Recht op honger, slaag en een rot gebit

Lach naar meneer Siza, slumdweller te Malawi, en stralend lacht meneer Siza terug. Maar veel reden om te lachen heeft meneer Siza niet. Zelden verdient hij meer dan vijftig eurocent per dag. Meneer Siza gaat dan ook meestal met honger naar bed. Hij heeft geen geld om zijn kinderen naar school te sturen. En hij kan niet één euro op tafel leggen voor de minibus naar de aids-controle in het ziekenhuis. Een bezoekje aan de tandarts zit er voor Siza al helemaal niet in. Wanneer de politie meneer Siza oppakt, bijvoorbeeld omdat Siza zomaar rondlummelt op zoek naar werk, dan hángt meneer Siza. Dan krijgt hij een pak slaag en draait hij voor weken de bak in.

Kan dat allemaal zomaar? Heeft meneer Siza dan geen rechten? Zeker wel. Siza geniet mensenrechten, in beton gegoten in de Universele Verklaring van de rechten van de Mens. En Siza’s geboorteland, Malawi, heeft die Universele Verklaring keurig ondertekend.

Volgens het Guiness Book of Records is de Universele Verklaring zelfs ’t meest vertaalde document ter wereld. 0p tien december 1948 en met de gruweldaden van het nazi-regime nog op het netvlies, verklaarden bijna zestig landen dat mensen als Mr. Siza niet alleen het recht hebben op vrijheid van meningsuiting en vrijheid van godsdienst. Ze hebben ook het recht om vrij te zijn van honger en vrij te zijn van angst.
Zo geniet meneer Siza het recht op sociale zekerheid (art. 22 van de Universele Verklaring). Meneer Siza geniet ook bescherming tegen werkloosheid (art. 23). Meneer Siza heeft recht op vrije tijd en vakantiegeld (art. 24). Meneer Siza heeft het recht op fatsoenlijke gezondheidszorg (art. 25). De kinderen van meneer Siza hebben recht op gratis onderwijs (art. 26). En uiteraard heeft meneer Siza het recht om niet zomaar door de politie te worden opgepakt. (art. 9)

Maar krijgen, doet hij die rechten niet. En de vraag is hoe dat komt. De vraag is waarom honderden miljoenen armen als meneer Siza wereldwijd zonder enige rechten door het leven moeten. En waarom hebben zestig jaar mensenrechten geen einde gemaakt aan aan massaverkrachtigen of de onderdrukking van minderheden?

Deze vragen zijn extra schrijnend nu de Universele Verklaring op 10 december 2008 zijn zestigste verjaardag viert. Wereldwijd wordt deze verjaardag herdacht. Van een officiele receptie bij VN in New York tot een fototentoonstelling in Congo-Brazzaville; Aan de vooravond van mensenrechtendag, op 9 december is er speciale avond op het Wereldpodium in Tilburg. Dan draait alles om déze vragen: Waarom werden tijdens de Rwandese genocide tienduizenden vrouwen verkracht? Waarom blijven miljoenen mensen als mr. Siza extreem arm? En waarom zijn minderheden in Congo vandaag weer uitgeleverd aan discriminatie en vervolging?

Op het Wereldpodium verschaffen gerenommeerde onderzoekers de laatste feiten en inzichten. Onder hen Dr. Anne-Marie de Brouwer, gepromoveerd op een bekroond proefschrift over seksueel geweld tegen vrouwen in Rwanda. En mr. Felix Ndahinda. Tien jaar geleden ‘danste’ hij nog ‘tussen de kogels’ in de huiveringwekkende oorlogen rond de Grote Meren, vandaag onderzoekt hij de bescherming van Afrikaanse minderheden. Commentaar levert schrijver en hoogleraar Rechten van de Mens Prof. dr. Willem van Genugten.
Muziek komt van cabaretier Berry Kolmans. En leerlingen van het Koning Willem II College voeren een kort maar pittig mensenrechtendebat.
De presentatie is in handen van Ralf Bodelier (journalist, Wereldpodium) en Rianne Letschert (UvT)

Wie:             Wereldpodium Tilburg in samenwerking met het Koning Willem II college
Wanneer: Dinsdag 9 december van 20.00-22.30u
Waar: Aula Koning Willem II College. Tatraweg 80 Tilburg
Reserveren: Via inschrijfformulier dringend aanbevolen.

Dat Amérika onder Obama verandert, ligt voor de hand. Maar hoe staat het met de wéreld onder Obama?

Op vijf november heeft Obama zijn overwinningsspeech nog niet uitgesproken of de Russische president Medvedev kondigt al aan om raketten te plaatsen aan de grens met Europa.

Op vijf november meldt Israël blij te zijn met de verkiezing van Obama die er ‘alles aan zal doen om Israël te beschermen’. De vraag is dan ook wat er verandert aan het sombere lot van de Palestijnen in de Gazastrook, aan de Israëlische kolonisatie van de West-bank en de status van Oost-Jeruzalem?
Read the rest of this entry »

Ralf Bodelier in gesprek met Lieve Joris, Shimmer Chinodya, Chika Unigwe en Marijke Teeuw. Met Ethiopische muziek van Minyeshu Kifle Tedla

Steeds meer mensen raken ontheemd. Van Zimbabwaanse vluchtelingen in Zuid-Afrika tot asielzoekers in Europa. Maar niet alleen in de echte wereld zijn mensen losgeslagen van hun wortels, ook in de fictieve wereld van de romanschrijver. Wat betekent ‘thuis’ in een globaliserende wereld? En wat doen schrijvers met ‘thuis’ en ‘ontheemd’ in hun werk? Daarover gaan Afrikaanse en Nederlandse schrijvers met elkaar in gesprek tijdens het literatuurfestival Fasihi!
Fasihi! (‘Literatuur’ in het Swahili) wordt dit jaar voor het eerst georganiseerd door het Wereldpodium in Tilburg.

Lieve Joris
keert in haar meest recente boek De Hoogvlakten via het onherbergzame Congo weer terug naar haar geboorteland België.

Chika Unigwe beschrijft in De Feniks het leven van een Afrikaanse vrouw die na de dood van haar zoontje in een impasse beland in het voor haar zo vreemde België.

Marijke Teeuw verhaalt het leven van Moisès, kind uit Mozambique. Een oorlogskind dat nooit een thuis had. En dat niet weet wat hij ermee aan moet, wanneer een Nederlandse vrouw hem opvangt in haar huis.

Shimmer Chinodya is een van de bekendste schrijvers in Zimbabwe, een land dat inmiddels door een derde van de bevolking is ontvlucht.
Gespreksleider Ralf Bodelier schreef oa de reisroman Atheïst in Afrika en Bomen hebben wortels mensen hebben benen, een bundel reportages en essays over mensen in een wereld op drift.

De gesprekken worden afgewisseld met swingende liveoptredens van de uit Ethiopië afkomstige zangeres Minyeshu Kifle Tedla

Lieve Joris: (Neerpelt 1953). Groeit op in België en verhuist op haar 19e naar Nederland. Na de school voor journalistiek in Utrecht, schrijft ze onder andere voor NRC Handelsblad en de Haagse Post. In 1985 vertrekt ze voor het eerst naar Congo/Zaire. Ze schrijft er vier boeken over: Terug naar Congo (1987), Dans van de luipaard (2001), Het uur van de Rebellen (2006) en De Hoogvlakten (2008).

Chika Unigwe: (Nigeria 1974). Woont in Turnhout, België. Ze promoveerde in de literatuurwetenschappen in Leiden en is gemeenteraadslid in Turnhout voor de Christelijk Democratische partij van Yves Leterme. Haar bekendste boeken zijn De Feniks (2005) over in Nigeriaanse vrouw die in België woont en rouwt om de dood van haar zoontje en Fata Morgana (2007) over het lot van vier Afrikaanse vrouwen die in België in de prostitutie belanden).

Shimmer Chinodya: (Zimbabwe 1957). Studeerde aan Universiteit van Zimbabwe. Hij schreef oa romans, kinderboeken, en filmscripts. Chinodya werkte als visiting professor ‘creative writing’ aan de Lawrence University in de VS. Zijn bekendste werk is Harvest of the Thorns (1990) waarvoor hij ‘The Commonwealth Writers Prize’ kreeg. Chinodya probeert een Afrikaans wereldbeeld neer te zetten dat de hele wereld aanspreekt.

Marijke Teeuw: (Utrecht 1946). Woonde en werkte voor het ministerie van onderwijs jarenlang in Mozambique, destijds verscheurd door een gruwelijke oorlog. In de hoofdstad Maputo adopteert ze een straatkind dat later op gewelddadige wijze om het leven komt. Haar ervaringen heeft ze beschreven in Moisès. Kind van Mozambique, haar debuutroman uit 2008.

Let op: Locatie gewijzigd! Het Wereldpodium van 10 november vindt plaats in de Studiozaal van Theaters Tilburg

Wie: Wereldpodium Tilburg. In samenwerking met LUX Nijmegen en Salon Seize
Wanneer: Maandag 10 november van 20.00-22.00u (ontvangst vanaf 19.30u)
Waar: Studiozaal Theaters Tilburg, Louis Bouwmeesterplein 1 (aan Schouwburgring), Tilburg
Voertaal: Engels
Toegang: € 5,=. Reserveren via inschrijfformulier dringend aanbevolen

Fasihi! vindt ook plaats op zondag 9 november in LUX Nijmegen en op dinsdag 11 november in TUMULT Utrecht.



Fasihi! wordt mogelijk gemaakt door het NCDO, VSBfonds, het Nederlands Literair Productie- en Vertalingen Fonds en het HIVOS-NCDO Cultuurfonds.

Virakt Singh (Mumbai 1992) wil natuurkunde gaan studeren. Voor die universitaire studie wordt al jaren gespaard. Vader Singh werkt hard om een glanzende carrière voor Virakt mogelijk te maken: wellicht bij Tata in Mumbai, anders wel bij Philips in Eindhoven of bij Google in Mountains View, California. Virakt studeert hard en haalt hoge cijfers. Met een topbeurs kan hij mogelijk naar een buitenlandse universiteit
Read the rest of this entry »

Sport verbroedert! Sport brengt volkeren bijeen. Maar wat blijft er over van dit ideaal als sport terecht komt in de politieke arena?

Adolf Hitler gebruikte in 1936 de Olympische Spelen in Berlijn als propaganda voor zijn nationaalsocialistische ideologie. Het Arische ras zou de wereld zijn suprematie laten zien en stelde aan haar atleten anabolen en testosteron beschikbaar. Tot afschuw en verbijstering van Hitler pakte het anders uit. De zwarte Amerikaan Jesse Owens won vier keer goud. De Verenigde Staten boycotten de Spelen niet. En leerden de nazi’s een lesje.

Bekende Nederlanders, aangevoerd door Freek de Jonge, vroegen in 1978 het Nederlands elftal af te zien van deelname aan het Wereldkampioenschap Voetbal in het moord-zuchtige Argentinië onder dictator Videla. Nederland ging toch en haalde de finale. Er werd een belangrijk sportief hoogtepunt aan onze voetbalgeschiedenis toegevoegd. Met een boycot was dat niet gebeurd. Uit recent onderzoek van de Amsterdamse hoogleraar Fred Grünfeld blijkt dat de Nederlandse deelname gebaseerd was op economische belangen, met name rond de levering van Fokker-vliegtuigen. Ook gedurende het WK werden uit de Fokker Friendships tegenstanders van het regime levend in zee gegooid.

De Olympische Spelen in Moskou in 1980 werden geboycot door zo’n vijftig landen waaronder Amerika, West-Duitsland, Japan en Canada omdat de Sovjet-Unie in 1979 Afghanistan was binnengevallen. In 2001 vielen ook de Verenigde Staten Afghanistan binnen. Waarom werden de Olympische Winterspelen in 2002 in Salt Lake City door niemand geboycot?

Actueel is de roep om een boycot van de Olympische Spelen in China. China houdt Tibet bezet en schendt mensenrechten. Acht jaar geleden werden Olympische Spelen aan China toegewezen. Toen was van protest weinig te merken. Wellicht geloofden we IOC-voorzitter Jacques Rogge, toen hij in 2002 zei: “De toekenning van de Olympische Zomerspelen aan Peking zal een positief effect hebben op de mensenrechtensituatie in China”? Moeten we hem nog steeds geloven?

Sport verbroedert? Ook als de politiek zich met sport bemoeit? Is het acceptabel dat politieke argumenten de ambities van sporters frustreert, die jaren van hun leven investeren in de voorbereiding op de Olympische Spelen? Waarom de sporters? Waarom geen boycot voor de musici van Nederlandse orkesten die in Peking optreden, waarom niet de ondernemers die op China handelen? En de toeristen op de Chinese Muur? Hebben actievoerders gelijk? Of is het puur opportunisme, over de rug van de topsporter?

Presentatie Pieter Hilhorst. Politicoloog en columnist van de Volkskrant.
Met als gasten:

• Marcel Rözer. Sportjournalist, vaste gast in Goedemorgen Nederland. Werkt aan een boek over WK voetbal in Argentinië, 1978.
• Ruud Stokvis. Sportsocioloog en onderzoeker. Doceert aan de Universiteit van Amsterdam. Tussen 1964 en 1972 roeide Stokvis op internationaal topniveau.
• Joël Voordewind. Lid Tweede Kamer voor de ChristenUnie. Deed oproep aan sporters en politici om niet of in versoberde vorm deel te nemen aan openingsceremonie van de olympische spelen in China.
• Mona Zhimin Tang. Chinees dissidente, mensenrechtenactiviste en kunstenares.
• Matthijs Brouwer. Hockeyspits van Oranje Zwart en het Nederlands Elftal. Is ondernemer en handelt met China.
• Nicole Sprokel. Persvoorlichter van Amnesty International.

In samenwerking met Studium Generale, Universiteit van Tilburg. buy adipex
buy ambien
buy levitra
buy ultram
tramadol online
buy xanax
buy valium
buy meridia
buy fioricet
buy zoloft buy cialisbuy cialisbuy levitrabuy levitrabuy propeciabuy propeciabuy somabuy somabuy levitrabuy cialisbuy propeciabuy levitrabuy somabuy cialisbuy propeciabuy levitrabuy somabuy cialisbuy levitrabuy propeciabuy soma

Ontmoet Roma en Sinti, luister naar hun verhaal en ontdek… het geheim van de Gipsy

In Nederland zijn ze maar met weinigen, waarschijnlijk met niet meer dan zesduizend. Ze gaan door het leven als Roma en Sinti, sommigen noemen hen zigeuners, anderen gitanos of gipsy’s.
Ze kwamen van ver. Oorspronkelijk uit India en Pakistan, meer recent uit Oost-Europa en de Balkan. Ze wonen in woonwagenkampen, vooral in Brabant en Limburg.
Roma en Sinti zijn een kleine minderheid. Een kwetsbare minderheid. Door 19e eeuwse romantici nog gevierd als ‘ongebonden natuurmensen’, moordden de nazi’s honderdduizenden Roma en Sinti uit. Een verhaal uit de holocaust dat nog maar amper is verteld. Ook vandaag worden Roma en Sinti gediscrimineerd. Dat wordt maar amper opgemerkt, want Roma en Sinti doen vrijwel nooit aangifte.
Dat zijn de droevige verhalen. Er zijn ook mooie, turbulente, meeslepende, melancholieke en spannende verhalen. Zoals het verhaal van de muziek, een verhaal dat vandaag wél wordt gehoord. Het verhaal van Django Reinhardt, Tata Mirando en het Rosenberg Trio. En het verhaal van het verlangen, de drang om niet op een plaats te zijn, om op weg te gaan. Al was het maar naar de jaarlijkse samenkomst van Sinti en Roma in het Franse Samois sur Seine.

Leer hen eindelijk kennen, de Roma en Sinti uit Vinkenslag, Beukbergen of de Moerputten. Luister naar hun verhalen, hun muziek. Proef de wereldpodiumsnack, recht uit de pittige keuken van het Oosten.
online pharmacycialislevitrasomaviagra
Wat kunt u verwachten?

De band Romeny Jag ‘Zigeunervuur’. Speelt een veelzijdige repertoire met Roma en Sinti-liederen uit Hongarije, Roemenië, Rusland en Joegoslavië. De muziek en de teksten van Romeny Jag vormen de leidraad in Het Geheim van de Gypsy.

Felicita Vos. Schrijfster. Presenteert haar nieuwe boek “Blauwe haren, zwarte ogen”. Felicita Vos, zelf Roma, reist door het Europa van haar volk. Ze danst met zangeres Ljiljana Buttler-Petrovic, drinkt cappuccino met flamencodanser Joaquin Cortès, huilt om gemartelde zielen in Birkenau. En komt tot de ontdekking dat – ondanks de versplintering van een volk – oude tradities bewaard zijn gebleven en overal in Europa op eenzelfde manier in ere worden gehouden.


Bluma Schattevoet. Verhalenvertelster. Schattevoet haalt haar verhalen uit het reiskoffer. Ze diept voorwerpen op en vertelt over het leven van haar Roma en Sinti. Over het gevecht tegen onbegrip, het handhaven van de eigen cultuur, over haar kindertijd en, onvermijdelijk, over de Tweede Wereldoorlog.

Lalla Weiss. Coördinatrice van de ‘Landelijk Sinti/Roma Organisatie’, strijdt voor de emancipatie van Roma en Sinti, ontving voor haar organisatie de Geuzenpenning en werd uitgebreid geportretteerd in de televisiedocumentaire ‘De Witte Raaf’ uit 2004.



Gjunler Abdullah. Oprichter van de ‘Landelijke Stichting Roma Emancipatie’. Activist, journalist, schrijver en voormalig politicus in Macedonië. Abdullah zong tijdens Gipsyfestival ’07 met de Balkan-folkband Parne Gadje in het project Bizogaor.

Het geheim van de Gipsy wordt georganiseerd in samenwerking met het International Gipsy-festival (zondag 25 mei in de Interpolistuin Tilburg). Zie www.gipsyfestival.nl