een coproductie van Sphinx Maastricht, NCDO en Het Wereldpodium.

Dit debat is een onderdeel van de zesdelige debatreeks over Ontwikkelingssamenwerking. Deze debatreeks is een initiatief van het NCDO en het Wereldpodium. Klik hier voor meer informatie over deze debatreeks. 

Het Huis van de Wereld nodigt u van harte uit voor BAZOUQTilburg!

BAZOUQTilburg:

• is een bazaar van winkeltjes, kraampjes, toko’s, gecombineerd met werkplaatsen, ateliers, workshops, performances en proeverijen.
• biedt podia voor talentontwikkeling, muziek, dans en toneel.
• is een nieuwe vorm van een social enterprise ; hier kunnen o.a.startende innovatieve ondernemers, mensen die een baan zoeken, vrijwilligers en jongeren die een stageplaats zoeken zich presenteren en anderen ontmoeten.
• is de plaats waar succesvolle, kansrijke activiteiten van Huis van de Wereld een duurzame plek vinden.

BAZOUQTilburg is een beleving die je meevoert in andere sferen.
Dompel onder in geur, kleur en dynamiek.
De nieuwe duurzame activiteit op de Tilburgse evenementen-kalender.
Zo anders, zo nieuw, zo voor alle Tilburgers (en alle niet-Tilburgers).

Wanneer : zondag 10 juni 2012
zaterdag 1 september 2012
zondag 14 oktober 2012

Waar : Booghal in de Spoorzone.
Ingang NS-Plein 3,Tilburg
Tijd : 10.00u t/m 17.00 uur
Toegang : Gratis
Ga voor meer informatie naar www.bazouq.nl en www.huisvandewereld.nl.

BAZOUQTilburg is een initiatief van het Huis van de Wereld, tijdens de eerste editie zijn KART (Kinder AdviesRaad Tilburg) en Hall of Fame de partners en organiseren de T Games 2012, het enige festival van en door kinderen in Tilburg.

Zes Nederlandse debatpodia organiseren bijeenkomsten over vertrouwen in ontwikkelingshulp.

Terecht of niet, ontwikkelingshulp staat in een negatief daglicht. Veel Nederlanders lijken het vertrouwen te verliezen in de mogelijkheden van ontwikkelingsorganisaties om iets te doen aan de bestrijding van extreme armoede in het Zuiden.

Over dit gebrekkige vertrouwen in de hulp, organiseren zes debatcentra dit voorjaar bijeenkomsten. Is het wantrouwen in de hulp terecht? Moet en kan het worden hersteld? Hoe verklaren we de opmerkelijke paradox dat Nederlanders weliswaar hun vertrouwen in de hulp verliezen, maar zich wél in willen zetten voor een wereld met minder armoede? De debatreeks is een initiatief van het NCDO (www.ncdo.nl) en het Wereldpodium.

Op woensdag 18 april organiseerde Debat aan de Markt in Enschede een avond rond de vraag ‘Heeft de wereld Nederland nodig, of heeft Nederland de Wereld nodig. Hoofdgast was voormalig minister van ontwikkelingsamenwerking Jan Pronk. Ook spraken Gerrit Grotenhuis (algemeen directeur Rabobank Enschede) Lucy Engelen (landelijk voorzitter Partin) ir. Jan Vervoort (Stichting Hakkuna Matata) en Kwame Aviane (Afrika deskundige uit Ghana).

Op woensdag 25 april organiseert Arminius in Rotterdam samen met de debatsite Joop.nl een avond rond de vraag ‘Zijn nieuwe vormen van niet-institutionele ontwikkelingshulp een volwaardig alternatief voor de bestaande institutionele?’ Een van de gasten is journaliste Marcia Luyten. Meer informatie op www.arminius.nu.

Aanvang mei (datum staat nog niet vast) organiseert Lux in Nijmegen een avond rond de ‘My Own NGO’. Betrokkenen buigen zich over de vraag ‘Waar staan particuliere hulpprojecten ten opzichte van de ontwikkelingshulp gegeven door de Nederlandse overheid en internationale NGOs?’ Hoofdgast (onder voorbehoud) is Staatsecretaris Ben Knapen van Ontwikkelingssamenwerking. Verdere sprekers zijn Sarah Kinsbergen (onderzoeker, CIDIN) Annie Manders (Partin, onder voorbehoud). De presentatie is in handen van Lau Schulpen (CIDIN). Meer informatie op www.lux-nijmegen.nl.

Op woensdag 23 mei organiseert Sphinx in Maastricht een avond over de paradox ‘iedereen doet aan ontwikkelingshulp – ontwikkelingshulp werkt niet’. Hoofdgast is Jeroen de Lange, lid van de Tweede Kamer voor de PvdA en woordvoerder ontwikkelingssamenwerking. Verdere gasten zijn scholieren die ontwikkelingswerk gaan verrichten via Global Explorations, een vertegenwoordiger van een particulier initiatief uit Niger, een woordvoerder van DSM en het Mondiaal Centrum Maastricht. De gespreksleiding is (onder voorbehoud) in handen van Felix Meurders.

Op vrijdag 15 juni  organiseert het Groninger Forum in Groningen een avond over de vraag ‘Op welke leest schoeien we ontwikkelingssamenwerking anno nu?’ Sprekers worden te zijner tijd bekend gemaakt. Voor meer informatie op www.groningerforum.nl.

Op donderdag 6 september organiseert het Wereldpodium in Tilburg een avond over de vraag ‘Wat kunnen we doen om het negatieve beeld over ontwikkelingshulp te veranderen?’ Hoofdgast (onder voorbehoud) is misdaadverslaggever en groot voorstander van ontwikkelingssamenwerking Peter R. de Vries. Verdere gasten zijn Jan Drissen, directeur festival Mundial en Kees van den Broek, directeur Lilianefonds. Meer informatie op www.wereldpodium.nu.

Reactie bezoekers Wereldpodium 18 april 2012: Aan de vooravond van het Requiem voor Auschwitz

Naam: Jobi van Ven (69)
Woonplaats: Haghorst
Beroep: yogadocente
Samen met?
 “Ik ben alleen gekomen, maar ik denk dat er meer koorleden komen.”
Waarom hier?
“Ik ben lid van het gelegenheidskoor dat het Requiem voor Auschwitz zal uitvoeren. Ik wil graag meer horen over de achtergrond.”
Uw favoriete requiem?
“Het requiem van Brahms, prachtige muziek en een mooie tekst.”
Eerste reactie op het podium ..
“Een mooie, bijzondere avond. En de hapjes waren zalig.”
Minpuntje?
“Ik vond het deel over kunst na Auschwitz met de filosoof wat abstract, maar de musicoloog vond ik weer erg leuk.”
Opgemerkt:
“De hel in de teksten van Roger Moreno Rathgeb verwijzen niet naar de hel uit de bijbel maar naar de hel van Auschwitz. Dat geeft toch een ander perspectief op het werk. Niet het geloof maar het herdenken staat centraal. Dat vind ik prettig, want het leed is voor iedereen gelijk. Ik kan het requiem nu met meer overtuiging zingen.”
Wat neemt u mee?
“Letterlijk de muziek van Moreno’s band Tabor. Die melancholische, vrolijke liederen met tragische ondertoon raakten echt een snaar bij mij. Ik heb geld geleend van een medekoorlid om de CD te kopen. Meer figuurlijk neem ik de vragen mee die altijd weer opkomen rondom Auschwitz: Hoe kan het dat de ene mens de ander dit aan doet? Maar ook: Wat had ik gedaan?”
Komt u nog eens terug?
“Ik denk het wel. Ik was nog niet eerder bij een Wereldpodium, maar vond deze avond erg geslaagd.”

Naam: Hans Coninx (57)
Woonplaats: Tilburg
Beroep: directeur Basisschool De Cocon
Samen met?
“ Mijn zoon.”
Waarom hier?
“Ik kom vaker naar het Wereldpodium. De oorlog en klassieke muziek interesseren me beide, dus het thema sprak me erg aan.”
Uw favoriete requiem?
“Vooral de requiems van Fauré en Dvo?ák vind ik prachtig.”
Eerste reactie op het podium ..
“Een hele boeiende avond. Interessante sprekers, veel invalshoeken en ontroerende muziek. Een mooie opmaat ook naar het requiem zelf, ik ga een van de laatste kaartjes bemachtigen.”
Minpuntje?
“Nee, ik heb genoten. Ook al heb ik nu de halve finale wedstrijd van Barcelona gemist. ”
Opgemerkt:
“Een mevrouw uit het publiek vertelde dat ze zo getroffen was door een borstrokje dat ze in Auschwitz zag. Zelf is het beeld van een martelbank me intens bijgebleven na een bezoek aan Dachau. Opvallend dat een bepaald beeld een mens raakt en alles gaat vertegenwoordigen.”
Wat neemt u mee?
“Wat me trof was het grote taboe dat er bij de Roma en Sinti leeft rondom hun leed in de Tweede Wereldoorlog. En cultuurwetenschapper Huub van Baar had een erg verhelderend verhaal over de achtergrond en de oorsprong van de volken.”
Komt u nog eens terug?
“Ongetwijfeld. Het was een mooie avond, en het is leuk dit zo samen met mijn zoon te ondernemen.”

Interviews: Marga van Zundert
Foto’s: Wendy Presser

De opkomst van grootmacht China is overrompelend. Het land trok afgelopen decennia honderden miljoenen mensen uit de armoede. En hoewel de economische groei van China sinds 2010 afneemt, scoort zij voor 2012 nog steeds boven de 8 procent. Met China profiteert de rest van Azië en grote delen van Afrika.

Tegelijkertijd protesteren steeds meer Chinezen tegen de communistische dictatuur. Een herdenking van het bloedbad op het Plein van de Hemelse Vrede in 1989 wordt met harde hand onderdrukt. Naar schatting vinden in China rond de 50duizend opstanden per jaar plaats. China breidt in hoog tempo haar leger uit en jaagt een wapenwedloop aan met Japan, Zuid-Korea, India en zelfs Australia. Sommigen vrezen de ontploffing van de Chinese vastgoedbubbel, waarna het land in een diepe crisis kan belanden.

Wat weten we van China? En wat betekent de opkomst van het land voor ons? Voor onze werkgelegenheid? Voor onze veiligheid? Wordt de 21e eeuw inderdaad de eeuw van China? Of herstellen Europa en de Verenigde Staten hun macht uit de 20e eeuw?

Gastsprekers worden t.z.t. bekend gemaakt.

Datum: woensdag 26 september 2012
Tijd: 20.00 – 22.30 uur. Ontvangst om 19.30 uur.
Locatie: Theater de Nwe Vorst, Willem II Straat 49, Tilburg.
Entree: 5 Euro*

Dit debat wordt mede mogelijk gemaakt door Provincie Noord Brabant.

In samenwerking met de Rabobank Tilburg en Omstreken, biedt de Wereldpodium Academy kortlopende cursussen aan over mondiale thema’s. De cursussen bestaan uit vijf bijeenkomsten, waarbij één mondiaal thema centraal staat. De bijeenkomsten worden geleid door een van de redacteuren van het Wereldpodium. Bij een aantal van de cursussen zijn ook gastsprekers betrokken die in het onderwerp zijn gespecialiseerd: hoogleraren, journalisten, onderzoekers, bestuurders, ondernemers of andere deskundigen.

De cursus bijeenkomsten zijn dynamisch en cursisten hebben een actieve rol. De groep cursisten bestaat uit 10 tot 20 personen, zodat iedereen in de gelegenheid is om vragen te stellen of gesprekspunten in te brengen. De Wereldpodium Academy is in principe bedoeld voor iedereen die geïnteresseerd is in mondiale thema’s en die daarbij verdieping zoekt.

In het najaar van 2012 organiseert de Wereldpodium Academy

Kosmopoliet & Krottenwijk

Heeft u er ook over nagedacht hoe u meer diversiteit in uw personeelsbestand kunt creëren? Wilt u nu investeren in gemotiveerde kleurrijke krachten die u later duurzaam kunt inzetten binnen uw organisatie? Vraagt u zich af hoe u dit kunt bereiken zonder dat het veel kost? Dan moet u zeker kennis maken met de deelnemers van het project ‘Stagecarrousel’!

Stichting nieuwkomers en vluchtelingenwerk Brabant Centraal (SNV) presenteert het project ‘Stagecarrousel’ dat zich richt op een betere  arbeidsparticipatie van onze doelgroep. Via stages proberen we nieuwkomers en vluchtelingen relevante werkervaring op te laten doen in Nederland, zodat ze daarna zelfstandig kunnen participeren op de arbeidsmarkt.

Binnen het project is SNV op zoek naar stageplaatsen voor kleurrijke kanjers. Bent u nieuwsgierig naar deze deelnemers, dan kunt u kennis komen maken tijdens ons Stagecafé op maandag 16 april 2012.

Tijdens deze informele bijeenkomst kunt u als vertegenwoordiger uit het bedrijfsleven in gesprek gaan met de deelnemers. Leer ze kennen onder het genot van een drankje, een kop soep en een broodje en beslis zelf wat u kunt doen om deze gemotiveerde deelnemers op weg te helpen.

- U adviseert / coacht de deelnemer

- U helpt de deelnemer aan ingangen of een stageplaats door ze in uw eigen netwerk voor te dragen

- Heeft u zelf een stageplaats, dan is dat natuurlijk helemaal mooi!

Reactie bezoekers Wereldpodium 13 maart 2012: De ideologie van de PVV

Naam: Fred Greve (58)
Woonplaats: Goirle
Beroep: onderwijs auditor
Samen met: echtgenote
PVV –standpunt: Als ze aan de macht komen, ga ik emigreren. Ik heb vanmiddag nog eens een artikel van Menno ter Braak uit 1937 gelezen over de opkomst van fascisme. Hij wijst wrok, onvrede en rancune aan als belangrijkste oorzaak. Verontrustend is dat Ter Braak ook zegt dat er niet veel tegen te doen is omdat de wrok geen reële basis heeft.
Opmerkelijk: Herman Vuijsje en Willem Schoonen leken bang om politiek correct te zijn. Jan Jaap de Ruiter had daar gelukkig minder last van.
Minpuntje: Helaas pakte Willem Schoonen van Trouw de beste vraag van vanavond niet echt op. De vraag kwam van één van de studenten: ‘Hoe verschillen democratie en mediacratie?’. De PVV bepaalt momenteel de agenda. Hoe kan dat? De media zeggen dat hun lezers het willen lezen. Maar vraag het de mensen en die wijzen naar de media.
Mee naar huis: Ik ben er niet geruster op geworden. Die Harrie van den Berg van de PVV is een slimme man. Hij is vanavond niet echt in de problemen gebracht. Heel salonfähig speelt hij in op allerlei vooroordelen. Zo mobiliseert de PVV onvrede, zonder werkelijk idealen te hebben.
Terug: Ik kom regelmatig naar het Wereldpodium. Ik vind het een haast ouderwets goed initiatief. En van mij mogen er meer van dit soort ‘nationale’ thema’s aan bod komen, ook al heet het ‘Het Wereldpodium’.

Het Huis van de Wereld presenteert op woensdag 21 maart de indrukwekkende theatervoorstelling ‘As I left my father’s house’. Deze voorstelling van theatermaker Bright Richard werd eerder gespeeld in Tilburg tijdens Wintervuur. Mocht u het stuk toen gemist hebben en nieuwsgierig zijn, reserveer dan nu een gratis toegangskaart!

Wat: Theatervoorstelling ‘As I left my father’s house’

Wanneer: woensdag 21 maart 2012, 20.00 – 22.00 uur

Waar: De ontmoetingskerk, Diederikdreef 14, Tilburg (Oud-Noord)

Meer informatie en reserveren: Klik hier voor meer informatie en het reserveren van een toegangskaart.

As I Left My Fathers House vertelt drie hartverscheurende verhalen van vluchtelingen met verschillende culturele en religieuze achtergrond, een jood, een Christen en een Moslim, met teksten uit hun eigen heilige boeken. Ze vertellen over hun wereld, een wereld van mensen die leven met de gevolgen van vijandigheid, geweld en extremisme. Zij vinden steun en inspiratie tijdens hun vlucht in het leven van hun profeten. De parallellen met de verhalen van Mozes, Jezus en Mohammed worden duidelijk. Ook zij hebben moeten vluchten, voor hun onderdrukkers, maar ook voor hun eigen volk.

In samenwerking met de Rabobank Tilburg en Omstreken, biedt de Wereldpodium Academy kortlopende cursussen aan over mondiale thema’s. De cursussen bestaan uit vijf bijeenkomsten, waarbij één mondiaal thema centraal staat. De bijeenkomsten worden geleid door een van de redacteuren van het Wereldpodium, die bovendien een of meerdere inleidende bijeenkomst(en) verzorgt.

De overige bijeenkomsten worden ingevuld door een of meerdere gasten die in het onderwerp zijn gespecialiseerd: hoogleraren, journalisten, onderzoekers, bestuurders, ondernemers of andere deskundigen. Zij zullen geen les of lezing verzorgen, maar onder leiding van de redacteur in gesprek gaan met de groep.

De groepsgrootte is 20 tot 25 personen, zodat iedereen in de gelegenheid is om vragen te stellen of gesprekspunten in te brengen. De bijeenkomsten zijn dynamisch, cursisten hebben een actieve rol. De Wereldpodium Academy is in principe bedoeld voor iedereen die geïnteresseerd is in mondiale thema’s en die daarbij verdieping zoekt. De Wereldpodium Academy. Dat is Weten hoe de Wereld Werkt.

Cursusaanbod voorjaar 2012
In het voorjaar van 2012 gaat de Wereldpodium Academy van start met de volgende cursussen. Klik hier voor de inschrijfvoorwaarden.

Cursus: Kosmopolitisme. Een oud idee, een frisse invulling.

Cursus: De laatste miljard. Wat gaan we doen?

Tilburg draait mee in Movies that Matter On Tour!
Op dinsdag 20 december wordt de tweede (speel)film ‘Plato’s Academy’ vertoond om 20.00 uur in Filmfoyer Tilburg.
Werkgroep Amnesty Tilburg heeft Pieter Pekelharing als gastspreker uitgenodigd. Hij is docent politieke en sociale filosofie aan de UvA.

Klik hier voor meer informatie.

Call for Participants to attend the Second Transitional Justice Study trip to Rwanda (15 – 21 July 2012)

Dear Colleagues and Friends,
This is to announce that Together Against Impunity in the Great Lakes Region (TAI/GLR) – Rwanda, is planning to hold a second study tour to Rwanda from 15th – 21st July, 2012 to educate participants about Transitional Justice mechanisms adopted after the 1994 genocide and is seeking applications from interested individuals. The deadline for application is 20th of May 2012.

The study tour is designed to clarify the complexities involved in re-building a society after a genocide, and will be comprised of two components: a literature study and a study tour. It will involve all stakeholders in Rwanda, visiting genocide memorial sites, solidarity camps, social- economic development initiatives and different crucial institutions involved in reconciliation efforts. In addition to Rwandan experience, the programme will include a roundtable session discussing other post-conflict situations in Africa, in particular the situation of Northern Uganda, Kenya, Southern Sudan and Ivory Coast.

The study tour is open to not more than 25 participants; students, professionals, researchers and academics who are interested in learning about transitional justice in a post genocide society. Added to this group we will include a small group of students of Rwandan universities from various disciplines.

The main language of the conference will be English, but French speakers with a reasonable knowledge of English are also welcome.

Each participant is supposed to pay 900 Euros for tuition, accommodation, meals and transport within Rwanda during the study tour period.

Interested applicants shall submit an application letter explaining reasons of their interest to participate (motivation statement not more than 600 words) together with their curriculum vitae, to Mr. Alphonse Muleefu (M: taiglr@yahoo.com).

For further details see http://www.againstimpunity.org/spip.php?article3.

We organizers;

Roelof Haveman
Rule of Law Consultant
Currently based in Côte d’Ivoire
Tel. + 225 09161176
Roelof.haveman@gmail.com

Usta Kayitesi
Vice Dean,
Faculty of Law
National University of Rwanda (Butare)
Tel: +250 788489003
ncusta@yahoo.com

and

Alphonse Muleefu,
Founder of TAI/GLR,
Currently based at Tilburg University
The Netherlands
Tel. +31657473062
alpfong@yahoo.com

wish to ask you to share this call with potential participants. To learn more about the experience of the previous study tour (July 2011) see the report at http://www.against-impunity.org/spip.php?article2.

Op woensdag 21 december organiseert Tilburg DebatStad in samenwerking met poppodium 013 een gevarieerd programma rond de Top 2000,met live muziek, interviews, clips en een quiz. Centraal daarbij staat de brug die de Top 2000 slaat tussen verschillende generaties. Het programma is dan ook nadrukkelijk gericht op jong én oud. Bovendien gaat het over méér dan muziek alleen.

Het grootste popmuziekevenement van Nederland is namelijk niet Pinkpop of Lowlands, niet Guus Meeuwis in het PSV-stadion of de Toppers in de Arena. Nee, het allergrootste evenement speelt zich af in de laatste week van het jaar: de Top 2000. Vorig jaar bereikte de Top 2000 11 miljoen Nederlanders via radio, televisie en internet. Opvallend is ook het grote aantal jongeren (10-34 jaar) dat naar de Top 2000 luisterde: 2,3 miljoen, bijna de helft van alle jongeren in ons land. De Top 2000 slaat dus een brug tussen verschillende generaties van muziekliefhebbers.

Een keur van artiesten komt op 21 december live zijn opwachting maken: Gé Reinders (bekend van Blaosmuziek, op 177 in de Top 2000), Thomas Waterreus (Boef en de Gelogeerde Aap), Bertus Borgers (o.a. Herman Brood & The Wild Romance [Still Believe, op 848 in de Top 2000] en Raymond van het Groenewoud), Nol Havens (vorig jaar nog met Suzanne op plaats 1890), Eefje de Visser en anderen. Sommigen van hen zullen worden begeleid door de beste talenten van de Tilburgse Rockacademie, verenigd in de aanstekelijke live-band Norman Kapoyos & the Swinging Mood Orchestra. Daarnaast zal DJ Gert Gering kunnen putten uit vrijwel alle 2000 nummers uit deze bijzondere hitlijst. Ook zal er een speciaal gecomponeerd lied over de Top 2000 worden gespeeld en gezongen door John Tuerlings en is er kans dat er nog een of meer mystery guests opduiken.

Maar het programma behelst meer dan muziek. Presentator Frank van Pamelen interviewt ook een aantal wetenschappers. Onlangs verscheen het boek ‘De muziek zegt alles – De Top 2000 onder professoren’, waarin toonaangevende wetenschappers zoals Tom ter Bogt, Ad Vingerhoets en Tim Wildschut vanuit hun eigen expertise de Top 2000 hebben geanalyseerd. In dat boek is ook een rol weggelegd voor Tom Goris, de ‘huis-statisticus’ van de Top 2000 en verbonden aan zowel de Universiteit Utrecht als Fontys in Tilburg. Goris zal het publiek in 013 op de hoogte brengen van de meest uiteenlopende informatie die verscholen zit áchter de hitlijst: welke mensen stemmen op welke platen, waarop hebben de Brabanders gestemd en hoe was het stemgedrag van de Tilburgers?

Wat: Top 2000 (talking ’bout) My Generation
Wanneer: Woensdag 21 december 2011
Waar: Poppodium 013, Dommelsch Zaal, Veemarktstraat 44, Tilburg
Aanvang: 20.00 uur (ontvangst 19.00 uur)
Tickets: € 12,50 excl. servicekosten
Meer informatie: www.tilburgdebatstad.nl
Informatie over voorverkoop: www.013.nl/tickets

Zorg op afstand brengt mensen samen

Zorg op afstand, zorgrobots of een elektronisch consult; gezellig klinkt het niet. De kritiek is dat technologie kil en koud is. En dat robots en ICT warm menselijk contact niet kunnen vervangen. Maar zorgtechnologie is juist sociaal en maakt minder eenzaam, betoogt Ilse Vossen.

Verplegers, artsen, chronisch zieken en ouderen hebben vaak hun bedenkingen bij technologische vernieuwingen in de zorg. Geen verpleegkundige meer die gezellig langskomt, maar louter contact via een beeldscherm. Geen handen aan het bed, maar een zorgrobot die je billen wast. Geen menselijke warmte, maar kille apparaten en computers. Zorg op afstand zou onpersoonlijk zijn en zorgrobots en zorgtechnologie lijken alleen maar te worden gebruikt om kosten te besparen. Niets is echter minder waar. Al was het maar omdat meer technologie de zorg voorlopig niet goedkoper maakt. Vooralsnog is de toepassing en ontwikkeling van allerlei nieuwe technologie vrij duur.

Belangrijker is dat zorgtechnologie juist bijdraagt aan menselijk contact. Sterker nog, veel van deze technologie wordt speciaal ontwikkeld om contact met anderen te bevorderen en eenzaamheid tegen te gaan. In Breda startte dit jaar het project Gezond Thuis. Ouderen en chronisch zieken houden via internet niet alleen contact met artsen en verpleegkundigen, zij doen dat ook met hun mantelzorgers en, vooral, met elkaar. Ze kunnen langer thuis blijven wonen en breiden hun sociale netwerk uit. Ze mailen, praten via een beeldverbinding of spelen online spelletjes met elkaar. De techniek geeft daarnaast een veilig gevoel, omdat ze direct in verbinding staan met een verpleegkundige. Het systeem wordt, tegen de verwachting in, vooral gebruikt voor sociale contacten en minder voor zorgvragen.

Robotzeehond

Een ander voorbeeld is robotzeehond Paro. Deze elektronische knuffel maakt knorrende geluidjes, zwaait met zijn staart of geeft een knipoog als hij wordt aangehaald. Zorginstellingen gebruiken de robotzeehond vooral bij dementerende ouderen. Terwijl een hond van vlees en bloed in een instelling maar amper mogelijk is, zorgt Paro ervoor dat de bewoners opvrolijken en minder gestrest raken.

Zorgtechnologie is niet alleen sociaal en nuttig, ze is ook noodzakelijk. We kunnen in de toekomst niet meer zonder verpleegkundigen en artsen via het beeldscherm. Steeds minder mensen kiezen voor een beroep in de zorg en steeds meer ouderen hebben zorg nodig. Al jarenlang weten we dat er een tekort komt aan verpleegkundigen en andere zorgverleners. Door zorgtechnologie verstandig in te zetten, kunnen de alsmaar schaarser wordende verplegers en verzorgers beter worden ingezet. Zij hoeven, bijvoorbeeld, geen onnodige bezoekjes meer af te leggen, omdat mensen veel vragen online kunnen stellen. Via een beeldverbinding antwoordt de verpleegkundige dan meteen. Dit geldt ook voor de komst van robots die zorg- of huishoudelijke taken kunnen overnemen, een ontwikkeling die overigens nog in de kinderschoenen staat. Maar ook hier is het effect allerminst negatief. Mensen hoeven niet meer te wachten tot iemand de afstandbediening komt oprapen die ze per ongeluk hebben laten vallen.

Ziekenhuizen, verpleegklinieken, woningbouwcorporaties en gemeenten zouden dan ook veel vaker het voortouw mogen nemen als het gaat om het toepassen en ontwikkelen van nieuwe zorgtechnologie. Ook al zullen ze het gewone menselijke contact nooit vervangen, robots en beeldschermen hebben een belangrijke toegevoegde waarde. Zeker wanneer artsen, verplegers, patiënten en ouderen bij de ontwikkeling ervan betrokken worden. Moderne zorgtechnologie heeft de toekomst en zal over twintig jaar net zo vanzelfsprekend zijn als vandaag de televisie, de laptop of het koffiezetapparaat.

Ilse Vossen is gezondheidswetenschapper en redacteur van het Wereldpodium. Op woensdag 30 november organiseert het Tilburgse Wereldpodium een avond over “Techno Nursing in Brabant. En de lessen uit India”. Meer informatie: www.wereldpodium.nu

Bovenstaand opiniestuk is gepubliceerd in het Nederlands Dagblad van 30 november onder de titel “Zorgrobot is heel sociaal” en onder de titel “Geen handen maar een zorgrobot aan het bed” in het Brabants Dagblad van 30 november.

Activiteiten met inschrijving:

• Toneelvoorstelling As I left my fathers house van Bright Richards (Liberia). Let op: het is niet meer mogelijk om plaatsen te reserveren voor deze voorstelling. 
• Workshops Afrikaanse dans van Cynthia van Soest (Ghana). Let op: het is niet meer mogelijk om plaatsen te reserveren voor de dansworkshops. 
• Schrijfster Yasmine Allas (Somalië)
• Verteller Alphonse Muambi (Kongo)
• Verteller Othman Aanannaz (Marokko)
• Verteller Homayoon Hakimi (Iran)
• Verteller Zhimin Tang (China)
• Dialoogtafels. Let op: het is niet meer mogelijk om plaatsen te reserveren voor de dialoogtafel ‘Voel jij je thuis in Nederland’ tijdens de tweede programma ronde. 

‘Pauze’-activiteiten:

• Wereldspelletjes o.a. Mahjong en Mancala
• Zing buiten mee rond het kampvuur onder leiding van Rob Grosveld op de piano
• Luister naar duizend-en-één-nacht liefdesliederen uit Iran door Homayoon Hakimi en Maryam Harouni.
• Exotische en oer-Hollandse hapjes en drankjes
• Speed-ontmoetingen

(Klik op de titel om direct naar het programma-onderdeel te gaan)

As I left my fathers house is een indrukwekkende voorstelling over de gevolgen van oorlog, over ontwrichting en ontheemding, gemaakt door New Dutch Connections, een stichting opgericht door theatermaker en migrant Bright Richards uit Liberia. De teksten in dit theaterexperiment de voorstelling zijn een mix van persoonlijke vluchtverhalen van vele migranten en teksten uit de Bijbel, de Koran en de Tenach, en wel zo dat niemand meteen weet uit welke bronnen wordt geput. Richards doel is zo veel mogelijk op te treden voor een gemengd publiek van alle geloven en culturen. Bijna alle spelers zijn ook migrant: Bright O. Richards, Hossein Mardani, Oleg Fateev, Zoumana Diara en Pukki Marshall Pukki. Een aantal van hen heeft directe ervaring met oorlog. Bright Richards was al op jonge leeftijd actief als maatschappelijk bewust theatermaker in Liberia. Zijn rol in de populaire TV soap Johnny Got Home redde hem later zijn leven. In Nederland volgde hij de toneelschool en speelde rollen in films en theater (o.a. het RO theater en Huis aan de Amstel). Hij richtte zijn eigen stichting New Dutch Connections op om zelfontwikkelde stukken uit te kunnen brengen.

De voeten gaan van de vloer bij de workshops Afrikaanse dans van de Ghanese danseres Cynthia Gabla. Cynthia kwam in 2001 voor het eerst naar Nederland als lid van het Kusum Gboo Dance Ensemble. Ze traden op bij Festival Mundial. Vanwege de liefde kwam ze terug, en sinds 2004 woont ze in Nederland. Ze geeft als Cynthia van Soest dansworkshops op scholen en bij bedrijven. Cynthia is pas tevreden wanneer iedereen energiek danst en plezier heeft. “De mensen hier zijn gehaast en vaak gestrest, dansen werkt bevrijdend.”

Yasmine Allas verliet op jonge leeftijd haar geboorteland Somalië en kwam in 1989 in Nederland terecht. Ze volgde een toneelopleiding, acteerde bij verschillende gezelschappen en trad op met een soloprogramma. In 1998 debuteerde ze met de succesvolle roman Idil, een meisje. Allas schrijft essays en opiniestukken over de multiculturele samenleving, onder meer in de Volkskrant. Ze verhaalt graag hoe bevrijdend democratie en vrijheid van meningsuiting kan zijn, vooral voor vrouwen. In 2010 verscheen haar meest recente roman, Een nagelaten verhaal, over een jonge vrouw die voor het eerst terugkeert naar haar geboorteland. Het wordt een emotioneel weerzien, wanneer blijkt dat het land geheel is verwoest en haar verleden daarmee is uitgewist. Voor Allas is Nederland gewoon geworden, ze voelt zich diep geworteld, maar mist de Somalische muziek die de taal van het volk, het land en de liefde is.

Alphonse Muambi is schrijver, kritisch opiniemaker en lobbyist uit DR Congo. In 1994 kwam hij naar Nederland; studeren in Congo was niet meer mogelijk. In 2003 rondde hij de lerarenopleiding wiskunde af. Hij werkte een tijdje als docent, maar richt zich nu op het schrijven. Ook spreekt hij veel over Afrika en globaliseringsvraagstukken. Zijn stelling is “niet de wereld moet globaliseren, maar de mens.” In 2006 trad hij namens Nederland op als internationale verkiezingswaarnemer in Congo, hierover schreef hij het boek Democratie kun je niet eten. Hij heeft een eigen onderwijsproject in Congo. Mumabi woont met zijn vrouw en twee kinderen in Den Haag. Hij mist het ‘lawaai’ van zijn thuisland: de hanen die ’s ochtend kraaien, het leven op straat en de verjaardagsfeesten mét muziek.

Othman Aanannaz kwam als vijfjarige vanuit Marokko naar Tilburg waar zijn vader woonde en werkte, en groeide op in de Kruidenbuurt. Hij is ook bekend als rapper Oowtje Ananas en treedt vaak op met Boef en de gelogeerde aap. Aanannaz maakt muziek, schrijft gedichten en heeft een eigen label. Een aantal jaar geleden zag zijn wereld er heel anders uit. Hij zat in de gevangenis wegens diefstal –“Sorry als ik uw auto gestolen heb”- en vechtpartijen, en leefde een half jaar op straat. Met hulp van Traverse krabbelde hij ‘uit de goot’ en begon aan een lerarenopleiding maatschappijleer. Die opleiding maakte hij niet af, maar ditmaal niet vanwege spijbelen. Zijn muziekcarrière ging zo hard dat hij opleiding en werk niet meer kon combineren en hij koos voor de muziek.

Homayoon Hakimi ontvluchtte als tiener het Iran van de ayatollahs. Zijn vader was gouverneur geweest onder de Sjah en onder het Islamitische regime voelde hij zich niet veilig en vrij. Hij kwam in 1988 zonder familie aan in Nederland en ging elektrotechniek studeren hij aan de HTS. In 2001 vertrok Hakimi naar Canada, maar inmiddels woont hij al weer anderhalf jaar in Eindhoven waar hij een eigen handelsbedrijf heeft in composietmaterialen. Hakimi is een vurige voorvechter van wereldvrede en bezoekt regelmatig scholen voor Vluchtelingenwerk om zijn levensverhaal en vredesboodschap te vertellen. “Als iedereen één stapje extra zou doen, zou er zoveel minder ellende zijn.” Hakimi mist vooral de vrolijkheid van de Iraniërs, maar de keren dat hij terug was in Iran kreeg hij ook heimwee naar Nederland.

Zhimin (Mona) Tang (China) kwam in 1995 naar Nederland vanwege de liefde én politieke vervolging. Ze studeerde kunst en communicatie. Momenteel volgt Tang een muziekopleiding (zang) en schrijft in het Chinees en Nederlands. Vrijheid en rechtvaardigheid zijn uiterst waardevol vindt Mona, maar helaas niet vanzelfsprekend. Zelf strijdt ze hartstochtelijk voor meer vrijheid haar geboorteland. Namens Chinese schrijvers in China richt ze in Nederland bijvoorbeeld de Chinese Schrijvers Bond op omdat dit in China onmogelijk is. De Chinese overheid ziet haar als een bedreiging. Terug in China op familiebezoek werd ze ontvoerd door de geheime politie; in Nederland werden onlangs nog haar website en emailbox gehackt.

Wanneer voel jij je thuis in Nederland? En waarom, of waarom niet? Kijk je uit naar nieuwe ontmoetingen of zie je er juist tegenop? Deel je ervaringen, ideeën en dromen in kleine kring aan de dialoogtafel. Aan de dialoogtafels praten 8-10 mensen over de vraag ‘Voel jij je thuis in Nederland?’ of over het thema  ‘Nieuwe ontmoetingen’. Onder de deelnemers is minstens één migrant of vluchteling. Het gesprek wordt geleid door een gespreksleider van het Wereldpodium. Iedereen wordt uitgenodigd zijn of haar ervaringen te delen en te luisteren. Er is ook een speciale dialoogtafel waar bezoekers van het toneelstuk As I left my father’s house kunnen napraten met de maker Bright Richards.

Wereldspelletjes Ganzenbord, monopoly, risk of de Kolonisten van Catan. Wie heeft ze nooit gespeeld met de familie, knus rond de kachel of open haard in de donkere dagen rond kerst. Maar kent u ook het oosterse Mahjong of Afrikaanse Mancala? In de warme kamers van de NWE Vorst kunt u de ‘Hollandse gezelligheid’ uitbreiden met exotische spellen. Mahjongclub De Vier Winden wijdt u in in de geheimen van het oosterse Mahjong en mensen met Afrikaanse roots dagen u uit voor een potje Mancala/Kalaha, een spelletje met de boontjes.

De entreeprijs voor Wintervuur bedraagt vijf euro. Voor kinderen tot 16 jaar, scholieren en studenten is de toegang gratis. Is de entreeprijs te hoog voor u en wilt u toch graag bij Wintervuur aanwezig zijn, stuurt u dan een bericht naar aanmelding@wereldpodium.nu. U ontvangt dan een gratis toegangskaart.

1. Met het versturen van uw inschrijfformulier via de website gaat u een financiële verplichting aan voor de cursuskosten. U krijgt na uw aanmelding voor een cursus binnen enkele dagen per email een factuur toegezonden.

2. Inschrijving gebeurt op volgorde van binnenkomst. Indien de inschrijving het maximum aantal deelnemers overschrijdt, wordt er een wachtlijst aangelegd. Als er geen plaats meer is, wordt u hiervan per email op de hoogte gesteld. Bij grote belangstelling wordt de cursus herhaald en kunt u worden doorgeplaatst.

3. U krijgt na ontvangst van uw inschrijving een bevestiging per email.

4. U kunt zich tot uiterlijk één week voor aanvang van de cursus inschrijven

5. De cursuskosten zijn inclusief lesmateriaal en catering.

6. Annuleren van een cursus is mogelijk tot één week voor aanvang van de cursus. Wij brengen dan 15 euro annuleringskosten in rekening.

7. Een cursus kan alleen doorgaan bij voldoende deelnemers. Wanneer er op de uiterste inschrijfdatum onvoldoende inschrijvingen zijn om de cursus door te kunnen laten gaan, ontvangt u daarvan zo spoedig mogelijk bericht. Het betaalde cursusgeld wordt uiteraard geretourneerd.

Reacties bezoekers Peerke Donderslezing 2011

Naam: Mayke Kikstra (25)
Woonplaats: Tilburg
Beroep: Gemeenteraadslid voor de PvdA
Waarom gekomen: Ik wil weten wat er speelt in Tilburg door veel mensen te ontmoeten en het thema armoede vind ik erg belangrijk.
Eerste reactie: Wow, wat een mooie middag. De combinatie van het bezoek aan de voedselbank, de persoonlijke verhalen en de politieke invalshoek gaf een heel compleet beeld.
Boeiendste spreker: De persoonlijke verhalen over armoede waren het meest indringend. Bureaucratie kan heel cru zijn, blijkt weer.
Opgemerkt: Ik zag vanmiddag weer dat mensen samenbrengen oplossingen biedt. Verschillende mensen spraken Tiwos-directeur René Scherpenisse aan met goede ideeën voor zijn initiatief om sociale woningen energiezuinig te maken.
Minpunt: Femke Halsema zit zo in de materie dat ze nogal wat vakjargon gebruikte, dat was jammer.
Neemt mee naar huis: Ik ga zeker verder denken over de kleine initiatieven die mensen zelf ondernemen tegen armoede zoals de kledingruilparty van Annemarie Bayens.
Komt u terug? Jazeker, dit was ook niet mijn eerste Wereldpodiumbezoek.

Naam: Gé Janssens (76)
Woonplaats: Wittem
Beroep: Medewerker bezinningscentrum De Zwanenhof. Ik was directeur, sinds mijn pensionering ben ik op persoonlijke titel betrokken.
Waarom gekomen: Ik ben redemptorist en als Lid van de congregatie Peerke Donders betrokken bij zijn zaligverklaring en het paviljoen.
Eerste reactie: Wat bemoedigend dat zoveel mensen op dit onderwerp zijn afgekomen.
Boeiendste spreker: De twee dames die zo open en nuchter over hun armoede praatten. Ze maakten de problematiek heel concreet. Mooi ook dat ze zich nu allebei inspannen voor anderen.
Opgestoken: Er werd gezegd: maak van je leven een mooi verhaal. Dat vond ik treffend gezegd. Veel beter dan ‘geniet van het leven’, het woord genieten stoort me altijd een beetje.
Minpunt: Het had wat korter gekund, maar misschien is dat ook mijn leeftijd.
Neemt mee naar huis: Deze twee dames zijn uit de armoede geraakt. Maar er zijn nog vele anderen. Sommigen hebben wellicht nooit anders gekend, hoe komen zij er bovenop?
Komt u terug? Graag

Naschrift: ons bereikte het droevige bericht dat Gé Janssens is overleden ten gevolge van een verkeersongeval. Hij ruste in vrede.

Lees ook:

• Het verslag van de Peerke Donderslezing
• Peerke Donderslezing 2011, uitgesproken door Femke Halsema

Dit jaar gaan de eerste babyboomers met pensioen. Ze zijn jong en vitaal, want oud ben je pas op je tachtigste. Het pensioen biedt de ultieme gelegenheid om (oude) dromen te verwezenlijken. Het hoger onderwijs voor ouderen (HOVO) stroomt vol met senioren die nieuwe dingen willen leren. Het PUM stuurt honderden senior experts naar ontwikkelingslanden om daar hun kennis en (levens)ervaring in te zetten.

Grijs vrijwilligersleger

Nu al zijn vitale ouderen de grootleveranciers van vrijwilligerswerk; liefst één op de drie 55-plussers zet zich vrijwillig in voor een mooi doel. De één doet boodschappen voor de buurvrouw die slecht ter been is, de ander stapt in het vliegtuig om een school in Afrika te metselen. De vergrijzing is maatschappelijk een zegen.

Hoe kan je als senior je talenten inzetten voor het goede doel? Waarom zijn er zo weinig allochtone ouderen maatschappelijk actief? Hoe trek je als NGO, gemeente of zorginstelling oudere vrijwilligers? En hoe bereik je de senioren die zich voor jouw goede zaak willen inzetten? Over deze vragen gaat het Wereldpodium ‘Niks geraniums – de vergrijzing is een zegen’.

Eén op de vijf mensen in ontwikkelingslanden heeft een handicap. Vaak zijn zij onzichtbaar voor de buitenwereld. Kinderen worden uit schaamte thuisgehouden, jongeren krijgen geen opleiding en volwassenen zijn veroordeeld tot de bedelstaf.  Ontwikkelingsorganisaties, van klein tot groot, weten niet altijd hoe ze deze groep moeten bereiken.

Waarom worden mensen met een handicap uitgesloten? Hoe ontdek je ‘verborgen kinderen’? Hoe betrek je mensen met een handicap bij het project? MEEDOEN is een praktische gids voor iedereen die betrokken is bij projecten in ontwikkelingslanden. Het laat zien hoe je met relatief weinig inspanning vaak veel voor kinderen met handicap kunt betekenen. Hoewel de gids in hoofdzaak over kinderen gaat, is de informatie ook van toepassing op jongeren en volwassenen met een beperking.

Mirjam Vossen en Marga van Zundert zijn redacteuren van het Wereldpodium in Tilburg. Marga van Zundert is wetenschapsjournalist. Mirjam Vossen schreef meerdere boeken over ontwikkelingshulp, waaronder ‘Eerste Hulp Bij Ontwikkelingswerk’.

Het Liliane Fonds stelt MEEDOEN gratis beschikbaar. Met deze gids wil het Liliane Fonds organisaties stimuleren om in hun beleid en projecten zo veel mogelijk rekening te houden met kinderen met een beperking.  Meer informatie, downloaden of bestellen: www.lilianefonds.nl.

Zeven miljard mensen. Eén miljard is nog extreem arm. Halverwege de 20e eeuw was dat nog de helft. Wat kunnen we doen om ook de laatste miljard een zetje richting welvaart en veiligheid te geven?
Ontwikkelingshulp staat sterk ter discussie. Althans in Nederland. Driekwart van de Nederlanders twijfelt of het veel nut heeft om hulp aan arme landen te geven. Het kabinet heeft de hulpuitgaven inmiddels fors teruggeschroefd en van gedoogpartner PVV mogen we de hulp zelfs helemaal afschaffen. Of de twijfel aan ontwikkelingshulp terecht is, is nog maar de vraag. Een andere vraag is hoe we zonder ontwikkelingshulp mensen uit hun armoede kunnen halen?

In vijf bijeenkomsten beschouwt de Wereldpodium Academy de staat van de armoedebestrijding. We gaan in op het veranderende denken over ontwikkelings-samenwerking.  We nemen de huidige imagocrisis van ontwikkelingshulp onder de loep. We staan stil bij de vraag wat werkelijk bijdraagt aan het verminderen van armoede en het bevorderen van economische groei. Samen met een expert ‘uit het veld’ duiken we in de dagelijkse praktijk van de armoedebestrijding in Afrika of Azië en de dilemma’s die daarbij horen. Ten slotte vragen we ons af wat mondiale trends, zoals de opkomst van India en China, betekenen voor de toekomst van Afrika.

Deze cursus is bedoeld voor mensen met belangstelling voor het onderwerp, maar zonder specifieke voorkennis. Hij wordt ingeleid en begeleid door Mirjam Vossen, redacteur van het Wereldpodium en auteur van meerdere boeken over ontwikkelings-samenwerking. Gastdocenten zijn dr. Roelof Haveman en Prof. dr. Mirjam van Reisen. Haveman was in Rwanda jarenlang nauw betrokken bij de opbouw van het justitie-apparaat, dat tijdens de genocide totaal werd verwoest. Van Reisen is hoogleraar Maatschappelijk Verantwoord Handelen aan de Universiteit van Tilburg en directeur van European External Policy Advisors (EEPA) in Brussel.

Cursusdata: Dinsdagavond 15 mei, 22 mei, 29 mei, 5 juni en 12 juni 2012 (19.30-22.00u)

Locatie: Bestuurskamer Rabobank Tilburg, Spoorlaan 300, Tilburg

Kosten: € 110,=. Studenten en leden van de Rabobank krijgen korting en betalen € 90,=. Klik hier voor de inschrijfvoorwaarden.

Ontwikkelingssamenwerking lijkt het zoveelste kroonjuweel van links dat snel zijn waarde verliest. Het automatisme dat er voor Ontwikkelingssamenwerking 0,7% of meer van het Nederlandse BNP beschikbaar is, ligt achter ons. Hulp aan zuidelijke landen is sowieso veel minder vanzelfsprekend geworden. Moeten we er eigenlijk niet alleen maar voor zorgen dat die landen economisch gaan groeien, net zoals Brazilië, China en India? En dan is het de vraag of hulp die groei bevordert of juist belemmert.

Burgers en politici willen weten of ontwikkelingssamenwerking eigenlijk wel helpt en effectief is. De angst dat hulp leidt tot afhankelijkheid in arme landen – of erger, tot corruptie en apathie – is veel sterker geworden.

We lijken op een kruispunt te staan. Hamvraag: hoe kunnen we effectieve hulp bieden? Waar is dat nog nodig? Moet ons beleid niet veel coherenter, zodat bijvoorbeeld onze landbouwsubsidies niet meer ingaan tegen de hulp? En hoe blijven de Nederlandse belastingbetalers er vertrouwen in houden?

We spreken erover met onder anderen Arend Jan Boekestijn, historicus aan de Universiteit Utrecht, die bekend werd door zijn kritische houding jegens ontwikkelingssamenwerking toen hij VVD-kamerlid was, Farah Karimi, directeur van Oxfam Novib Nederland, RUG-ontwikkelingseconoom Dirk Bezemer en historicus en publicist Thomas von der Dunk. De debatleiding is in handen van Hans Harbers.

Wanneer: Vrijdag 15 juni 2012
Tijd: 20.00 uur
Waar: ForumDwarsdiep, Hereplein 73, Groningen
Entree: 3,50 Euro. U kunt kaarten reserveren op het telefoonnummer 050 312 04 33. De kassa is op werkdagen bereikbaar vanaf 16.00 uur, op zaterdag vanaf 12.30 uur en op zondag vanaf 10.30 uur.

Dit debat is een onderdeel van de zesdelige debatreeks over Ontwikkelingssamenwerking. Deze debatreeks is een initiatief van het NCDO en het Wereldpodium. Klik hier voor meer informatie over deze debatreeks. 

Laat mij dat maar even doen! De regering wil fors korten op ontwikkelingshulp en in de publieke opinie wordt dat voornemen gesteund. Terwijl de overheid zich terugtrekt worden particuliere initiatieven steeds populairder. Meer mensen reizen af naar een ontwikkelingsland om daar zèlf te helpen of verstrekken via online crowdfunding microkredieten aan beginnende ondernemers.

Ook het bedrijfsleven doet meer aan ontwikkelingshulp. Maar is de groei van dit soort nieuwe initiatieven voldoende om de bezuinigingen door de overheid op te vangen? Komt de hulp beter terecht, of is juist de jarenlange ervaring van ontwikkelingsorganisaties noodzakelijk om effectief te helpen?

Zijn bedrijven meestal slechts geïnteresseerd in het oppoetsen van hun eigen imago of kunnen ze juist veel efficiënter hulp bieden? Waarom zijn de nieuwe initiatieven populairder dan de traditionele organisaties?

Gespreksleiders van deze avond zijn Francisco van Jole & Mei Li Vos en aan dit debat nemen onder andere deel:

• Marcia Luyten, journaliste en Oeganda kenner, publiceert regelmatig voor NRC Handelsblad. Zij zal uiteenzetten wat de criteria zijn van geslaagde ontwikkelingshulp.
• Evelijne Bruning, directeur van The Hunger Project, waarin armoede wordt bestreden met geld uit het bedrijfsleven.
• Lau Schulpen, docent en onderzoeker ontwikkelingsstudies aan de Radboud Universiteit Nijmegen, heeft veel onderzoek gedaan naar de de opkomst van particuliere initiatieven in ontwikkelingssamenwerking.
• Marianne Gybels, 1%Club is een online crowdfunding platform dat mensen in staat stelt 1% van hun inkomen, tijd, kennis of vaardigheden in te zetten voor projecten in ontwikkelingslanden.

Dit debat is een samenwerking van Arminius, Joop.nl, het Wereldpodium en NCDO, het Nederlandse kennis- en adviescentrum voor burgerschap en internationale samenwerking.

Woensdag 25 april 2012 | 20 u | entree € 5 euro, studenten en Rotterdampas gratis.
Arminius, Museumpark 3 Rotterdam | www.arminius.nu

Onze aarde kan de almaar groeiende bevolking niet voeden. Het percentage ondervoede mensen daalt weliswaar wereldwijd, maar het aantal mensen met honger stijgt. “Er is genoeg”, bezweren landbouwkundigen. De aarde kan alle monden voeden. Het is een kwestie van de juiste, moderne technieken gebruiken. Afrika kan zelfs méér mensen voeden dan haar eigen bewoners. Niet voor niets kopen slimme Chinezen er grote stukken landbouwgrond. En hier in Nederland kunnen we in één flat genoeg eten kweken voor een halve stad. Want planten kunnen ook prima in etages groeien onder energiezuinig LED-lampen.

Is het wereldvoedselprobleem inderdaad geen landbouwprobleem maar een verdelingsprobleem of armoedeprobleem? Maar waarom horen we dan steeds dat de oceanen leeggevist zijn, dat oogsten mislukken door klimaatverandering en oerwouden verdwijnen voor palmolie en soja?

In vijf bijeenkomsten beschouwt de Wereldpodium Academy het wereldvoedselprobleem. We bekijken de getallen en luisteren naar de problemen. We praten over de visies en oplossingen die boeren, wetenschappers en politici aandragen.

Gastsprekers: de high-tech telers van Plantlab die de wereld willen voeden door etageteelt, Ghislaine Baijens van biologische boerderij De Beukentuin, en Hans Eenhoorn o.a. lid van de VN Taskforce on Hunger en starter van een groot schoolvoedselprogramma in Ghana (SIGN).

Inleiders/redacteuren: Marga van Zundert, wetenschapsjournalist en redacteur van het Wereldpodium, en Ilse Vossen, gezondheidswetenschapper en redacteur van het Wereldpodium.

Cursusdata: Woensdagavond 21 maart, 28 maart, 4 april, 11 april en 18 april (19.30-22.00u)

Locatie: Bestuurskamer Rabobank Tilburg, Spoorlaan 300, Tilburg

Kosten: € 110,=. Leden van de Rabobank krijgen korting en betalen € 90,=

Inschrijven voor deze cursus kan via onderstaand inschrijfformulier. 

In 1994 was Rwanda de failing state bij uitstek. Op een bevolking van bijna acht miljoen mensen, vermoordden radicale Hutu bijna een miljoen Tutsi en gematigde Hutu. Een half miljoen vrouwen werd verkracht. Uit angst voor wraak van het Tutsi-leger van Paul Kagame, vluchtten meer dan twee miljoen Hutu naar Congo. De straten lagen bezaaid met lijken. De intellectuele en bestuurlijke top was uitgemoord. De staatskas bleek geplunderd, de overlevenden zwaar getraumatiseerd. En in Congo bereidden de Hutu-moordenaars zich voor op de herovering van Rwanda.

Vandaag, zeventien jaar later, lijkt Rwanda een Afrikaanse modelstaat. De economie groeit met zeven procent, in de hoofdstad Kigali schitteren LCD-billboards, de ICT-sector bloeit, moordenaars en slachtoffers voltrekken een adembenemend proces van verzoening. De armoede op het platteland wordt voortvarend aangepakt, corruptie komt vrijwel niet voor en het aantal vrouwen in het parlement is met 56 procent het op een na hoogste ter wereld.

 Het onlangs gepresenteerde Masterplan voor het nieuwe centrum van Kigali evenaart de ambities van Dubai. (Zie afbeelding).

Hoe kreeg de regering van Paul Kagame dit wonder voor mekaar? En wat klopt er van de beschuldiging dat de haat van de Hutu nog lang niet verdwenen is? Dat er een etnische tijdbom tikt onder het bruisende landje?

Gast is onder meer de Ambassadeur van Rwanda in Nederland, mevrouw Immaculée Uwanyiligira.  Zij schetst hoe Rwanda er vandaag voor staat en benoemt de problemen waar het getraumatiseerde land mee worstelt. De Rwandese promovendus Alphonse Muleefu, die aan de Tilburgs Universiteit onderzoek doet naar de rechten van slachtoffers van oorlogsgeweld, spreekt over de politiek van verzoening onder de regering Kagame.  Annick van Lookeren Campagne (Oxfam Novib) arriveerde voor de VN in Rwanda vlak na de massamoord en doet verslag van de gebeurtenissen in  Rwanda. Jerry Tjon studeerde onlangs af als politicoloog op het verschil in ontwikkeling van Rwanda én Burundi na de genocide.
De voertaal is van de bijeenkomst is Engels. Het Wereldpodium werkt samen met Fontys Hogescholen en de bijeenkomst maakt deel uit van de door NDCO gesteunde cyclus www.failedstates.nl . Een wereldmaaltijd is bij de prijs inbegrepen en wordt aangeboden door Fontys Hogescholen.

Fontys Hogescholen, Mollergebouw, Stappegoorweg 1-01, Tilburg
Woensdag 7 december, aanvang 17.00 uur. Entree 3 euro.

Inschrijven voor deze cursus kan via onderstaand inschrijfformulier.

Volg het Wereldpodium op 7 december (17.00-20.00 uur) LIVE via internet! Gebruik onderstaande Player om het podium te volgen via uw iPad of iPhone. Wilt u het podium via uw computer volgen? Klik dan hier.

Staatssecretaris Fred Teeven wil dat gevangenen hun straf vaker uitzitten, voor ze mogen beginnen aan hun reïntegratie in de samenleving. Nu kunnen gevangenen een paar weken eerder vrijkomen om aan hun terugkeer in de samenleving te beginnen. Maar volgens Teeven doet dat soms geen recht aan wat slachtoffers hebben meegemaakt. Slachtoffers van misdrijven hebben immers ‘levenslang’ en het is niet meer dan passend dat degenen die hen iets hebben aangedaan dat ook voelen.

Maar voelen zij dat ook? Wat betekent gevangenisstraf in een land als Nederland? Volgens de gangbare opinie zijn Nederlandse gevangenissen ‘net een hotel’ en, linksom of rechtsom: ‘als je er eenmaal in zit ben je ook weer snel buiten’.

Op deze avond van het Wereldpodium onderzoeken we de werkelijkheid achter de Nederlandse gevangenissen en vergelijken deze met de buitenlandse tralies. En we onderzoeken aan welke eisen een ‘ideale’ gevangenis zou moeten voldoen.

Hoe zien Nederlandse en buitenlandse gevangenissen eruit? Welke regime draagt het beste bij aan resocialisatie? In welke gevangenissen keren  de  meeste én de minste vrijgelatenen weer terug?

Met enige regelmaat bezoekt Anton van Kalmthout, emeritus-hoogleraar Strafrecht gevangenissen in Turkije, Azerbeidjan of Estland. Dat doet hij met een speciaal inspectieteam van de Raad van Europa. De autoriteiten weten dát er een inspectie komt, maar niet in welke gevangenis precies. En dan staat Van Kalmthout en zijn team voor de poorten… En ze willen erin… Wat ze er aantreffen is vaak erbarmelijk.

Wereldwijd zitten tal van jongeren in de gevangenis. Young in Prison is een mondiaal initiatief om deze vergeten kinderen een stem te geven en om hun een toekomst te bieden búiten de criminaliteit. Hoe dat gaat vertelt Noa Lodeizen, creative director van Young in Prison en vertrouwd is met jongeren in de gevangenissen van Colombia, Malawi, Zuid-Afrika en Suriname.

In 2004 gaat Joseph Oubelkas, dan 24, voor een zakenreis naar Marokko. Daar belandt hij, naar eigen zeggen zonder een strafbaar feit te hebben gepleegd, jarenlang in de gevangenis. Over zijn schokkende ervaringen schrijft hij het boek 400 brieven van mijn moeder. Oubelkas is nu een vrij man, en op deze avond vertelt hij wat onrecht en onvrijheid een mens kunnen aandoen.

De Tilburgse troubadour Jacques Mees brengt de prison blues ten gehore.
De huisfilosoof van het Wereldpodium dr. Frans van Peperstraten, verzorgt het slotwoord.

Nieuwsgierig? Reserveer een toegangskaart en lees hier alvast het opiniestuk van Michel Knapen.

Dit podium wordt mogelijk gemaakt door Provincie Noord Brabant en Gemeente Tilburg.

Navelstaren is uit. Kosmopolitisme is in. De wereld ís een dorp. Zonder tijdverlies telefoneren we met Johannesburg in Zuid-Afrika of Christchurch in Nieuw-Zeeland. Voor vijfhonderd euro vliegt een terrorist van Ryad naar Amsterdam. Van achter zijn computer in Rio de Janeiro opereert een chirurg in real time een hartpatiënt in Tilburg.

Wat betekenen deze ontwikkelingen voor ons denken? Hoe kunnen wij alle informatie die op ons af komt verwerken? Houden onze hersenen het snelle tempo van deze tijd nog wel bij? Waar kunnen wij nog veilig zijn? En hoe kunnen we iets betekenen voor de meer dan één miljard mensen in extreme armoede en onveiligheid die we dag in, dag uit zien op televisie of tegenkomen op vakantie in Nepal en Indonesië? Read the rest of this entry »

De techno nurse komt er aan. Onvermijdelijk en op afzienbare termijn. Want wij hebben steeds meer gezondheidszorg nodig en zorg is duur. Bovendien dreigt een tekort aan werkers in de zorg en willen mensen liever thuis worden geholpen dan in een kliniek of ziekenhuis.

Voor de hand ligt het werven van artsen, verplegers en therapeuten in het buitenland. In Zuid-Afrika, op de Filipijnen. Door de afnemende gastvrijheid in Nederland is deze optie steeds minder aantrekkelijk. Daarom zoeken we de oplossing steeds vaker in techno nursing, in slimme ICT-oplossingen.

Techno nursing is zorg op afstand. Dat is een online gesprek met de psycholoog, dat is een digitaal consult voor huiduitslag, dat is een elektronisch logboek voor diabetici, dat is video-communicatie tussen de huisarts en zijn patiënten.
Gezellig is het woord niet. Goedkoop en efficiënt is het wel. Opmerkelijk zijn de lessen die we kunnen leren uit opkomende economieën. Uit India bijvoorbeeld waar nurse practitioners met laptop en meetapparatuur het arme platteland op trekken om gegevens van patiënten te verzamelen en door te mailen naar de grote stad waar een specialist de diagnose stelt en een therapie voorschrijft.

Dit Wereldpodium wordt georganiseerd in samenwerking met het PON. Sprekers zijn Bineke Posthumus, onderzoeker bij TNO Delft,  dr. Hanneke Molema, eveneens van TNO, dr. Riet Hammen, ervaringsdeskundige, dr. Eveline Wouters  (Fontys)  Marielle Swinkels (Zorgtechnoservice), en Marion Hanssen, verpleegkundige bij ZuidZorg. Mirjam Smulders van het PON presenteert de laatste cijfers over vergrijzing in Brabant. De gesprekken worden afgewisseld met empathisch klankwerk van Soundfulness. Meike de Jong en Ralf Bodelier leiden hun bezoekers door de avond.

Wat: Techno Nursing in Brabant.
Wanneer: woensdag 30 november 2011
Tijd: 20.00-22.30 uur (ontvangst vanaf 19.30 uur)
Locatie: Theater de Nwe Vorst, Willem II Straat 49 in Tilburg
Entree: 5 Euro, inclusief koffie/thee en hapje (stuur een bericht naar aanmelding@wereldpodium.nu als u in aanmerking wilt komen voor een vrijkaart).
Aanmelden wordt aangeraden!

Wat is jouw passie? De natuur, mensen, viool spelen, stilte, Tilburg, ondernemen, liefde, voetbal, mediteren, wetenschap, koken, … ? Zoveel mensen, zoveel passies. Kun jij je passie realiseren? Word je er gelukkig van? Of zit die passie soms juist in de weg?

Kom praten over je passie! Op donderdag 10 en vrijdag 11 november vindt de Dag van Dialoog plaats. In en rondom Tilburg zijn er meer dan 110 dialoogtafels waaraan groepen mensen zullen praten, luisteren, dromen en discussiëren over hun passie. Ook het Wereldpodium organiseert een dialoogtafel: op vrijdagmiddag 11 november (start 13.30 uur) in Theater De NWE Vorst. Vertel en luister, droom en leer …

Gespreksleiders: Meike de Jong
Aanmelden via: Tilburgindialoog.nl

Vanwege de grote belangstelling is het helaas niet meer mogelijk om plaatsen te reserveren voor een bezoek aan de voedselbank. Wel zijn er nog enkele plaatsen beschikbaar voor de lezing. 

Armoede in Nederland, Armoede wereldwijd

Femke Halsema, voormalig fractievoorzitter van GroenLinks, spreekt op zondagmiddag 6 november de derde PeerkeDonderslezing uit. Zij gaat in op de vraag hoe wij in deze tijd van crisis zowel kunnen strijden tegen armoede en ongelijkheid wereldwijd, als tegen armoede en ongelijkheid in onze eigen omgeving.

De eerste PeerkeDonderslezing werd in 2009 verzorgd door de net aangetreden Commissaris van de Koningin Wim van de Donk. In 2010 werd hij uitgesproken door Belgische oud-premier en Europarlementariër Guy Verhofstadt. Dit jaar is het de beurt aan Femke Halsema. Als politica concentreerde zij zich sterk op armoede en ongelijkheid in de Nederlandse samenleving. Afgelopen jaar maakte zij een emotionele reis door het straatarme Afrikaanse Ivoorkust en deed daarvan uitgebreid verslag in de Volkskrant en bij Pauw & Witteman. Read the rest of this entry »

Op 19 oktober brengt  Global Dinners voor de tweede keer dit jaar beslissers uit bedrijfsleven, wetenschap en openbaar bestuur bijeen in Theater de Nwe Vorst. Tijdens een diner wisselen ze van gedachten over mondiale ontwikkelingen die hun vakgebied raken.
Gasten kiezen voor thematafels over zorg, arbeid, veiligheid, energie en cultuur. Vijf experts geven de aftrap met een prikkelende inleiding. Global Dinners verbreedt de blik, schenkt nieuwe inzichten, verruimt de horizon. De discussies vormen een opmaat naar het Social Innovation Event, dat eind dit jaar wordt georganiseerd tijdens de nationale innovatieweek. De redactie van het Wereldpodium nodigt gasten gericht uit. Bent u een beslisser uit het bedrijfsleven, de wetenschap of het openbaar bestuur en wilt u Global Dinners eens bijwonen, neem dan contact op met redactie@wereldpodium.nu
Global Dinners is een gezamelijk initiatief van het Wereldpodium en het Huis van de Wereld. Global Dinners werkt samen met ondernemersverenigingen Next Move en BZW, Midpoint Brabant en de Gemeente Tilburg. Voor algemene informatie: info@wereldpodium.nu.

Cora Westerink, sinds najaar 2010 redacteur bij het Wereldpodium gaf in juli 2011 tekenles aan Rwandese jongeren, getraumatiseerd door de genocide van 1994. In dit bloedbad, dat in totaal aan een miljoen van de zeven miljoen Rwandezen het leven kostte, verloren de jongeren vrijwel hun hele families.

De tekeningen die zij maakten onder Cora’s begeleiding, worden komend jaar geëxposeerd. Bovendien is Cora van plan om geld in te zamelen voor een studie of vervolgopleiding voor de jongeren.

Interesse in Cora’s plannen met de tekeningen? Interesse om te storten? Interesse in Cora’s eigen prachtige werk? Dit is haar site: www.starwink.eu

Lees hier het lange artikel dat over Cora Westerink verscheen in het Brabants Dagblad van 23 augustus 2011

Zijn ze de redders van de Nederlandse economie? Of  moderne slaven? Nederland telt circa 250-duizend Oost-Europese arbeidsmigranten: Roemenen, Bulgaren en Hongaren, maar vooral Polen. Ze zijn jong, bescheiden, nooit ziek en werken hard en lang voor een (te) laag loon. Champignontelers, bouwbedrijven en transporteurs wrijven zich in de handjes met hun Polen, maar minister Donner wil ónze werkelozen asperges laten steken en paprika’s laten plukken. “Zo’n honderdduizend Poolse werknemers zijn het slachtoffer van moderne slavernij”, constateert vakbond FNV. ” Ze mogen niet ziek zijn en betalen veel te veel voor slechte huisvesting”.  De rechter verbood onlangs de Brabantse transporteur Van den Bosch om Poolse chauffeurs een Pools loon te betalen. De uitzendbranche waarschuwt ondertussen dat Nederland moet oppassen niet onaantrekkelijk te worden. In eigen land gaat het steeds beter, en ook Duitsland is ‘open’, binnenkort willen de ijverige Polen niet meer komen.

Blijvertjes?

Of blijven ze voor altijd hier? Zo’n honderdduizend Oost-Europeanen staan inmiddels bij gemeenten ingeschreven. Ook Tilburg heeft inmiddels een Poolse kerk en een Poolse zaterdagschool. Verplaatst de ‘dronken Pool’ zich van caravan naar dorp en stad? Om “massaal te profiteren van onze WW” zoals de PVV beweert?

Hoogste tijd om ze werkelijk te leren kennen: uw nieuwe buren, collega’s en vrienden, de Polen. Met als gastsprekers:

• de Poolse Anna Fendor en Ela Rodenburg (Pools Overlegplatform in Nederland)
• directeur Oost-Europa  uitzendbureau OTTO Guido Vreuls
• FNV’er Edwin Atema
• Frank de Wijs van ZLTO
• Kees Nauta (PON) met cijfers over Polen in Brabant

Presentatie: Ralf Bodelier & Meike de Jong,  met muziek van de Poolse feestzingers Heaven.

Wat Ze werken hard, ze drinken veel en ze gaan nooit meer weg. Polen!
Wanneer Donderdag 29 september 20.00 uur
Waar Theater De NWE Vorst (Willem II straat 49, Tilburg)
Door Wereldpodium, i.s.m. PON & PortAgora
Entree: 5 euro, koffie en hapje inbegrepen.
Reserveren: Via onderstaand inschrijfformulier

Heeft u het al gehoord? Onverwachte pianoklanken in Tilburgse straten, parken en pleinen? Deze week staan meer dan honderd piano’s verspreid door de stad. Beschilderd door lokale artiesten en wachtend op voorbijgangers. Want iedereen die wil, mag erop spelen: Play me I’m yours!

De piano’s maken deel uit van het Incubate Festival, dat deze week plaatsvindt. Het Wereldpodium heeft één van de Play me I’m yours-piano’s geadopteerd, en deze piano staat op de Heuvel. Verschillende artiesten zullen op de Wereldpodiumpiano spelen:

- woensdag 14 september 16:00 Tom Hoornweg (conservatorium student)
- zaterdag 17 september 13:00 lunchconcert van Matthijs Rumke (Zuidelijk Toneel)
- zaterdag 17 september 16:00 Tom Hoornweg (conservatorium student)

Kom kijken, kom luisteren en speel mee!

Over de middenklassen in het Westen en in Afrika
6 november 2011

Goedemiddag,

Toen ik opgroeide, een puber was, mocht ik op een saaie zondagmiddag graag met mijn moeder een eindje gaan rijden. Stapvoets reden we dan door de nieuwe villawijken aan de rand van Enschede  en verlustigden ons aan de gouden leeuwen die oprijlanen markeerden, de Griekse zuilen waarmee Twentse boerderettes waren versierd en wij roddelden er op los. Enschede was, zo aan het einde van de jaren zeventig klein genoeg om te weten wie er woonde, hoe ze hun geld hadden verdiend, en of hun huwelijken gelukkig waren.

Wij, moeder en dochter, uit de gegoede middenklasse hadden het heel goed maar bezaten niet het kapitaal dat daar op die ruime kavels vaak nogal afzichtelijk was uitgestald.

Het was een vriendelijke vorm van aapjes kijken, van verveeld vermaak, waarover wij ons weinig schuldig voelden omdat het vertoon van rijkdom ook voor ons was bedoeld, zondagrijders uit de middenklasse.

Precies diezelfde lust tot ‘rijken kijken’ zie je terug in het nieuwe programma van Jort Kelder ‘Hoe heurt het eigenlijk’. En ik kan me nog steeds goed vermaken met de rose-tankende, glad gestreken en opgepompte nouveau-riche-dames aan de Loosdrechtse Plassen, die uitleggen dat ze niet alleen een motorjacht bezitten (‘zeilen is zo veel werk’) maar ook een tweede huis bij Saint Tropez omdat ‘ze zo vreselijk van cultuur houden’.

In ‘hoe heurt het eigenlijk’ wordt het pronkgedrag van de nieuwe rijken slim afgezet tegen de tradities van het oude geld. Over het algemeen zijn dat Olie B. Bommel-achtige heren die in gedateerd Nederlands uitleggen dat zij hun landhuis, stammende uit 1700 of daaromtrent, in stand weten te houden door een natuurcamping en wat biologische boerderijen op de landerijen toe te laten.

Wat ‘Hoe heurt het eigenlijk’ anders maakt dan eerdere programma’s van bijvoorbeeld Gert Jan Droge is het nogal stichtende karakter. Als kijker word je ook op allerlei manieren duidelijk gemaakt hoe je wel en niet zou moeten leven, wat beschaafd is en wat nastrevenswaardig is. En dat is de nouveau-riche overduidelijk niet. Het oude geld wel want dat heeft tradities, sociaal besef, eet met mes en vork en lepelt geen vaten rose naar binnen maar drinkt een glas goede rode wijn op zijn tijd.

Het stichtende karakter van het programma heeft inmiddels ook geleid tot heel serieuze beschouwingen in kranten. Een van de meest hilarische is wel een beschouwing in de Volkskrant afgelopen donderdag waarin werd betoogd dat wij Jort Kelder, als onze nationale polderdandy, dankbaar mogen zijn omdat hij een grote bijdrage zou leveren aan de ‘heropvoeding van Nederland’.

Ofwel, de landerijen zullen wij met zijn allen nooit bezitten, de familienamen ook niet, maar beschaafd gedrag leeft de oude adel ons voor.

Ik vind dat uit zo’n geleerde analyse in de krant vooral een nogal wonderlijke nostalgie naar de 19^e eeuw spreekt. De redenering die wordt gehanteerd is eenvoudig. Weliswaar is de rijkdom waar de ontwikkelde smaak op rust, niet binnen ons bereik maar dat neemt niet weg dat we wel degelijk de goede omgangsvormen kunnen kopiëren.

Laat ik het eens bout zeggen. Zoals in de 19^e eeuw, zijn armoede en een gebrek aan kansen geen excuus voor slechte manieren.

Wat mij betreft maakt ‘hoe heurt het eigenlijk’ met haar stichtende boodschap en de analyse in de Volkskrant die er op voortbouwt, deel uit van een maatschappelijke en politieke ideologie waarmee ik moeite heb. Het is de ideologie van ‘de eigen verantwoordelijkheid’ die al jaren een grote populariteit geniet.

Het is ook de ideologie waarbij de omstandigheden waarin je leeft, de armoede waar je aan bent blootgesteld, het gebrek aan kansen om hoger op te komen, nooit een argument kunnen zijn voor het gedrag dat je vertoont.

Natuurlijk klopt dit wel op het niveau van het individu. Simpel, als je arm bent en je gaat jatten, dan kan je armoede misschien een verzachtende omstandigheid zijn maar je bent ook gewoon verantwoordelijk voor je criminele gedrag en verdient daar straf voor. Bovendien, voor opgroeiende jongeren in onze samenleving die zich schuldig maken aan crimineel gedrag, geldt ook dat ze weliswaar zelden voortkomen uit de hoogste economische klassen, maar ze wel degelijk kansen hebben. Ze hoeven niet te straatroven omdat er anders geen brood op de plank is. Ze kunnen naar school, er is werk (hoewel de jeugdwerkloosheid relatief hoog is) en ze kunnen een legaal bestaan opbouwen. Dat ze kiezen voor criminaliteit en het terroriseren van anderen, daarop mogen zij – 1 voor 1 – worden aangesproken, evenals de ouders die hen opvoeden.

Maar met het veroordelen van individueel wangedrag en het tot voorbeeld maken van de oude adel ben je er niet als je de staat van een samenleving wil begrijpen. Als je bijvoorbeeld de criminaliteit wil verminderen, de sociale problemen van werkloosheid, van lethargie of een armoedecultuur van mishandeling en uitbuiting wil begrijpen. Laat staan dat de voorbeeldige omgangsvormen van het oude geld en de elites, ook maar het begin van een oplossing vormen voor de vermindering van die problemen.

Ik wijd uit over ‘Hoe heurt het eigenlijk’ omdat ik de populariteit van de boodschap, blijkbaar ook onder sommige intellectuelen, zeker op dit moment, nogal wrang vindt. We leven in een economische periode waarin de tegenstellingen tussen arm en rijk, kansarm en kansrijk, mondiaal, in de Verenigde Staten, in Europa en in Nederland snel toenemen. We leven ook in een periode waarin het geloof in vooruitgang, het geloof dat onze kinderen het beter zullen hebben dan wij, zwaar onder druk staat.

Het was precies dat geloof dat het zondagse uitje van mijn moeder en mij tot vrolijk, oppervlakkig vertier maakte dat vrij was van elke vorm van rancune.

Er kon toen namelijk geen twijfel over zijn dat ik als dochter uit de middenklasse – als ik me een beetje gedroeg – meer kansen zou krijgen dan mijn moeder, dat ik een goede opleiding zou kunnen gaan volgen, dat ik werk zou vinden, een huis, dat ik verre reizen zou kunnen maken en verder alles zou kunnen doen wat ik wilde.

Dat tij is gekeerd.

In de eerste plaats voor de mensen met de laagste inkomens maar ook voor de middenklassen.
In het prachtige boekje ‘Ill fares the land’, beschrijft de Britse historicus – en helaas vorig jaar overleden – Tony Judt, de geleidelijke teloorgang van de westerse verzorgingsstaten, en het verdwijnen en verminderen van kansen op sociale stijging van kinderen uit de lagere sociale klassen en de middenklassen.

Hij beschrijft hoe vooral in de Verenigde Staten en in het Verenigd Koninkrijk na bijna een eeuw van economische groei en welvaartsspreiding (ruwweg vanaf het einde van de 19^e eeuw tot 1980), deze tot stilstand zijn gekomen. Er is zelfs sprake van een omgekeerde beweging.

Al in de tien jaar voorafgaand aan de kredietcrisis in 2007 daalde het gemiddelde inkomen van gewone Amerikanen en werd hun geloof in vooruitgang op de proef gesteld. Voor veel burgers gold dat hun huizen hun enige stabiele kapitaal waren. Uit een studie van de Amerikaanse journalist Don Peck blijkt dat aan het begin van 2011 die huizen bij 1 op de 4 middenklasse-gezinnen een nauwelijks nog te dragen schuldenlast is, terwijl 1 op de 7 gezinnen wordt bedreigd door uitzetting en faillissement.

55% van de gewone Amerikanen heeft sinds de crisis te maken gekregen met werkloosheid, vermindering van uren of een forse salarisdaling. Volgens Peck veranderen in de nasleep van de economische crisis de levens van mensen ingrijpend: de verbondenheid tussen generaties staat onder druk, werkloze mannen verliezen hun positie tegenover hun vrouwen en kinderen, jongeren missen toekomstperspectief en zijn somber en voelen zich in de steek gelaten.

Ook Tony Judt deelt in deze sombere analyse. Hij spreekt van pathologische sociale problemen die horen bij harde klassentegenstellingen: stijgende kindersterfte, verminderende levensverwachting, criminaliteit, een geharde en onverbeterlijke gevangenispopulatie, werkloosheid, obesitas, teenage-zwangerschappen etc. etc.

Judt is de eerste om – terecht – een onderscheid aan te brengen tussen de Verenigde Staten en Groot Brittannië enerzijds en de meer gelijkmatige noord-Europese samenlevingen zoals Nederland anderzijds. Hier zijn de inkomenstegenstellingen nog altijd veel kleiner en is de toegang tot bijvoorbeeld goed onderwijs en relatief goede gezondheidszorg veel beter gewaarborgd. Dat neemt niet weg dat ook in Nederland, net als in andere Europese landen sprake is van een neergaande lijn. De inkomenstegenstellingen groeien en door de bezuinigingen vermindert de toegang tot de publieke voorzieningen voor de lagere en middeninkomens. Denk bijvoorbeeld aan de bezuinigingen op de kinderopvang, de gezondheidszorg, de PGB’s, het onderwijs, de universiteiten en de cultuur.

Tony Judt heeft bovendien een andere boodschap. Hij beschrijft groeiende ongelijkheid niet alleen als onrechtvaardig in zichzelf, maar ook als gevaarlijk voor de sociale en democratische stabiliteit van de samenleving: de geleidelijke toename van sociale en culturele spanningen, de vlucht in extremisme en de snel afbrokkelende bereidheid van mensen om voor elkaar te zorgen, om solidair te zijn – rechtstreeks en via het gezamenlijke betalen van belastingen.

Al deze ontwikkelingen zien we ook in Nederland. De intolerantie jegens elkaar neemt toe, net als de rancune, burgers vluchten naar de politieke flanken en verliezen hun bereidheid – hun stemgedrag is daar een uiting van – om (bijvoorbeeld via belastingen) te investeren in de publieke sfeer, in cultuur, in versterking van het onderwijs, of bijvoorbeeld in ontwikkelingssamenwerking die het lot van de allerarmsten iets verbetert.

Kortom, de groeiende ongelijkheid leidt tot toenemende maatschappelijke tegenstellingen en afnemende solidariteit. Dit ondermijnt geleidelijk het vermogen van een samenleving en haar politici om door inkomensmaatregelen en investeringen in de publieke sector, alsnog het tij te keren.

Goed tot hier mijn enigszins sombere analyse van de staat van onze ‘westerse’ samenleving. Nu wil ik met u een hele grote stap maken naar Afrika, als brandpunt van de derde wereld.

In 2009 publiceerde de van oorsprong Zambiaanse econome Dambisa Moyo het boek ‘Dead Aid: Why Aid is Not Working and How There is a Better Way For Africa’. Zij bekritiseert hard en grondig ontwikkelingssamenwerking als een manier om de armoede in Afrika in stand te houden en gewone gezonde economische groei af te remmen. Tegenover de, weinig zoden aan de dijk zettende donaties van Westerse landen, plaatst zij de investeringen die een weinig democratisch land als China in Afrika doet, als duurzamer en toekomstgerichter.

Het hoeft weinig verbazing te wekken dat het boek – zacht gezegd – op een onstuimige ontvangst kon rekenen, temeer daar het al snel een internationale bestseller werd die ook graag door politici geciteerd werd, zoals de president van China. Conservatieven en neoliberalen die Afrika al lang als een bodemloze put beschouwden, zagen in het boek – ook nog geschreven door een Afrikaanse – een mooie aanleiding om alle ontwikkelingshulp stop te zetten. De ontwikkelingsindustrie beschouwde het als een dolksteek in de rug en schreeuwde moord en brand – Bono van U2 voorop – dat Moyo een neo-conservatieve agent was en niet vertrouwd kon worden.

De heftige polarisatie rond het boek is begrijpelijk maar ook jammer omdat Moyo’s analyse wel degelijk hout snijdt voor Afrika, net als voor Europa en de Verenigde Staten.

Haar stelling is dat de grote afhankelijkheid van hulpprogramma’s die de afgelopen halve eeuw in Afrika is ontstaan, heeft verhinderd dat er sprake was van gewone economische groei, van stijgende inkomens voor Afrikanen en van de opbouw van democratische rechtstaten. De hulp richtte zich vooral op het verlichten van de ergste armoede en nood, maar creëerde onbedoeld ook afhankelijkheid daarvan.

Bijvoorbeeld in een land als Kenia, waarmee het relatief goed gaat, gaat 70% van het nationaal budget op aan salarissen van politici en overheidsfunctionarissen. Een groot deel van de gewone overheidsinvesteringen in de samenleving komen uit ontwikkelingsbudgetten.

Tegelijkertijd beschrijft Moyo – en dat is een belangrijk punt – ontbraken werkelijke economische investeringen uit Europa en de Verenigde Staten in Afrikaanse landen, terwijl het westen tegelijkertijd zijn grenzen zo goed als gesloten hield en houdt voor grootschalige import uit Afrika. Niet alleen was er sprake van groeiende afhankelijkheid van ontwikkelingshulp, er was in veel Afrikaanse landen ook nauwelijks een alternatief voor in de vorm van economische activiteiten die inkomen opleveren.

Door hulpafhankelijkheid en de afwezigheid van economische bloei kennen veel Afrikanen, volgens Moyo, weinig mogelijkheden voor sociale stijging, de armoede is groot en wordt bepaald niet kleiner, de inkomensafstanden zijn immens. Tegenover een enorme populatie van armen staat een kleine groep van exorbitante rijken, die vaak corrupt is en in het bezit van de politieke macht. Veel andere smaken dan heel arm en heel rijk zijn er nauwelijks: middenklassen bestaan maar summier en vooral in de landen waarmee het naar verhouding redelijk of goed gaat.

Ik ben het maar ten dele met Moyo eens. Ik denk dat zij de ontwikkelingshulp veel te veel verantwoordelijkheid geeft voor de miserabele staat van veel Afrikaanse landen; andere – geografische, etnische, historische en politieke – redenen spelen een minstens even grote rol. Bovendien denk ik dat zij een veel beter onderscheid dient te maken tussen noodhulp, zoals nu in de Hoorn van Afrika en langer lopende ontwikkelingsprogramma’s.

Ik wil deze lezing ook niet gebruiken om de aard van ontwikkelingssamenwerking verder te bekritiseren. Niet alleen wordt die discussie al hevig gevoerd, je ziet ook bij veel hulporganisaties een grote verandering in de hulp die zij bieden. Veel meer dan in het verleden richt die zich op de opbouw van bedrijfjes en het versterken van de economische structuur van landen, en de werkgelegenheidskansen van mensen.

Ik haal Moyo aan vanwege een andere centrale boodschap van het boek: wat heeft Afrika nodig?

Moyo stelt dat Afrika werkelijke economische investeringen nodig heeft die leiden tot de opbouw van een sterke en politiek bewuste middenklasse.

Het is deze middenklasse die in staat zal zijn om belastingen te betalen, en die – als zij een perspectief hebben op sociale stijging en een betere toekomst voor hun kinderen – dat ook willen doen.

Moyo’s stelling is dat de corruptie en het vergaande politieke misbruik dat zoveel Afrikaanse landen kennen, ook wordt mogelijk gemaakt omdat burgers geen belang hebben bij de verandering ervan. Ze zijn arm, voor hun inkomsten afhankelijk van buitenlandse hulp en missen elk perspectief op werkelijke verbetering voor zichzelf, hun kinderen en de samenleving. De sociale problemen waarmee zij worstelen zijn zo groot, de cultuur van armoede zo diep geworteld, dat er nauwelijks ruimte is voor solidariteit met elkaar.

Moyo stelt dat – en dat beschouw ik als haar belangrijkste claim – dat alleen de opbouw van middenklassen, zal leiden tot de politieke en democratische verandering die zo veel Afrikaanse landen heel erg hard nodig hebben. Als Afrikaanse burgers een beter inkomen krijgen, belasting gaan betalen, dan zullen zij ook hardere eisen gaan stellen aan de politici die hun geld besteden. Het is dan namelijk hun geld – en geen ontwikkelingsgeld – dat verdwijnt in corrupte zakken. Het is hun geld dat bestemd is voor het onderwijs van hun kinderen, voor gezondheidszorg en voor het bijstaan van armen.

Hier raakt de analyse van Moyo, zij het over een heel ander en oneindig veel kwetsbaarder continent, aan de redenering van Judt. Ook Judt betoogt dat duurzame welvaart en maatschappelijke stabiliteit voor een belangrijk deel op de middenklassen rusten en op een geringe afstand tussen de hoge en lage inkomens: bij een gelijkmatige spreiding van welvaart, gebonden aan een werkelijk perspectief op sociale stijging, zijn de sociale problemen beheersbaar en zijn mensen bereid en in staat tot werkelijke solidariteit.

Hoe ver Afrika hier misschien nog van verwijderd is, en hoe onbegaanbaar misschien ook de route lijkt, Moyo pleit voor een volwassen en eerlijke omgang met Afrikaanse landen. Zij pleit voor werkelijke economische investeringen, zoals – inderdaad – China dat nu doet, en die in de eerste plaats gewone ‘hardwerkende’ Afrikanen ondersteunen. Terzijde, we hoeven geen rooskleurig beeld te hebben van de motieven van Chinezen om te investeren, maar dat maakt het ook niet per se slecht. Bijvoorbeeld in Liberia, waar ik dit voorjaar was, zijn Chinezen in grote getale aanwezig vanwege de rijkdom aan grondstoffen van het land. Maar je ziet ook overal Chinese winkels en kleine restaurants. Aan de rand van de hoofdstad Monrovia wordt een grote universiteit gebouwd met Chinees geld. Dat maakt – hoe dan ook – een daadkrachtiger indruk dan de Unicef-posters die je verderop in de jungle ziet: ‘also boys like to do the dishes’.

Net als Judt pleit Moyo vooral voor de opbouw van meer egalitaire samenlevingen waarin de rijkdom eerlijker wordt gedistribueerd, de inkomensafstanden kleiner zijn en waar via de belastingen en via politieke inmenging mensen betrokken zijn bij het welzijn van elkaar en van hun land.

Ik denk dat velen van u, die hier vandaag aanwezig zijn, een wat grotere dan gemiddelde belangstelling hebben voor ontwikkelingssamenwerking en worstelen met de vraag hoe wij de derde wereld kunnen helpen. Zoals Peerke Donders, de naamgever van deze lezing, dat meer dan een eeuw geleden deed in Suriname.

Hoe kunnen wij Afrika helpen?

Met het beantwoorden van deze vraag wil ik deze lezing afronden.
In de eerste plaats door ons zelf te helpen. Hoe moeilijk ook de economische periode die wij doormaken, hoe hoog de nood aan bezuinigingen ook is, juist nu moeten wij er naar streven om de inkomensafstanden in onze samenleving niet verder te laten vergroten, en onze publieke sfeer niet te laten verloederen. Alleen als onze samenleving in de toekomst een rechtvaardige is, die gelijke kansen op onderwijs, werk en welzijn kent voor mensen uit alle inkomensklassen, zal er de bereidheid zijn en blijven om over onze schutting heen te kijken en een open oog te hebben voor de noden in Afrika.

In de tweede plaats, door tegelijkertijd onze omgang met Afrika te veranderen. Anders dan Moyo denk ik dat hulp – en zeker noodhulp – voorlopig noodzakelijk zal blijven. Maar wij moeten ons meer en meer concentreren op het investeren in duurzame economische groei in Afrika. Via microkredieten, via venture capitalists die kleine bedrijfjes (taxi-, telecombedrijfjes) helpen starten, via publieke organisaties die mensen trainen in politieke en democratische weerbaarheid, zoals nu door een aantal NL’se organisaties in de landen van de Arabische lente wordt gedaan. We zullen ook eerlijke handel moeten gaan toestaan. De benadeling van Afrika die het gevolg is van protectionisme en tarfiefmuren, is absurd – zeker in het licht van de grote armoede die daar is en de hulp die er vanuit Europa naar toe wordt gezonden.

Als ik terugdenk aan de zondagse ritjes met mijn moeder, moet ik altijd een beetje grinniken, Vanwege het schaamteloze naar binnen loeren natuurlijk, maar ook vanwege de volledige afwezigheid van jaloezie en rancune bij andermans uitgestalde rijkdom. In ons leven zat namelijk ruimte en perspectief genoeg om niet afgunstig te zijn.

Ik hoop dat mijn dochter ooit, met haar dochter (wie weet?) zo’n zondags ritje maakt, vrolijk en enkel licht gegeneerd, wetende dat ook zij alle ruimte hebben om zich te ontwikkelen en ontplooien.

Sterker, ik hoop dat over enige tijd een vrouw in Monrovia met haar dochter een ritje naar de buitenwijken maakt. En zich dan vermaakt. Sans rancune, omdat zij het zelf ook goed hebben.

Dank u wel.

Marga van Zundert, eindredacteur bij het Wereldpodium won op 9 juni 2011 een Zilveren Griffel voor een van de mooiste ‘wetenschappelijke kinderboeken’ van 2010.

Het boek ‘Ik? Wie is dat?’ spoort kinderen aan om na te denken over wie zij zijn, en wat een kind maakt tot wat hij of zij is. Kinderen willen allemaal iemand zijn of iemand worden. Maar wie en waarom, dat is de vraag die het bekroonde boek wil beantwoorden.

‘Ik? Wie is dat?’ is een uitgave van de Kinderuniversiteit Tilburg en laat een ruim aantal hoogleraren over deze vragen aan het woord. Een team van redacteuren onder leiding van Marga van Zundert interviewden de hoogleraren en bewerkten hun verhalen tot het boek dat nu is genomineerd voor de Gouden Griffel, die op 4 oktober 2011 wordt uitgereikt.

Een van de redacteuren van ‘Ik? Wie is dat?’ is  Wereldpodium-redacteur Mirjam Vossen. Zij was in 2005 een van de initiatiefnemers van de Tilburgse Kinderuniversiteit.

Wat maakt iemand tot een Tilburger? Het feit dat zijn huis er staat? Dat hij er geboren en getogen is? Of gaat het om een emotie: voelt Tilburg als thuis? Hoe trots zijn Tilburgse Afghanen of Chinezen op hun stad? En wat ís Tilburg dan? Het Paleis of de moskee?  De kermis of de T-Parade? Begrijpt u wat ‘Ge wit ôot nôot nie’ betekent of ‘I Pin Ke’?  Weet u wie Coba Pulskens was of Hind Hakki is? Het Wereldpodium discussieert er over in het Huis van Wereld. Doe mee en test uw kennis van kleurrijk Tilburg in de InTilburgeringsbingo en de Tilburgse Wereldquiz. De hoofdprijs? Een Tilburgse verrassing!

Aan de vooravond van de jaarlijkse T-Parade, een avond met gesprek, interviews en quiz over Tilburg en wat iemand tot Tilburger maakt.
Met als speciale gasten: Paul Spapens, geboren en getogen in de regio, journalist, auteur van De Encyclopedie van Tilburg en voorzitter van de Stichting Tilburgse Taol. Fara Omarzada, ‘pas’ tien jaar in Tilburg na haar vlucht uit Afghanistan, inmiddels werkzaam als maatschappelijk werkster. Fernando von Lücken, tijdelijk Tilburger met Argentijns-Duitse wortels, student psychologie sinds 2009 en ambassadeur van Tilburg University.

Uw presentatoren/quizmasters zijn: Nathan de Groot en Lukas Meijsen. En de muziek is ditmaal van de Kleurrijke Mamma’s.

Wat? De grote Tilburgse Wereldquiz, ter opening van de T-Parade

Waar? Huis van de Wereld (Spoorlaan 346)

Wanneer? Vrijdag 1 juli, 20.00-22.00 uur

In samenwerking met? T-Parade & Huis van de Wereld

Entree: 2 euro

Global Dinners brengt experts uit bedrijfsleven, wetenschap en openbaar bestuur bijeen in restaurant Blend. Daar wisselen ze van gedachten over mondiale ontwikkelingen die hun vakgebied raken. Gasten schuiven aan aan thematafels over zorg, arbeid, veiligheid, energie en cultuur. Vijf experts geven de aftrap met een prikkelende inleiding. Global Dinners verbreedt de blik, schenkt nieuwe inzichten, verruimt de horizon. De discussies vormen een opmaat naar het Social Innovation Event, dat eind dit jaar wordt georganiseerd tijdens de nationale innovatieweek.

In Global Dinners werkt het Wereldpodium samen met het Huis van de Wereld, ondernemersverenigingen Next Move en BZW, Midpoint Brabant en de Gemeente Tilburg. Meer informatie: info@wereldpodium.nu.

Hoogleraar Arjo Klamer is hoogleraar culturele economie aan de Erasmus Universiteit. Hij sprak op het Wereldpodium ‘Geluk in tijd van somberheid’ op 25 mei. In zijn opiniestuk in het Brabants Dagblad van 25 mei roept hij iedereen op elkaar niet in de put te praten, want er is geen crisis …

“Het gepraat over de crisis veroorzaakte een crisis-stemming. Omdat iedereen over de crisis ging praten ging ook iedereen doen alsof er een crisis was. Mensen met een vast inkomen gingen hun grote uitgaven uitstellen, bedrijven die een mooie omzet draaiden, begonnen uit voorzorg investeringsprojecten te schrappen. En zo kwam de economie in een dip. Maar een crisis was er niet en is er nog steeds niet. Er is geen sprake van fundamentele problemen en totale verwarring zoals je dat verwacht bij een crisis. Integendeel. De banken gaan weer vrolijk verder, de economie trekt goed aan, en werkgevers hebben alweer moeite goede werknemers te vinden. Hoezo crisis?”

Het gehele artikel vindt u op de site van het Brabants Dagblad, lees ook de reacties.

Opening Festival Mundial met de Islamitische rockster Salman Ahmad.

De Taliban sloegen Salman Ahmad’s gitaar aan stukken bij zijn eerste optreden in zijn geboorteland Pakistan. Maar Ahmad sloeg terug: zijn band Junoon verkocht al meer dan dertig miljoen Cd’s in Pakistan, India en andere landen in Zuidoost Azië. Cd’s met teksten over liefde, vrijheid, openheid, verdraagzaamheid en vrede. In de jaren negentig verbood de Pakistaanse televisie het nummer  “Ehtesaab” (“Verantwoordelijkheid”). In de video werd de corruptie van Pakistaanse leiders aangekaart.  “Met muziek bereik je meer dan met politiek”, aldus de Amerikaans-Pakistaanse rockster.

Special guest: Leo Blokhuis

Het Wereldpodium gaat tijdens de openingsbijeenkomst van Festival Mundial in gesprek met de Salman Ahmad  over muziek, Islam en 9/11. Kan muziek de kloof overbruggen tussen de Islam en het Westen, zoals hij nastreeft? Sluiten Islam en muziek elkaar niet juist uit? Hoe beleefde Salman Ahmad 9/11 en meer recent: de arrestatie van Osama Bin Laden in zijn geboorteland? Ook Nederlands bekendste popmuziekexpert Leo Blokhuis schuift aan: kunnen we Salman Ahmad in een lange traditie plaatsen van protestzangers zoals Bob Dylon en Bob Marley, en in Nederland Boudewijn de Groot. Wat bereikten zij?

(Presentatie: Ralf Bodelier, voertaal: Engels)

Wat? Opening Festival Mundial met Salman Ahmad – de ‘Bono van Azië’ – en Leo Blokhuis
Waar? Villa de Vier Jaargetijden, Tilburg
Wanneer? Vrijdagmiddag 17 juni, 15.00-17.00 u (zaal open: 14.30)
Bijwonen? Alleen op persoonlijke uitnodiging van Festival Mundial

Ook oud tapijt kan waardevol zijn

Aan ons afval valt een dikke boterham te verdienen. En het is nog goed voor het milieu ook. Maar een duurzame kringloopeconomie hebben we nog lang niet.

Door:  Jacqueline Cramer, directeur van het Utrecht Centrum voor Aarde en Duurzaamheid, spreker op de Dag van het Afval. Dit opinieartikel verscheen in het Brabants Dagblad van woensdag 11 mei.

Toen ik onlangs na twintig jaar mijn kelder eens echt goed ging opruimen, wilde ik dat zo milieuvriendelijk mogelijk doen. Waar moest ik beginnen? Eerst heb ik de kringloopwinkel gebeld om alle nog bruikbare spullen mee te nemen. Daarna was de grootste afvalstroom het hout. Ik belde met mijn afvalinzamelaar en vroeg wat zij met gescheiden ingezameld hout deden. „Dat verbranden we”, was het antwoord. Waarom maakt u er geen spaanplaat van, vroeg ik. „Dan moet u een houtrecycler zoeken via internet”, was het antwoord. Dank u, dacht ik en hing op. Ik zocht een houtrecycler, legde het verhaal uit en wilde een container bestellen. Maar weer mis. Ik woonde te ver weg. Een derde telefoontje naar een houtrecycler – dichterbij mijn woonplaats – was wel succesvol. Maar mijn verbazing steeg opnieuw toen ik vroeg: waar wordt mijn hout verwerkt tot spaanplaat? „In Duitsland, mevrouw”, luidde het antwoord. Waarom niet in Nederland, vroeg ik. „Omdat we onvoldoende aanbod krijgen, hebben we weinig verwerkingscapaciteit”, was het antwoord. Vreemd, dacht ik. De man vervolgde: „Maar als u erop aandringt, brengen we het naar een plek in Nederland waar we het wel kunnen verwerken tot spaanplaat”. Ik haalde opgelucht adem. Dit probleem was opgelost. De volgende stap in mijn ‘kelderproject’ waren oude tapijten. Die worden keurig door de gemeente opgehaald, maar van recycling is nog geen sprake. Ook die gaan in de verbrandingsoven. Vervolgens heb ik alles wat metaal was bij elkaar gezocht. Best een aanzienlijke hoeveelheid oude buizen, metalen stoelpoten en elektriciteitsdraden. Ik belde, ook weer via internet, rond naar een metaalhandelaar. “Geen probleem om het bij u te komen ophalen mevrouw”, was het antwoord. “Het levert namelijk aardig wat geld op.” Nu begon mijn kelder toch aardig leeg te raken. Gelukkig was mijn buurman bereid om samen met mij alle oude verfblikken en ander klein chemisch afval weg te brengen naar het gemeentelijk depot. Omdat ik geen auto heb, zou ik dat anders allemaal op de fiets vervoerd moeten hebben. Helemaal leeg is de kelder nog niet. Maar ik heb er wel een flink gat in geslagen.

Cradle-to-cradle
Mijn kelderproject was een behoorlijke inspanning, maar tegelijkertijd erg leerzaam. Waarom bestaat er nog geen dienst of bedrijf dat mijn kelder wil leeghalen en de opbrengst ervan zelf houdt? Dat zou toch lucratief moeten zijn, het is goed voor het milieu en  tegelijkertijd een uitkomst voor de burger.
Ook realiseerde ik me dat we als consument nog heel wat producten weggooien die niet gerecycled worden. We brengen trouw ons glas naar de glasbak, laten het papier ophalen, leveren de batterijen en ander klein chemisch afval in en bellen de gemeente om TV’s, ijskasten en ander bruin- of wit goed te komen ophalen voor recycling. En sinds kort werken consumenten ook mee aan plastic recycling. Maar mijn oude tapijten worden gewoon verbrand in de afvalcentrale. Hoe goed ik ook mijn best deed om deze gescheiden bij de gemeente aan te leveren.
De oplossing is om consumentenproducten zo te ontwerpen dat ze na gebruik weer grondstof worden voor nieuwe producten. Dit principe wordt cradle-to-cradle (van wieg tot wieg) genoemd. Hiermee wordt verspilling van grondstoffen tegengegaan en de kringloopeconomie in praktijk gebracht. Voor deze manier van denken bestond bij veel producenten tot voor kort geen aandacht. Het leek economisch ook niet interessant. Maar dat begint gelukkig te veranderen. Een voorbeeld is het tapijtbedrijf Desso in Waalwijk. Zij produceert nu een cradle-to-cradle-tapijt dat na gebruik gerecycled kan worden. Om deze dienst te kunnen aanbieden, moest Desso een nieuw soort tapijt ontwerpen, dat aan alle eisen van recycling voldoet. Door de consument te garanderen dat het bedrijf het tapijt weer ophaalt na gebruik en recyclet, ontstaat een sterkere klantenbinding. Er zijn meer voorbeelden van nieuwe cradle-to-cradle-producten. Het bedrijf Dutch Spirit maakt kleding van gerecycled materiaal, zoals PET flessen en gerecyclede jeans. Duurder hoeven die producten niet te zijn.
We maken in Nederland vorderingen op weg naar een kringloopeconomie. Maar er moet nog veel gebeuren. Teveel van ons grof huishoudelijk afval belandt in verbrandingsovens. We kunnen meer afval gescheiden inzamelen en als grondstof voor nieuwe producten gebruiken. Maar daarvoor moeten producenten nog hard werken aan juiste ontwerpen en moeten ondernemers het gat in de markt van afval ophalen aan huis nog ontdekken. Pas dan wordt de leuze ‘afval bestaat niet’ werkelijkheid.

Interview bezoeker Wereldpodium “Doet u nog mee?” (7 februari 2011)

Woonplaats: Den Bosch

Beroep: Senior beleidsmedewerker Armoede & WMO, Gemeente Tilburg

Met: Een aantal (oud)collega’s

Reden: Een collega tipte me

Doet u nog mee? Ja, ik werk en doe ook vrijwilligerswerk

Pluspunt: Paul Schnabels verhaal en het voorbeeld van de coöperatie in Esbeek

Minpunt: Het deel over Roemenië paste niet echt bij de rest

Opgemerkt: Drie procent van de Nederlanders voelt zich geïsoleerd. Dat is een erg kleine groep, waar wij veel tijd en moeite voor doen. Maar hoe groot is de kans dat je hen werkelijk kunt bereiken? Dat is iets om over na te denken.

Neemt mee naar huis: Op basis van onderzoek blijkt dat het Nederland goed gaat. Dat sterkt me om door te gaan met ons werk, en er een positieve insteek aan te koppelen.

Komt u terug? Als het onderwerp me weer aanspreekt.

Een verslag van het podium ‘Doet u nog mee?’ van 7 februari met Paul Schnabel vindt u hier.

Interview bezoeker Wereldpodium

‘De Twitterrevolutie: hoe internet de wereld verandert’
(7 april 2011)

Naam: Dave van Opdorp

Woonplaats: Tilburg

Beroep: Journalist en presentator bij brabant10.

Met: Vriendin, ouders en collega.

Reden: Ik kom regelmatig naar het Wereldpodium en dit onderwerp, social media, boeit me.

Twittert u zelf? Ja, voor mijn werk en ook privé zo’n drie tweets per dag.

Opgemerkt: Twitteren is delen. Eigenlijk sluit het idee meer aan bij Afrika en Azië dan bij het individualistische westen.

Pluspunt: Tom America vond ik verassend leuk.

Minpunt: De presentator had meer kunnen inhaken op de tweets van vanavond. Zo’n twitterwall mag van mij bij alle podia.

Neemt mee naar huis: Stof tot nadenken. Wiel Schmetz praatte bijvoorbeeld over angst, dat angst ook mogelijkheden schept. Sorry, ik formuleer het nu erg vaag, maar dat komt omdat ik er zelf nog over moet peinzen.

Komt u terug? Ik ben een trouwe klant en dit was weer een erg leuke avond.

Het verslag van het Twitterpodium leest u hier.

Tekst: Marga van Zundert
Foto: Marloes Coppens

Van afval kun je mooie dingen knutselen. Deze middag mag je een portret komen ‘schilderen’ in de stijl van Picasso. Lege gekleurde plastic flessen, licht metalen voorwerpen, oude eierdopjes en oud speelgoed kun je nu gebruiken in deze workshop. Kies zelf je ‘verf’ en componeer met afval. Wie schilder jij? Je beste vriend(in), je opa, je favoriete popster of misschien jezelf?

De workshop portretschilderen met afval (6+) vindt plaats op de Dag van het Afval onder leiding van ontwerpster Jessica Donders (Ink & Glue). Er is plaats voor maximaal 25 kinderen. De workshop is tegelijkertijd met het podium “Uw schroot, mijn brood”. Kinderen van bezoekers aan de Dag van het Afval hebben voorrang bij inschrijving.

Wat? Workshop Portretschilderen met afval
Voor wie? kinderen vanaf 6 jaar
Door wie? Ontwerpster Jessica Donders

Waar? Popcentrum 013
Wanneer? 15 mei 14.00-17.00 uur
Kosten? 3,50 euro (inclusief ranja)
Vooraf inschrijven? Ja, via onderstaand inschrijfformulier (volgt)

nb. Deze workshop start bij deelname van minimaal 10 kinderen.

Op zaterdag 28 mei organiseert Tilburg Debatstad ‘De Dag van de Spoorzone’: een grote manifestatie in het Spoorzonegebied met theater, exposities, muziek, lezingen en debatten. De Dag van de Spoorzone blikt vooruit op de ingrijpende verandering van het Spoorzonegebied de komende 15 tot 20 jaar. Wat kan de Spoorzone de stad Tilburg en de Tilburgers opleveren?

Het Wereldpodium en ondernemersvereniging Next Move organiseren tijdens de Dag van de Spoorzone van 14.45 tot 15.45 uur een brainstormsessie met ondernemers uit binnen- en buitenland: hoe bouwen we een Spoorzone waar iedereen zich thuis voelt? De uitkomst wordt aangeboden aan ‘Spoorzonewethouder’ Marieke Moorman. Dichter Jace van de Ven spreekt een column uit.

Meer informatie op www.tilburgspoorzone.nl.

Zaterdag 28 mei; 11.00 – 17.00 uur; Spoorzonegebied, Tilburg

Door Tim Steinweg, onderzoeker bij SOMO en gastspreker op het Wereldpodium op 20 april

De afgelopen 15 jaar heeft er een hevige strijd gewoed in het oosten van de Democratische Republiek Congo, waarbij naar schatting al meer dan vijf miljoen slachtoffers zijn gevallen. Daarnaast zijn er tienduizenden, zo niet honderduizenden vrouwen verkracht door rebellengroepen, die het geweld tegen vrouwen gebruiken als wapen om angst bij de lokale bevolking in te boezemen. Niet veel mensen weten dat er een link bestaat tussen deze verschikkingen in het midden van Afrika, en de mobiele telefoons waar wij dagelijks gebruik van maken.

De verschillende rebellengroepen, en ook het nationale leger van Congo, strijden vooral om controle over de waardevolle grondstoffen die in de regio voorkomen. Partijen gebruiken de opbrengsten van de mijnbouw om wapens mee te kopen. De grondstoffenhandel is een belangrijk financieel motief om vooral door te blijven gaan met de strijd. De grondstoffen – tin, tantalum, tungsten en goud -  worden voornamelijk gebruikt in mobiele telefoons en andere consumentenelektronica.

De vraag naar deze grondstoffen is dus direct gelinkt aan onze vraag naar de nieuwste elektronische gadgets. Naar schatting worden er elke minuut zo’n 6.000 mobiele telefoons verkocht, en de kans bestaat dat in elk van die telefoons een stukje Congo is verwerkt. Dat werpt de vraag op welke verantwoordelijkheid wij als consumenten van deze elektronica hebben, als het gaat om het vinden van een oplossing voor de oorlog in Congo. Wat kunnen wij doen?

Ten eerste zouden wij onze elektronica langer kunnen gebruiken, en het niet elk jaar door het nieuwste model vervangen. Dit kan bijvoorbeeld ook door kapotte modellen te laten repareren, in plaats van weg te gooien. Ten tweede zouden we ervoor kunnen zorgen dat onze oude mobiel gerecycled wordt, bijvoorbeeld door het terug te brengen naar de winkel als we een nieuwe kopen. Allebei deze maatregelen verminderen de vraag naar nieuwe modellen, en dus ook de druk om maar te blijven mijnen in regio’s zoals Oost-Congo.

Ten derde kunnen wij als consument de elektronicabedrijven oproepen om producten te ontwikkelen die niet zijn gelinkt aan oorlog en uitbuiting. “Fair trade mobieltjes” dus.  Consumenten moeten op het juiste moment de juiste vragen stellen aan verkopers van mobiele telefoons. Daarmee laten ze zien dat zij dit een belangrijke overweging vinden in hun koopgedrag. Ook wanneer de verkoper geen bevredigend antwoord heeft,  geeft zo’n vraag een duidelijk signaal af. Hoe meer vragen de grote elektronicamerken krijgen, hoe groter hun bereidheid zal zijn om zo’n fair trade product te ontwikkelen.

Dat bedrijven gevoelig zijn voor druk van consumenten, bleek afgelopen maand tijdens een debat waar KPN ook aanwezig was. KPN deed de toezegging dat zij “faire telefoons” zal aanschaffen, zodra 100.000 consumenten er om vragen. Daarop werd prompt een twitteractie ontketend, die massaal gehoor vond onder het publiek. Zo’n actie verdient navolging. Het is een begin, maar het is dé manier om als consument een bijdrage te leveren aan vrede in Congo.

Tim Steinweg

Voor meer informatie over eerlijke elektronica, zie www.makeitfair.org.

Naam: Marijke Clabbers
Woonplaats: Arnhem
Beroep: Geen, ik ben hier als voorzitter van de Stichting Nimba, wij hebben een opleidingscentrum voor kansarme, gehandicapte kinderen opgericht in Conakry in Guinee
Met: Mijn zus
Reden: We zoeken meer fondsen
Is het crisis? De voedsel- en brandstofprijzen in Guinee zijn de afgelopen tijd verdubbeld, dus we kunnen veel minder doen met ons huidige budget
Pluspunt: Pierre van Hedel van de Rabobank durfde echt te zeggen waar het om draait
Minpunt: Guinee blijkt telkens weer achter het net te vissen, het is geen donor darling
Opgemerkt: Het Hunger project besteedt elf procent van het opgehaalde geld aan fondsenwerving en administratie, en dat is laag voor een grote club. Wij komen uit op vier of vijf procent, dat is toch een voordeel van kleine organisaties.
Neemt mee naar huis: Ik heb het niet eerder zo gezien, maar onze donateurs zijn in feite ook investeerders. We moeten hen beter informeren wat we met hun investering hebben bereikt.
Komt u terug? Ja, we komen regelmatig naar het Wereldpodium, dit was de vierde of vijfde keer

Een verslag van het Wereldpodium ‘Goed doen in tijden van crisis’ van 3 maart vindt u hier.

Brabants Dagblad, 3 maart 2011

Tachtig miljard bezuinigen en een rechts kabinet: dat betekent dat de overheid zich terugtrekt.
Dat betekent dat er steeds minder geld is voor milieu, cultuur, sport en ontwikkelingswerk. Of we het nu leuk vinden of niet, nu subsidiepotten van het Rijk, de provincie of de gemeente op slot gaan, moeten maatschappelijke organisaties elders op zoek naar geld. Velen kloppen daarom aan bij het bedrijfsleven. Want met het einde van de crisis in zicht, wordt daar langzaam maar zeker weer geld verdiend.

Nu is er goed nieuws: ondernemers willen een deel van dat geld best uitgeven aan maatschappelijke doelen. Bovenal willen ze zich ook persoonlijk inzetten: als bestuurder, als coach of als vrijwilliger. Een recent onderzoek van ING en De Zaak constateert dat vier op de vijf ondernemers zich eerder zien als Robin Hood dan als Dagobert Duck. Vier op de vijf willen iets teruggeven aan de samenleving waar ze zoveel aan te danken hebben. En, belangrijker nog: vier op de vijf vinden het ‘leuk’ om maatschappelijke organisaties te steunen. Of dit ‘teruggeven’ hun bedrijf ten goede komt, doet er minder toe, zo zeggen de ondernemers. Zeker, meer gemotiveerde medewerkers en een beter imago voor de onderneming, dat is mooi meegenomen. Maar voorop staat het niet. Voor ondernemers is het belangrijkste dat zij zich thuis voelen bij een maatschappelijke organisatie, en dat ze zich met de doelstellingen kunnen identificeren.

Het liefst helpen ondernemers door hun eigen kennis en ervaring met anderen te delen. Maar ook het doneren aan projecten scoort nog steeds hoog. Alleen het sponsoren van verenigingen laat na: sportclubs en zangkoren zullen helaas iets anders moeten bedenken.

Nu zou een ondernemer geen ondernemer zijn, wanneer hij niet zou willen weten wat er met zijn geld en inzet gebeurt. Bovendien zijn ondernemers gewend om met hun geld weer nieuw geld te maken. En die mentaliteit nemen ze mee in hun steun aan een milieuclub, een kunstenaarscollectief of ontwikkelingsorganisatie.

Dat is voor deze organisaties even wennen. Ook overheden wilden weten wat er met hun subsidies gebeurde, maar een ondernemer wil meer. Hij ziet zijn betrokkenheid als een investering die rendement moet opleveren. Dat hoeft geen financieel rendement te zijn, maar wel maatschappelijk rendement. Een toneelvereniging of ontwikkelingsorganisatie mag er niet zijn omwille van zijn goede intenties, maar om werkelijk verschil te maken. De uren en euro’s die ze aan het toneelproject fourneren, moeten leiden tot een professionele voorstelling, uitverkochte zalen en positieve recensies. De investering in een milieuproject mag niet stranden in bureaucratisch overleg, maar moet leiden tot een goed georganiseerd wandelgebied. Het geld voor een ontwikkelingsorganisatie moet niet wegvloeien in overhead, maar in het vestigen van nieuwe bedrijvigheid in Manilla of de bouw van een nieuwe wijk in Burkina Faso.

Gemakkelijk zal het voor maatschappelijke organisaties niet worden, maar heilzaam is het wel. Gewend aan easy money en de relatief grote vrijheid om naar eigen inzicht te handelen, voelen ook zij nu de tucht van het bedrijfsleven. Organisaties die in deze tijd willen overleven, en, beter nog, die willen floreren, zullen zich flink moeten aanpassen. Weg met de eindeloze vergaderingen, de boekhouding in een schoenendoos en de hooggestemde idealen. Op naar een cursus marketing, een fatsoenlijke boekhouding en tastbare en haalbare doelstellingen. Niet iedereen zal deze slag kunnen of willen maken. Hen rest niets anders dan wachten tot de overheidspotten weer gaan stromen, of in schoonheid te sterven.

Mirjam Vossen is journalist, ontwikkelingsgeograaf en redacteur van het Wereldpodium in Tilburg.

Brabants Dagblad, 11 februari 2011

De laatste tijd is er veel discussie over de groeiende sociale kloof in onze samenleving. We lijken overtuigd van het feit dat we steeds minder betrokken zijn bij onze omgeving, dat we elkaar steeds minder zien en dat we ons steeds minder inzetten voor anderen. Kortom, we mopperen wat af over onszelf, en de media doen daar graag een schepje bovenop.

Dat beeld van een almaar verkillende, afstandelijke samenleving klopt echter niet. Lid zijn van een vereniging, vrijwilligerswerk doen, geven aan een goed doel of mantelzorg bieden is in Nederland nog altijd heel vanzelfsprekend. Meer dan 40% van de volwassen Nederlanders zet zich in georganiseerd verband in voor iets waar hij niet voor betaald wordt. Wie nog tot de regelmatige kerkgangers behoort – een kleine minderheid – doet dat zelfs het meest. Ouders met kinderen op de lagere school merken al snel dat tegenwoordig als voorleesmoeder of schoolreisjevader een beroep op hen wordt gedaan, dat hun eigen ouders niet hebben gekend. Elke zaterdag rijden duizenden vaders en moeders hele jeugdteams door het land om ergens competitie te kunnen spelen. Bijna drie miljoen Nederlanders bieden aan zieke of gehandicapte familieleden vaak vele jaren en vele uren per week mantelzorg. Dat doen we niet minder, maar juist veel meer dan pakweg vijftig jaar geleden.

Het gebeurt wel anders dan vroeger. Steeds minder mensen willen echt lid van een vereniging worden, laat staan op zaterdag zitten vergaderen met notulen en begrotingen. Het is allemaal informeler geworden, maar een straatbarbecue wordt overal verbluffend snel en professioneel georganiseerd. Wie geen zin heeft om lid te worden van een tennisclub, huurt met vrienden een baan en wie graag hardloopt, vindt op ‘keep on running’ alle informatie over ‘lopen’ in het hele land. De vrijwilliger komt nog met de collectebus aan de deur, maar het echte geld voor het goede doel wordt automatisch afgeschreven. Dat klinkt minder betrokken, maar het levert wel veel meer op.
Onder de 27 landen van de Europese Unie hoort Nederland met Zweden en Denemarken tot de top op het gebied van het vrijwilligerswerk en het lidmaatschap van maatschappelijke organisaties. Ook wat geven van geld aan goede doelen staan we met een tweede plaats hoog genoteerd.

Ondanks het feit dat in Nederland zelf het gevoel bestaat dat mensen steeds minder bereid zijn wat voor elkaar en voor de samenleving te doen, is wat in de wetenschappelijke literatuur meestal de ‘civil society’ genoemd wordt, nog springlevend. Wel moeten de organisaties meer moeite doen om de mensen te bereiken en het vrijwilligerswerk zo te organiseren dat het bij hun dagindeling en levensstijl past. Er wordt weleens vergeten dat er veel meer mensen dan vroeger aan het werk zijn. In Nederland werkt nu bijna 80% van de mannen tussen 15 en 65 jaar, en 60% van de vrouwen. Dat is vergeleken met zelfs dertig jaar geleden een enorme verandering, zeker bij de vrouwen. Nederland hoort nu tot de landen met de allerhoogste arbeidsparticipatie, ook al werkt van de vrouwen 75% en van de mannen 25% in deeltijd. In het ‘spitsuur van het leven’ hebben zij meestal ook de zorg voor kinderen en dat is meer dan vroeger ook voor de man, zelfs voor een minister een belangrijke taak geworden.

Vrijwilligerswerk wordt vooral veel gedaan door jongeren zonder gezin en door ouderen zonder thuiswonende kinderen. Juist de leeftijdsgroep van ongeveer 50-55 tot 70-75 jaar zorgt voor de kinderopvang, helpt vaak ook nog de eigen zeer oude ouders en is op allerlei fronten maatschappelijk actief. Het is zelfs een van de redenen waarom mensen vervroegd met pensioen gaan. Ze hebben financieel weinig zorgen meer en zetten zich graag in ‘tot nut van het algemeen’, te beginnen met de eigen familie. Van de volwassen Nederlanders heeft 86% minstens een keer per week direct persoonlijk contact met de eigen familie en 81% met vrienden. Echt geïsoleerd voelt zich naar eigen zeggen ongeveer 3% van de volwassenen. Dat is een laag percentage, maar toch altijd nog bijna een half miljoen mensen.

De kansen om sociaal uitgesloten te zijn en geen deel te kunnen hebben aan de samenleving, is het grootst voor wie laag opgeleid, werkloos, arm, chronisch ziek of allochtoon is. Dat zijn heel vaak de mensen in de bijstand, de eenoudergezinnen en de migranten van de eerste generatie. Als arm is bijna 6% van alle Nederlandse huishoudens te beschouwen, maar van de eenoudergezinnen is dat 20% en van de gezinnen in de bijstand zelfs bijna de helft. Vaak gaat het dan ook om gezinnen die al langer dan drie jaar van een heel laag inkomen moeten rondkomen.
Deze groep verdient aandacht en zorg van ons allemaal. Maar met een verkillende samenleving heeft dat weinig te maken. We zijn veel betrokkener dan we denken. Laten we elkaar geen probleem aanpraten dat er niet is.
Paul Schnabel
Directeur Sociaal en Cultureel Planbureau

‘Uw pessimisme is ongegrond. Uw crisisgevoel is aangepraat. Bekijk uw leven eens wat realistischer en besef dat voor uw somberheid maar amper aanleiding is.’ Deze stelling zal prof. dr Arjo Klamer, hoogleraar culturele economie in Rotterdam verdedigen tijdens het Wereldpodium ‘Gelukkig in tijden van Somberheid’. 
Heeft Arjo Klamer gelijk? Wellicht. Maar van veel Brabanders zal hij het niet krijgen. Tijdens het Wereldpodium zal PON-onderzoeker drs Kees Nauta cijfers presenteren uit zeer recent onderzoek, waaruit blijkt dat de somberheid bij de gemiddelde Brabander alleen nog maar toeneemt. Hij maakt zich meer en meer zorgen over zijn werk, over zijn financiele situatie, over de betrouwbaarheid van de banken en over de toekomst. En dat is opmerkelijk. Want het humeur van de gemiddelde Nederlander blijkt daarentegen te stijgen. Volgens landelijk onderzoek van het Sociaal en Cultureel Planbureau is het aantal Nederlanders dat zonnig is over de toekomst gestegen van 26 naar 32 procent. Met name onder stemmers op de VVD, het CDA en de PVV groeit het optimisme. Zij prijzen dan ook de frisse daadkracht van het kabinet Rutte en het feit dat tal van problemen eindelijk eens worden aangepakt. En het economisch herstel dient zich aan!
Wat is er met de Brabanders aan de hand? Waarom zijn zij zo somber gestemd? Waarop baseren zij hun oordelen? Welke sociale en psychologische mechanismen spelen een rol.  Over deze vraag buigt de Tilburgse sociaal-psycholoog dr. Seger Breugelmans zich. En zijn antwoord zal ontnuchterend zijn. Bassiste Marlon van Mook zorgt voor muzikaal commentaar

Datum: woensdag 25 mei 2011

Tijd: 20.00 – 22.30

Locatie: Theaters Tilburg: Studiozaal Schouwburg

Entree: € 2,=

Door Kees van den Broek, directeur Liliane Fonds

Kalume is een tiener uit Kenia met epilepsie en een misvormd been, waardoor hij moeilijk kan lopen. Zijn familie hield hem jarenlang thuis, uit het zicht van de buitenwereld. De omgeving beschouwde de familie van Kalume als outcasts. Ze meenden dat epilepsie besmettelijk is. Pas nadat een wijkverpleegster zich om de familie bekommerde, verbeterde er langzaam iets aan de situatie.

Het geval van Kalume staat niet op zichzelf. In ontwikkelingslanden worden tal van men-sen met een handicap uitgesloten en in de marge geduwd. Daarom missen ze elke kans om zich te ontwikkelen en te ontplooien. En veel mensen in arme landen zijn gehandicapt. Veel meer dan in rijke, westerse landen. Naar schatting wonen in de armste landen meer dan 260 miljoen mensen met een beperking. Van de allerarmste inwoners heeft één op de vijf een handicap.

Het Kabinet Rutte bezuinigt de komende jaren fors op ontwikkelingshulp. Toch heeft de Nederlandse regering ook na de bezuinigen nog zo’n 4,3 miljard aan ontwikkelingsgelden te besteden. Je zou verwachten dat ons land er alles aan doet om juist mensen met een handicap te bereiken. Het tegendeel is echter het geval. De nieuwe koers die het kabinet met ontwikkelingssamenwerking inzet, zal mensen met een handicap verder achterstellen en in de marge drukken. Want een groot deel van het ontwikkelingsgeld gaat onder Rutte naar het bedrijfsleven. Naar ondernemers in Afrika en Azië, maar ook naar ondernemers in Nederland. ‘Helpen’ moet plaatsmaken voor ‘investeren’. En het belang van de armsten moet ook in het belang zijn van ons, de rijksten. Dat alles betekent dat vooral op gezondheidszorg en onderwijs flink zal worden bezuinigd. En dat zijn nu net de sectoren waar mensen met een handicap het meest van profiteren.

De onverschilligheid van dit kabinet begint overigens al in ons eigen land. Sinds 2007 is er een VN verdrag voor de ‘rechten van mensen met een handicap’. Dit verdrag garandeert dat mensen met een beperking dezelfde kansen en rechten hebben op scholing, werk, vrijetijdsbesteding en huisvesting. Het is belangrijk dat landen dit verdrag ratificeren, zodat mensen met een handicap ook daadwerkelijk van die rechten gebruik kunnen maken. Vrijwel alle Westerse landen hebben dat inmiddels gedaan. Behalve Nederland. Ons land schuift de ratificatie al drie jaar lang voor zich uit.

Dat Nederland zich zo laks opstelt ten opzichte van de allerzwaksten in de Derde Wereld, heeft zijn wortels in het vorig jaar verschenen rapport ‘Minder pretentie, meer ambitie’ van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid WRR. Te lang, aldus dit rapport, voerden menslievende motieven de boventoon in het Nederlandse ontwikkelingsbeleid. Nu is het tijd voor economische ontwikkeling. Daarom moeten gelden worden verschoven van de sociale sector naar de economische. De huidige staatssecretaris voor ontwikkelingssamenwerking Ben Knapen was lid van de WRR en mag nu de daad bij het woord gaan voegen.

Deze koersverschuiving pakt dramatisch uit voor de zwakste groepen in ontwikkelingslanden. Gehandicapten profiteren nooit vanzelf van vooruitgang en economische groei. Regeringen die ontwikkelingshulp geven, moeten daarom in hun plannen vastleggen dat het geld ook ten goede moet komen aan mensen met een handicap. De documenten waarin Ben Knapen zijn nieuwe beleid ontvouwt, reppen echter met geen woord over hen.

De gevolgen zijn groot. Zo stagneert het terugdringen van wereldwijde armoede wanneer een op de vijf armen niet worden bereikt. Wanneer 260 miljoen mensen worden genegeerd en geen kans krijgen om zichzelf te ontplooien en een eigen inkomen te verdienen, komt ook de door dit kabinet zo gewenste economische groei niet tot stand. De belangrijkste consequentie ligt echter op het menselijke vlak. Wanneer een kind met een beperking leert lopen, praten en lezen, of wanneer het de kans krijgt om zich met een rolstoel te verplaatsen, dan verhoogt dat zijn kwaliteit van leven. Daarmee haal je een kind uit zijn isolement. Het doet mee en het doet er toe. Zelfs al levert dit geen on-middellijk financieel rendement op, het laten meedoen van mensen met een beperking in hun gemeenschap is een waarde die niet in cijfers valt uit te drukken.

Voor het huidige kabinet lijkt dit menselijke motief echter niet te tellen. Met enerzijds de inzet op economische groei en zelfredzaamheid, en anderzijds de kortingen op onderwijs en zorg, verliest zij de zwakste groepen in de samenleving uit het oog. Het is de hoogste tijd dat staatssecretaris Knapen en minister Rosenthal oog krijgen voor mensen met een handicap. Allereerst in eigen land, door eindelijk het VN verdrag voor mensen met een handicap te ratificeren. Vervolgens in de Derde Wereldlanden waarmee het kabinet een ontwikkelingsrelatie heeft. In alle afspraken met arme landen moeten bepalingen worden opgenomen hoe ook het meest kwetsbare deel van de bevolking van onze ontwikkelings-hulp kan genieten.

Afval bestaat niet meer. Afval is grondstof, handelswaar, hard kapitaal. Afval is goud waard; het wordt vergist, verbrand, gerecycled en upcycled. Afval wordt omgetoverd tot compost, groen gas, fleecetruien en spaanplaat. Machines halen er automatisch de laatste resten kunststof uit om opnieuw te gebruiken.

Maar niet overal gaat het zo voortvarend. De ‘afvalloze’ wereld kent ook duistere kanten: giftig e-afval verziekt het milieu in arme landen als Ghana, de Probo Koala kon haar louche lading in Ivoorkust lozen en de Italiaanse maffia sluit deals met Somalische warlords om gifschepen af te zinken voor de kust.

Wat moet en wat kan er gebeuren om noord en zuid op één duurzame lijn te krijgen? Is het mogelijk ooit álle afval als grondstof te zien? Welke technieken brengt de afvalbranche in stelling om afval te scheiden en te verwerken? En hoe zit het met upcycling? Uit welk laagwaardig afval kunnen we vandaag al hoogwaardige grondstoffen produceren? Plus de ultieme hamvraag: wat gooit u eigenlijk weg?

Gastsprekers zijn o.a. Mike Anane, milieujournalist uit Ghana, Jacqueline Cramer, hoogleraar Duurzaam innoveren en oud-minister van VROM, Frans Föllings, directeur Markt & Technologie afvalverwerker Aterro, en Emile Lindemulder, hoofd van INTERPOL Environmental Crime Programme.

Ook deze dag: Kinderworkshop “Portretschilderen met Afval”

Uw schroot, mijn brood , is een gemeenschappelijke productie van TilburgDebatStad. De redactie is in handen van Marga van Zundert, voor de productie tekent Jeroen Bezem. Presentatie Michel Jehae en Ralf Bodelier. Met een speciaal optreden van Goslink, dé afval-band van Nederland.

Met medewerking van Wecycle, Attero, Brabants Afval Team en Nedvang

Datum: zondag 15 mei 2011
Tijd: 14.00 – 17.00
Locatie: Popcentrum 013, Veemarkstraat 44, Tilburg
Entree:  3 Euro of  1 defect elektronisch apparaat

Van 21 t/m 27 april is Cinecitta het toneel van het 5e  Mundial Film Festival. Het festival omvat 16 films uit alle windstreken en opent met de Indiase film  Udaan van regisseur Vikramaditya Motwane. Het Wereldpodium organiseert rondom Udaan een filmdebat met speciale gasten.

Op het programma staan verder  La Mirada Invisible van de Argentijnse regisseur Diego Lerman, een indrukwekkende parabel over de Argentijnse dictatuur van de jaren ’80, The Light Thief van regisseur Aktan Arum Kubat, een lichtvoetige komedie uit Kirgizië en My Mongolian Mother van de Chinese regisseur Ning Cai, met prachtige beelden van het uitgestrekte Mongoolse landschap.

Als klap op de vuurpijl presenteert het 5de Mundial Film Festival ook nog de winnende film van het Filmfestival in  Berlijn 2011, de Gouden Beer, in een verrassingsvoorstelling. Bijzondere aandacht verdient verder de Turkse filmtrilogie  Egg-Milk-Honey van regisseur Semih Kaplanoglu. Honey, het derde deel van een trilogie, won vorig jaar de Gouden Beer in Berlijn. Dankzij het Eye Film Instituut is de vijf uur durende trilogie in Nederland in zijn geheel te bewonderen.

Download hier het  programmmaboekje van het Mundial Film Festival.

Laat God lachen. Spot met jezelf. Bekijk de moskee, kerk, synagoge of tempel eens van haar meest luchtige kant. Komt de pastoor bij de dominee… Sam en Moos lopen door de Kalverstraat… Ali gaat op bedevaart… Geen religie zonder humor, hoe subtiel, besmuikt of gevoelig ook. Wie leeft, die lacht. Met gewone dingen, met zijn vrienden, met zichzelf en met zijn diepste overtuigingen.

Het Wereldpodium daagt uit: ben je moslim of hindoe, katholiek of protestant, jood of atheïst en durf je het aan om jezelf op de hak te nemen? Zet dan je beste mop, je grappigste anekdote, je leukste miniconference op video en stuur hem ons toe. Wie het meest overtuigt, wordt op zondag 19 december uitgenodigd voor de spetterende finale in het Midi-theater in Tilburg. Ter plekke krijgen de winnaars een sprankelende masterclass van drie beroemde cabaretiers. De hoofdprijs: een afgeladen theater, warm applaus en, wie weet, een serieuze opstap naar een carrière als komiek of cabaretier. Redactie: Linda Mous & Greco Idema

Dit podium live volgen? Klik hier en bekijk de livestream.
Dit podium live volgen via uw iPhone of iPad? Klik hier!

Congo staat nummer vijf op Failed States Index van het tijdschrift Foreign Policy. Sinds 1994 is het land in oorlog. Het geweld concentreert zich in provincies die zeer rijk zijn aan grondstoffen: aan diamant, goud, olie en coltan, een onmisbare grondstof voor mobiele telefoons. Tot nog toe kostte de Congolese grondstoffenoorlog aan meer dan vijf miljoen mensen het leven.

Welke mechanismen houden Failing State Congo in hun greep? Waarom lukt het internationale vredesmachten van de VN en de Afrikaanse Unie niet om het geweld te beëindigen? Wat kan de buitenwereld, bijvoorbeeld Nederland, doen om het geweld in Congo te verminderen? En kunnen kopers van mobiele telefoontjes daar hun steentje aan bijdragen?

Sprekers op dit speciale Wereldpodium over Failed States, met speciale aandacht voor de Congolese grondstoffenoorlog, zijn onder meer Jan Pronk, voormalig minister van Ontwikkelingssamenwerking, Tim Steinweg, onderzoeker van SOMO, en Alphonse Muambi, afkomstig uit Congo en auteur van ‘Democratie kun je niet eten’ en Jan Willem Scheijgrond, Philips Corporate Sustainability Office.

“Congo: de vloek van grondstoffen” is een samenwerking tussen het Wereldpodium en de minor Global Development Issues van de Fontys Lerarenopleiding in Tilburg. Het podium maakt deel uit van Global Failed States, een project over de vraag wat te doen met de mislukte staten van deze wereld. Dit project wordt georganiseerd door het Wereldpodium, Tumult en LUX en mogelijk gemaakt door NCDO.

Surf voor meer informatie over Global Failed States naar www.failedstates.nl.

Datum: Woensdag 20 april 2011
Tijd: 17.00 tot 20.00 uur
Locatie: Fontys Hogescholen, Mollergebouw, Stappegoorweg 1-01
Entree: 2 Euro

‘Twitterrevoluties’ is de populaire naam voor de volksopstanden van de afgelopen maanden in de Arabische wereld.  Arabische jongeren maakten gebuik van sociale media als Twitter en Facebook om met elkaar te communiceren en opstanden te organiseren. De wereld keek toe hoe machtige dictaturen in Egypte en Tunesië hun greep op het volk verloren.

De virtuele revolutie verandert in moordend tempo onze samenleving. Het geeft onmondige burgers een stem en zet dictaturen onder druk. Het verschaft Indiase boeren toegang tot nieuwe markten en mobiliseert gemarginaliseerde groepen in arme landen. Maar het  biedt ook ruimte aan terroristen die een ongrijpbaar netwerk willen spinnen en aan overheden die hun volk willen onderdrukken.

Hoe verandert de virtuele revolutie de internationale verhoudingen, onze maatschappij en ons eigen leven? De potentie van internet is enorm. Maar brengt het de ‘global village’ werkelijk dichterbij?

Met  Geert Lovink van het Institute of Network Cultures, Caroline Figueres van ‘ict-ngo’ IICD en Kiaa Parsa Aalipur van het Iraanse radiostation Zamaneh en de Iraanse progressieve jeugdbeweging IranPY . En optredens van kunstenaars Tom America en Helena Klakocar. Het pauzehapje wordt verzorgd door Super Sane.

Twitter mee op de Twitterwall tijdens dit podium via #wereldpodium.

Datum: donderdag 7 april 2011

Tijd: 20.00 – 22.30

Locatie: Deprez-gebouw, Lange Nieuwstraat 174

Entree: € 2 Euro

Dit podium is een productie van Tilburg Debatstad, in samenwerking met het Wereldpodium en het Science Café. Mogelijk gemaakt door NCDO.

WERELDPODIUM SELECT

Bijna negen van de tien de kinderen in ontwikkelingslanden gaan inmiddels naar school. Mooie getallen, maar voor kinderen met een handicap zijn die veel minder florissant: negen van deze tien kinderen gaan niet naar school. Ook op het gebied van armoedebestrijding waar belangrijke stappen voorwaarts zijn gemaakt, blijven mensen met een beperking achter. Zij maken bijna een kwart uit van de allerarmsten.

Conclusie: ontwikkelingsorganisaties moeten meer oog hebben voor kinderen en mensen met een handicap in ontwikkelingslanden. Terwijl steeds meer ontwikkelingsorganisaties ervan uitgaan dat alle mensen over capabilities – mogelijkheden – beschikken om zich zelf boven de armoede uit te werken, lijken deze 260 miljoen alleen nog maar verder achterop te raken.

Waarom is er meer aandacht nodig voor mensen met een handicap? Hoe betrekken we hen bij ontwikkelingsprojecten? Welke hulp is nodig en hoe kunnen we deze het beste organiseren? En wat zijn dilemma’s bij hulp aan kinderen met een beperking?

Op deze middag presenteren het Liliane Fonds en het Wereldpodium ook een handzame gids met praktische tips en aanwijzingen voor ontwikkelingsorganisaties: hoe kunnen zij in hun beleid en projecten rekening houden met kinderen met een beperking? De gids is bestemd voor reguliere ontwikkelingsorganisaties: grote en kleine NGO’s en particuliere initiatieven.

Met:  Wim van de Donk, Commissaris van de Koningin in Noord Brabant, Jacco Holthuis, jurist bij Raad van State en winnaar CAP Award 2009, Kees van den Broek, directeur Liliane Fonds, Jack van Ham, voorzitter van de Raad van Toezicht van het Liliane Fonds, Paul Hoebink, bijzonder hoogleraar ontwikkelingssamenwerking Radboud Universiteit Nijmegen.

Presentatie: Jan Jaap van der Wal & Ralf Bodelier; columnist: Petra Jorissen, medeauteur van ‘Helden op stokken’;  redactie: Marga van Zundert

Dit podium komt tot stand in samenwerking met het Liliane Fonds

Datum: donderdag 24 maart 2011

Tijd: 14.00-17.00 uur

Locatie: Provinciehuis Den Bosch. Klik hier voor de routebeschrijving naar het Provinciehuis.

Entree: gratis

Wereldpodium en Liliane Fonds organiseren workshops voor particuliere initiatieven

260 miljoen mensen in ontwikkelingslanden hebben een fysieke of verstandelijke handicap. Vaak zijn zij ‘onzichtbaar’ voor de buitenwereld. Kinderen met een beperking worden uit schaamte binnengehouden, jongeren krijgen geen opleiding, volwassenen zijn veroordeeld tot de bedelstaf. De uitsluiting van bijna één-vijfde van alle armen is een immens probleem en wordt nog maar amper onderkend. Zónder hen is ontwikkeling echter uitgesloten en worden de Millenniumdoelen niet gehaald.

Ook ontwikkelingsorganisaties, van groot tot klein, hebben maar amper oog voor het grote aantal gehandicapten onder hun doelgroep. Speciaal voor hen organiseert het Wereldpodium samen met het Lilianefonds een serie praktische workshops. Wat kun je als ontwikkelingsorganisatie doen om mensen met een beperking te herkennen, te bereiken en te betrekken? Hoe ontdek je ‘verborgen kinderen’? Hoe laat je óók mensen met een beperking profiteren van een ontwikkelingsproject?

De laatste workshop in de reeks vindt plaats op maandag 28 februari in Leiden. Samen met mensen die betrokken zijn bij (kleinschalig) ontwikkelingswerk gaan experts van het Liliane Fonds in op de oorzaken en gevolgen van uitsluiting van mensen met een beperking. Met de deelnemers spreken zij praktijkvoorbeelden door en geven praktische adviezen. Met de ervaringen, dillemma’s en tips van de deelnemers schrijven twee auteurs van het Wereldpodium een praktische gids over de insluiting van mensen met een handicap.

Voor wie? Grote en kleine particuliere ontwikkelingsinitiatieven

Door wie? Kees van de Broek & Henk Hofsté (Liliane Fonds) & Mirjam Vossen (Wereldpodium)

Waar?
28 februari: Leiden

Tijdstip: 20.00 – 22.00 uur

Kosten: geen

Inschrijven is verplicht

Maar liefst vier op de vijf ondernemers wil zich inzetten voor een goed doel. Ze identificeren zich liever met Robin Hood dan met Dagobert Duck, zo blijkt uit recent onderzoek van ING en De Zaak. Dat is goed nieuws voor milieu-, sport- en ontwikkelingsorganisaties. Nu de overheid bezuinigt, zoeken zij steeds vaker hun toevlucht tot het bedrijfsleven.

Maar de groeiende betrokkenheid van het bedrijfsleven heeft een prijs. Ondernemers zijn gewend om met hun geld nieuw geld te maken. Ze zien hun betrokkenheid als een investering die financieel of maatschappelijk rendement moet opleveren. Kunnen en willen maatschappelijke organisaties die in deze tijd willen overleven, zullen zich flink moeten aanpassen. Willen ze dat en kunnen ze dat? Wat hebben bedrijven en goede doelen elkaar te bieden?

‘Goed doen in tijden van crisis’ verkent de kansen en pijnpunten van Corporate Philantropy. Met Rutger Wijnands, Financial Manager van de Bernard van Leer Foundation, Pierre van Hedel, directeur van de Rabobank Foundation en Evelijne Bruning, directeur van The Hunger Project.

De Bernard van Leer Foundation investeert jaarlijks rond de negen miljoen euro in projecten die de ontwikkeling stimuleren van jonge kinderen. De Rabobank Foundation zet bijna 15 miljoen euro om in leningen en subsidies, waarvan drie kwart in ontwikkelingslanden en een kwart in Nederland. De Nederlandse tak van The Hunger Project, opgericht door countryzanger John Denver, krijgt jaarlijks bijna een miljoen euro van het bedrijfsleven ter bestrijding van honger wereldwijd.

Datum: Donderdag 3 maart 2011
Tijd: 20.00 – 22.30
Locatie: Deprez-gebouw, Lange Nieuwstraat 174
Entree: € 2,-

Vanwege de grote belangstelling voor dit podium, is het reserveren van plaatsen helaas niet meer mogelijk.

Komen Mohammed en Pieter-Jan elkaar ooit nog tegen? Zitten Kimmy en Antoinette nog op dezelfde sportclub? Spelen Fatima en Veerle nog wel eens samen? De kans is klein en wordt alleen maar kleiner. Hoog- en laagopgeleide Nederlanders staan steeds vaker met de rug naar elkaar. Ze wonen in aparte buurten, ontmoeten elkaar niet meer en trouwen niet met elkaar. Het proces van sociale stijging stokt en de sociale ongelijkheid neemt toe. Niet iedereen doet volwaardig mee aan de samenleving. Kwetsbare groepen zoals laag-opgeleiden lopen risico op uitsluiting.

Ook in andere Europese landen groeit de sociale ongelijkheid, al heeft uitsluiting in elk land een eigen gezicht. Terwijl Nederland worstelt met de vraag hoe we jonge Marokkanen mee kunnen laten doen, groeit in het Roemeense Timisoara en Poolse Krakow de zorg over euro orphans, jongeren wiens ouders in West-Europa werken om het hoofd boven water te kunnen houden.

Wie doen in 2011 mee in Brabant en wie niet? Wie valt uit de boot in Nederland en hoe zit het in de rest van Europa? Hoe pakken wij het probleem aan en hoe doen andere landen het? Wat gaat fout en wat gaat goed? Wat kunnen we van elkaar leren? Wat leren de bewoners van sommige Brabantse dorpen ons met hun succesvolle ‘Doe democratie’? Waarom zijn de Integrale Dorps Ontwikkelings Plannen en Dorpen Derby zo’n succes?

Met prof. dr Paul Schnabel van het Sociaal en Cultureel Planbureau SCP, Jeannette den Hartog van het PON, Piet Verhoeven, voorzitter van de coöperatie Esbeek, winnaar van de DorpenDerby 2010 en Delia Costan van Social Affairs and Child Protection in Timisoara, Roemenië (partner in het Europese SHARE IT project en PEOPLE programma met Provincie Noord-Brabant).

Dit podium komt tot stand in samenwerking met kennisinstituut PON.

Datum : maandag 7 februari 2011
Tijd: 20.00 – 22.30
Locatie: Deprez-gebouw, Lange Nieuwstraat 174
Entree: € 2,-